ملت رشید ایران در آستانه سفر اربعین در میدان آزمونی تاریخی و سرنوشتساز قرار دارد. ائتلافی که در میدان سخت شکست خورده، حالا در فضای رسانهای و روانی، دوگانهی «سفر اربعین» و «خیابانها و میادین خالی از جمعیت و جوانان انقلابی» و آمادهسازی برای بازگشت به فضای دوقطبی و فروپاشی از درون و زمینهسازی برای اهداف شوم سلطه بر ایران و تنگه هرمز را در دستور کار قرار داده است. دشمن درپی تضعیف و تخلیه همزمان اربعین و خیابان از جمعیت است، اما ما معتقدیم اربعین به عنوان بزرگترین رزمایش تمدنی اسلام ظرفیت خنثیسازی توطئه دشمن و پرکردن همزمان هر دو سنگر «سفر اربعین» و «حضور در خیابان» از مردم انقلابی را دارد.
تحلیل عملیات روانی دشمن در این مرحله نشان میدهد که آنها پس از ناکامی در شکست نظامی کلاسیک، سناریوی «دوگانهسازی راهبردی» را بر پایه رصد شوق فطری ملت ایران به اربعین و تحلیل ضرورت حفظ آرایش دفاعی در شهرها فعال کردهاند؛ تردید القایی خطرناکی که زمزمه میکند: «تردید میان ماندن یا رفتن، که در هر دو صورت جبهه حق را تضعیف میکند»، اما حقیقت اینجاست که دشمن، ماهیت واقعی اربعین را نمیشناسد؛ همان اربعینی که امروز پس از تشییع بینظیر پیکر امام شهید در نجف و کربلا، علاوه بر فرصت عظیم معنوی، به شاهراه حیاتی تعمیق عمق استراتژیک ایران بدل شده و خود، بزرگترین پادزهر همان «خلأ قدرت خیابانی» است که دشمن آرزویش را دارد؛ ملت ایران با درک این ظرفیت، با راهبرد «اربعین میدانی» تهدید القایی دشمن را به «فرصتی جهشی» برای نمایش وحدت میدان و زیارت تبدیل خواهد کرد. با تکیه به راهبرد «اربعین میدانی»، خواب دشمن برای شکلگیری خیابانهای خالی را به کابوس تبدیل میکنیم. این راهبرد، حداقل سه لایه عملیاتی دارد که همزمان هم عمق استراتژیک در عراق را استحکام بیشتری میبخشد و هم میادین و شهرهای ایران را به دژهای تسخیرناپذیر بدل میسازد:
لایه اول: «از کربلا تا خیابان»؛ جاریسازی الگوی اربعین در بستر شهرها: همزمان با حرکت زائران به سمت عراق، باید بزرگترین راهپیمایی تاریخ جاماندگان (بر اساس تجربه سالهای پیش) را در دهه پایانی صفر رقم بزنیم. این بار، راهپیمایی نباید تنها یک روز و در یک مسیر نمادین باشد. پیشنهاد ما برپایی «قرارگاههای دهروزه اربعین شهری» در محلات است. هیئات، مساجد و مواکب شهری میتوانند هر شب خیابانهای اصلی را به مسیر پیادهروی اربعینی بدل کنند. به این ترتیب، شهرهای ایران خود به کاروانسرای حسینی تبدیل میشوند و خیابان نهتنها خالی نمیشود، بلکه هر شب شاهد موجی از حضور پرشورتر از شبهای قبل خواهد بود.
لایه دوم: پیوند عاطفی سنگر و حرم با طرح «یک زائر، یک نایب»: رزمندگان و مدافعان شهرهای جنوبی که در آمادهباش کامل به سر میبرند، دلشان در کربلاست. زائران ایرانی میتوانند در بدو ورود به عراق، بهصورت نظاممند، نیت زیارت خود را به نیابت از یک شهید یا رزمنده مدافع وطن در جنوب کشور ثبت کنند. این اقدام، خیابانهای اهواز، آبادان، بوشهر و هرمزگان را از طریق یک رشته معنوی ناگسستنی به صحن حرم حسینی متصل میکند. سربازی که در خط مقدم پدافند ایستاده، باید حس کند که میلیونها زائر، قلباً در کنارش ایستادهاند.
لایه سوم: روایتگری «انتقام مقدس» در مسیر نجف-کربلا: مواکب ایرانی در عراق باید به قرارگاههای رسانهای مقاومت بدل شوند. پرچم سرخ «یا لثارات القائد الشهید» به عنوان نمادی از «یا لثارات الحسین» باید برافراشتهترین نماد اربعین امسال باشد. زائر ایرانی صرفاً یک مسافر معنوی نیست؛ یک سفیر انقلاب است که با استفاده از رسانه اربعین، روایت مقاومت جانانه ملت ایران و ذلت ائتلاف استکبار- صهیونیست را به گوش زائران جهان میرساند و وحدت میدان مقاومت از ایران تا عراق، لبنان و یمن را در زیر گنبد طلایی حسین (ع) جشن میگیرد. به این ترتیب اربعین امسال نقطه ثقل یک نبرد تمدنی است. دشمنی که از شکست نظامی خود درمانده، تنها به «فروپاشی روانی از مسیر دوگانههای کاذب» دل بسته است. پاسخ ملت ایران، نه انتخاب میان «میدان و زیارت»، که شکستن این دوقطبی با یک خروش متحد است. مأموریت تاریخی امروز ما این است: هم خیابانهای ایران را از حماسهسرایان جامانده لبریز کنیم، هم جادههای منتهی به کربلا را از زائرانی که پیامآور مقاومت هستند. باید چنان کنیم که دشمن بیرونی و شبکه همکار دشمن در داخل (کودتاچیان ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴) در محاسبات خود تجدیدنظر کنند و دریابند که خیابانهای ایران، چه در غیاب ظاهری زائران و چه در حضور جاماندگان، هرگز از روحیه انقلابیگری خالی نخواهد شد. این راه، تجلی عملی وحدت ملی حول محور ولایتفقیه است.
