نگاهي به برگزاري اکسپوي هنرهاي تجسمي

جنس فروخته شده پس گرفته نمي‌شود

اين روزها شاهد برگزاري اکسپوهاي هنرهاي تجسمي با هدف توسعه هنرهاي تجسمي، فعال کردن هنرمندان و کاهش دغدغه‌هاي معيشتي آنها، ايجاد گردش در خريد و فروش آثار هنري و در کل فعال سازي اقتصاد هنر هستيم. پس از اختصاص 5/0 درصد از اعتبارات عمراني وزارتخانه‌ها و سازمان‌هاي دولتي به خريد آثار هنري انتظار گسترش اکسپوها مي‌رفت، پس از برگزاري ناموفق دومين آرت اکسپوي تهران در سال گذشته و مسائلي که در حاشيه آن اتفاق افتاد اين انتظار را قرين به واقعيت نکرد و فروخته شدن آثار به ارگان هاي دولتي و پرداخت نشدن مبلغ خريداري شده و پس دادن آثار به هنرمندان و اتفاقات ناخوشايندي از اين وجه سبب شد تا دبير نخستين اکسپوي هنرهاي تجسمي بنياد رودکي که اين روزها در مجموعه فرهنگي و هنري آزادي برپاست از دادن آمار دقيق فروش تا پايان اکسپو امتناع کند. حال اين سؤال پيش مي‌آيد که چرا خريد آثار هنري در کشور ما با مشکلات اين چنيني روبه روست، آيا غير از آن است که عموماً محصولي که فروخته مي‌شود صاحب جديدي پيدا مي کند و خريدار موظف است مبلغ محصول خريداري شده را تمام و کمال پرداخت نمايد؟ در اکسپوهاي هنري ما، معمولاً آثار به صورت پرداخت بيعانه خريداري مي‌شوند و مابقي هزينه آن به صورت چک است که تا موعد سررسيد چک و خريد نهايي نمي‌توان آن اثر را فروخته شده عنوان کرد. گويا بايد در اکسپوهاي ما اين جمله معروف که «جنس فروخته شده پس گرفته نمي‌شود» را در بالاي هر تابلو بياويزيم تا خريداران محترم به اين نکته واقف شوند که هدف اکسپو، حراج و در نتيجه فروش اثر هنري است و بايد در خريد آن اثر دقت کنند. به نظر مي آيد، ما در ابتداي امر نيازمند ايجاد فرهنگ خريد آثار هنري در جامعه هستيم تا پرداختن به تأسيس دبيرخانه دائمي آرت اکسپو و يا برگزاري پي در پي اکسپوهاي ناموفق که جز صدمه زدن به ساختار هنري کشور نتيجه ديگري در پي ندارند.