جوان آنلاین: در شرایطی که کشور با مسائل و پیامدهای یک جنگ تحمیلی دستوپنجه نرم میکند و افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری انتظار دارد قوای کشور با تمرکز بر حل مشکلات مردم، تقویت انسجام داخلی و کاهش فشارهای اقتصادی و اجتماعی حرکت کنند، گاهی برخی رفتارها و مواضع، به جای آنکه در خدمت این ضرورت ملی قرار گیرند، فضای سیاسی کشور را به سمت حاشیههایی سوق میدهند که نه مشکلی از مردم حل میکند و نه به تقویت اقتدار کشور در برابر دشمن میانجامد.
البته نقد عملکرد مسئولان، مطالبهگری از دولت و مجلس و حتی اعتراض صریح به تصمیمات مدیریتی، نهتنها مذموم نیست، که بخشی از فلسفه نمایندگی مردم است. مسئله از جایی آغاز میشود که اصل مطالبهگری با تبدیل شدن به منازعه دائمی، جای خود را به حاشیهسازی سیاسی بدهد. ماجرای نشست نمایندگان مجلس در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی و حواشی مربوط به آن از همین منظر قابل بررسی است. حمید رسایی نماینده تهران در مجلس در صفحه شخصی خود، محل برگزاری نشست را مورد اعتراض قرار داده و نوشته است که مجلس از «سالن و مجموعه مجهز و امن» برخوردار است و از اینکه نشست نمایندگان در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی برگزار شده، انتقاد کرده و نوشته: این نشست «بیشتر یک گعده دوستانه بود تا جلسه نمایندگان مردم».
اگر همه این انتقادات را به عنوان یک مطالبه قابل بررسی بپذیریم، یک پرسش اساسی همچنان باقی است و آن اینکه آیا در شرایط ویژه کشور، اصل برگزاری نشست و محتوای آن مهمتر است یا محل برگزاری آن؟ اگر تصمیم هیئترئیسه برای خارج کردن نشست از ساختمان مجلس، تابع ملاحظات امنیتی بوده - که بوده- آیا نمیتوانست یک نماینده، به جای متهم کردن تصمیمگیران به برگزاری «گعده دوستانه»، ابتدا اصل ملاحظات امنیتی را مفروض بگیرد و سپس درباره نحوه اجرا مطالبهگری کند؟ بهویژه آنکه بنا بر روایت محسن فتحی، نماینده سنندج، حدود ۲۰۰ نماینده در این نشست حضور داشتهاند و موضوعات اقتصادی و معیشتی مردم نیز در آن مورد بحث قرار گرفته است. فتحی درباره این نشست گفته است: «جلسه مؤثر و مفیدی بود و نمایندگان در خصوص مهمترین مسائل کشور به ویژه شرایط اقتصادی مردم تبادل نظر کردند.» بنابراین محل برگزاری جلسه نمیتواند به خودی خود، اصل نشست را بیاعتبار کند. در کنار نقد نماینده سنندج در مجلس، اما مجتبی زارعی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، روایت متفاوتتری از آنچه در جلسه گذشته داده و بیآنکه نامی از رسایی بیاورد، با بازنشر تصویری از صفحه او در نقد قالیباف، نوشته است: «دیشب مجلس بر دهان طراح کودتا علیه دولت مستقرِ مورد حمایت ولی فقیه زد!» درباره ادعاها و روایت زارعی از نشست مجلس، اگرچه نمیتوان قضاوت مستقلی کرد، اما نفس این روایت، نشان میدهد که مسئله فقط یک اختلاف درباره محل برگزاری جلسه نبوده و در داخل مجلس نیز درباره نحوه طرح انتقادات واکنش جدی وجود داشته است که پرداختن به جزئیات آن، فلسفه این نقد مشفقانه را زیر سؤال میبرد، بنابراین از آن میگذریم؛ اما اکنون و در شرایط جنگی که دشمن، مستاصل در نبرد میدانی، تلاش میکند کوچکترین شکاف داخلی را برجسته کند، بهتر نیست اختلافات داخلی با ادبیاتی مطرح شوند که کمترین امکان سوءاستفاده را برای بیرون فراهم کند؟ اینجا «هیس» برای منتقدان نیست؛ برای حاشیههایی است که وحدت را میبلعند؛ و صد البته عبارت «هیس، وحدتشکنان مشغول کارند» به معنای دعوت به سکوت منتقدان نیست. اتفاقاً کشور به نقد جدی، شفاف و حتی صریح نیاز دارد. اما میان نقدی که به حل مسئله کمک میکند و حاشیهای که خود به مسئله تبدیل میشود فاصله زیادی وجود دارد. کشور در مقطعی نیست که بتواند سرمایه اجتماعی، انرژی سیاسی و ظرفیت مدیریتی خود را در حاشیهها مصرف کند. دشمن بیرونی برای دیدن شکافهای داخلی نیازی به دعوت ندارد. بنابراین این مسئولیت بر عهده همه نیروهای سیاسی و بهویژه نمایندگان مردم است که اجازه ندهند اختلافات به شکافهای فرساینده تبدیل شود.
