
چقدر انتظار میکشند هنرمندان نمایش سالها گاهی تا در مطرحترین سالن نمایش کشور، خودی نشان دهند. چقدر انتظار باید کشید تا یک هنرمند نمایش شهرستانی از آن طرف ایران، بلیتش برنده شود و برای اجرای نمایشی در تهران، ساختمان مدور تئاتر شهر را به چشم ببیند و از آن مهمتر، روی صحنه مقدس این مکان، ایفای نقش کند حتی در تهران نیز بسیاری از هنرمندان جوان فارغالتحصیل این رشته یا کسانی که به صورت تجربی، نمایش دادن را به عنوان روشی برای زندگی خود برگزیدهاند، آرزو دارند برای یک بار هم که شده هنرشان را دیگران روی صحنه این مکان ببینند.
در سوی دیگر این طیف، هنردوستانی قرار دارند که خسته از کار روزانه، فرصتی اگر گیرشان بیاید، به سوی نمایش روی صحنه میشتابند تا سوار بر امواج هنر، اندکی از دغدغه و شر و شور دنیا آسوده شوند.
حالا برای این دو گروه که هر کدام از سر سودایی مقدس پا به میعادگاه هنر نمایش میگذارند، دیدن کارگاه ساختمانی، آن همه میلگرد و سیمان و گچ و کامیون که میغرند و همه جا را میآلایند، چه حکمی دارد؟ آیا به جز این است که به ناموس هنر نمایش با برنامهریزی اشتباه، توهین روا داشتند؟