آقای دکتر حسن روحانی در دیدار جمعی از استانداران، معاونان و فرمانداران دولتهای یازدهم و دوازدهم، مطالبی را بیان داشته که بهطور قطع مواردی از دیدگاههای ایشان، نیازمند نقد جدی از سوی صاحبنظران در حوزه اندیشه سیاسی و موضوعات دفاعی- امنیتی است.
در این نوشتار فقط به بخشی از اظهارنظر ایشان در خصوص نظرخواهی از مردم برای ادامه جنگ اشاره میشود. در بخشی از اظهارات نامبرده چنین آمده است: «این خیلی مهم است که اول چارچوب اهداف ملی برای خودمان روشن باشد و بعد هم عرضه کنیم به مردم. بگوییم مردم! قرار ما این است که با قدرتهای جهانی ۲۰ سال دیگر بجنگیم؛ اگر مردم گفتند ما قبول داریم، خیلی هم خوب است برویم ادامه دهیم، اما اگر مردم نپذیرفتند و راه دیگری را نشان ما دادند، آیا ما نمیخواهیم بپذیریم؟»
آقای روحانی در ادامه این بخش از اظهارات خود استناد به مشورت پیامبر با مردم نموده و میگوید: «آن که پیغمبر بود مشورت میکرد؛ او که وصل بود به مبدأ وحی، با مردم مشورت میکرد؛ او که دارای آن همه دانش و بینش و تدبیر و عقل بود مشورت میکرد؛ ما حاضر به مشورت با مردم و ولینعمتان خودمان نیستیم؟»
درخصوص این بخش از صحبتهای ایشان که مرتبط با جنگ تحمیلی دشمن صهیونی- امریکایی علیه ملت ایران و چگونگی پایان دادن به آن مطرح شده و راهحل را نوعی همهپرسی از مردم اعلام میدارد، برای سنجش درستی یا نادرستی این دیدگاه، باید به چند نکته توجه داشت:
۱. آیا پیامبر عظیمالشأن اسلام در اصل جنگ و دفاع در برابر دشمنان از مردم مشورت میگرفت، یا اینکه در شیوه و چگونگی نبرد از حیث تاکتیکهای جنگی و چگونگی داشتن مواضع دفاعی، مردم را مورد مشورت قرار میداد؟
همه اسلامشناسان به خوبی میدانند که جهاد و دفاع در عصر پیامبر واجب بود. جهاد امر الهی است و آیات فراوانی در قرآن بر آن تصریح دارد. دفاع یک امر طبیعی و عقلی است و هیچ کس در این امر عقلی تردید ندارد. آنچه پیامبر به مشورت میگذاشت، نه اصل جهاد و دفاع، بلکه چگونگی جنگیدن و تاکتیکهای دفاعی و تهاجمی بود که دیگران بر اساس تجربه و شناخت از جغرافیای جنگ، به صورت پیشنهادی نظرات مشورتی به پیامبر میدادند.
۲. آقای روحانی مگر نمیداند که این دشمن صهیونی- امریکایی است که به کشور و ملت ما حمله کرده و جنگی را بر ما تحمیل کرده است؟
اگر چنین است که ایشان به وضوح میداند جنگ بر ما تحمیل شده است، پس چرا میگوید به مردم بگوییم قرار است که با قدرتهای جهانی ۲۰ سال دیگر بجنگیم؟ مگر ما جنگ را شروع کردیم؟ دشمن جنگ را به ما تحمیل کرده و ملت ما از موجودیت، استقلال و تمامیت ارضی ایران دفاع میکند. ملت ایران در برابر متجاوزینی از خود دفاع میکند که جنگ را با هدف براندازی جمهوری اسلامی و تجزیه ایران و در نهایت سلطه بر این سرزمین کهن و پهناور و تاریخی آغاز کردند.
حال باید با توجه به این نوع نگاه به دو سؤال زیر پاسخ داد:
۱. آیا مشروعیت و مقبولیت دفاع از سرزمین، استقلال، موجودیت و عزت ملی، تابع زمان است و در صورت طولانی شدن این دفاع، باید خسته شد و از دفاع به خاطر طولانی شدن دست کشید؟
۲. آیا اساساً منطقی است که برای یک دفاع شرافتمندانه که تأمینکننده استقلال، عزت و آیندهی یک ملت است، اصل چنین دفاعی را به رفراندوم گذاشت؟ مگر در شرعی و عقلی بودن دفاع مقدس از موجودیت و تمامیت ارضی کشور و ملت ایران تردید وجود دارد که برای ادامه دفاع مشروع یا خاتمه آن، نظام اسلامی به همهپرسی روی آورد؟
در چنین شرایطی در هر جامعهای، انسانهای با غیرت لباس جهاد بر تن کرده و برای حفظ سرزمین و موجودیت میجنگند و عدهای هم مسیر عافیتطلبی در پیش گرفته و بعضاً مدافعان در عرصه مقدس دفاع را جنگطلب و خود را صلحطلب معرفی میکنند!
مگر در جنگ تحمیلی اول که هشت سال به درازا کشید، چنین نبود؟ امروز از آن هشت سال دفاع مقدس، به عنوان یک دوره مشعشع تاریخی به نیکی یاد میکنیم، چرا که ملت ایران مردانه ایستاد و از شرف و ناموس، استقلال و تمامیت ارضی، عزت و هویت تاریخی خود دفاع کرد. بهطور قطع امروز هم، دهها میلیون نفر از مردان و زنان با غیرت ایرانی در جغرافیای پهناور ایران، جانفدای کشور بوده و در دفاع مشروع و عقلی تردید به خود راه نمیدهند.
بنابراین بهتر آن است که در این امر دفاع مقدس و افتخارآفرین، اگر خود اهل جهاد و از جانگذشتن نیستیم، حداقل با ژست دموکراسیخواهی و صلحطلبی، در مسیر دفاع مقدس ملت سرافراز ایران شبههافکنی نکنیم و به دشمن صهیونی- امریکایی هم، پیام ضعف و تردید در دفاع ندهیم. این مردم مبعوث شده، با ارادهای پولادین، مصمم به دفاع شرافتمندانه از ایران اسلامی در برابر دشمنان متجاوز بودهاند؛ هرچند این دفاع ۲۰ سال به درازا کشیده شود.
