امریکای جنایتکار که از گشودن تنگه هرمز در جنگ تحمیلی ۴۰ روزه بازماند و التماس ترامپ برای کمک گرفتن از ناتو و سایر کشورها هم برای رسیدن به این هدف بینتیجه ماند، تلاش کرد با سیاست فریب در دوره آتشبس و مذاکره، کنترل تنگه را از چنگ ایران درآورد که این بار هم با شکست مواجهشد.
در ادامه و با اینکه در تفاهمنامه تصریح شده بود ایران در دوره ۶۰ روزه اقدام به گشودن مسیر امن برای تردد کشتیهای تجاری نماید، امریکاییها با فشار بر کشورهای عربی منطقه، مسیری در جنوب تنگه به نام عمان باز کردند و با تشویق ملوانان کشتیهای متوقفمانده در دو سوی تنگه و دادن تضمین امنیتی با اسکورت سنگین نظامی، آنان را وادار به عبور از این مسیر و نادیده گرفتن مسیر و مدیریت ایران کردند. همزمانی نسبی این طرح خبیثانه با مراسم تشییع امام شهید (ره) تصور موفقیت آن را بر اساس ارزیابی و انتظار امریکاییها بیشتر میکرد؛ چراکه برگزاری این مراسم اولویت ایران محسوب شده و افزایش تنش، موجب هراس شرکتکنندگان شده و برد رسانهای آن را به سایه میانداخت. اما برخلاف این تصور، عملیات امریکا واکنش سریع و سخت ایران را به دنبال داشت که علاوه بر زدن کشتیهای متخلف با مقابلهبهمثل جانانه علیه متجاوزان، توهم آنان برای بهدست گرفتن تنگه هرمز با شکست روبهرو شد و ضربات کوبنده و غافلگیرکننده ایران، شکست و بلکه تحقیر تاریخی برای امریکا رقم زد.
نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با بهکارگیری تجارب جنگهای قبلی و رصد دقیق جابهجاییها و تغییرات میدانی دشمن و بهرهگیری از اصل غافلگیری، ضربات مهلک و ویرانگری به امریکاییها وارد کردند که فراتر از تصور و محاسبات دشمن بود. حملات سنگین و ویرانگر ایران علیه پایگاههای نظامی امریکا در سوریه و اردن که به کشته و مجروح شدن دهها نظامی امریکایی و نابودی تعداد زیادی هواپیما و بالگرد نظامی امریکا منجر شد، انهدام چندین سامانه راداری، پدافند هوایی و آفند زمینی ـ دریایی، مرکز کنترل و فرماندهی و... از جمله خسارات وارده به ماشین کشتار و جنایت امریکای جنایتکار است که با وجود سانسور شدید، گوشههایی از آن لو رفته است.
امریکا با تصور ایجاد امنیت و دور کردن تجهیزات و سامانههای آفندی و پدافندی خود از جمله هواپیماهای سوخترسان و رصد، آنها را به اردن و اراضی اشغالی منتقل کرده بود که این تجمع، فرصت طلایی برای ایران فراهم آورد تا با تمرکز آتش بر آن، خسارات و تلفات سنگینی به دشمن وارد کند. انهدام سامانههای پدافند هوایی در کشورهای سوریه و اردن به معنی باز شدن معبر امن برای موشکها و پهپادهای ایرانی علیه رژیم صهیونی نیز میباشد که با تسهیل اقدام علیه صهیونیستها، بازگشت آنها به جنگ برای کمک به امریکا را با مشکل مواجه خواهد کرد.
همچنین زیر ضربه رفتن پایگاههای نظامی امریکا در قطر و عربستان سعودی که به تخلیه و جابهجاییهای گسترده نفرات و تجهیزات منجر شده، در واقع فرار امریکاییها در شرایط جنگ و تنها گذاشتن متحدان محسوب و آبروریزی دیگری برای جنایتکاران امریکایی است که بیش از پنج دهه هزینه احداث، تجهیز و توسعه این پایگاههای نظامی را از کشورهای عربی گرفته و روز حادثه، آنها را تنها گذاشته و فرار کردهاند.
با توجه به این وضعیت افتضاح و اسفناک حاکم بر نظامیان امریکایی در منطقه است که سیانان به نقل از یک ناظر میدانی اعلام داشته: «تا کنون هرگز چنین سطحی از خسارتها را در پایگاههای امریکایی ندیده است.» نیویورک تایمز هم تلفات و خسارات روزهای اخیر به پایگاههای امریکا توسط ایران را مهیب و بیسابقه توصیف کرده است. چنین وضعیتی موجب ناامیدی و عصبانیت در فضای رسانههای مستقل امریکایی شده است که به عنوان نمونه، نشریه امریکایی «نیشن» پس از دور جدید درگیری نوشته: «جنگی پرهزینه و ویرانگر تنها به این دلیل از سر گرفته میشود که یک خودشیفته هشتادساله توانایی رویارویی با واقعیت را ندارد.» نویسنده امریکایی دیگری هم عصبانیت و رفتارهای غیرمنطقی و خشمگینانه ترامپ را اینگونه تحلیل میکند که او هرگاه دچار شکست میشود، از راهبرد مرد دیوانه استفاده میکند.
گویا حماقت ترامپ و باند مافیایی فاسد همراه او با فریب صهیونیستها، امریکا را در شرایط سخت و تحقیرآمیزی قرار دادهاند که سه گزینه سخت پیش رو دارد: ادامه درگیری فرسایشی، بازگشت به مذاکره یا ورود به جنگ زمینی با آینده و نتایجی مبهم. ترامپ با تکرار عهدشکنی، هیچ اعتباری برای مذاکره باقی نگذاشته و هرکدام از دو گزینه باقیمانده هم چالش جدی برای اعتبار نظامی امریکاست و ایرانیان برای زدن تیر خلاص به ابهت و هیمنه پوشالی ارتش امریکا از آنها استقبال میکنند. ایرانیها ثابت کردهاند که جنگطلب نیستند؛ اما جنگ بلدند و مهارت و شجاعت تحقیر دشمن را در سطح بالا و تعیینکننده دارند.
