امینی گفته است رهبر شهید انقلاب در دیدارهای شعری خود با شاعران، با دقت و حوصله به آثار گوش میدادند و به گفته یکی از شاعران حاضر، این جلسات برخلاف بسیاری از همایشها، با توجه واقعی به شعرها و گفتوگوی تخصصی همراه بوده است.
دیدارهای سالانه شاعران با رهبر شهید انقلاب طی سه دهه گذشته به یکی از مهمترین محافل رسمی شعر و ادبیات کشور تبدیل شد؛ جلساتی که در آن شاعران آثار خود را میخواندند و از نزدیک پای سخنان و نقدهای رهبر انقلاب مینشستند. اسماعیل امینی، شاعر و پژوهشگر، از حالوهوای این نشستها و ویژگیهای کمتر شنیدهشده آن روایت میکند.
اسماعیل امینی مهمترین ویژگی این دیدارها را رفتار صمیمانه و دوستانه رهبر انقلاب دانست و افزود: ایشان با حاضران چنان برخورد میکردند که گویی با دوستی قدیمی یا عضوی از خانواده سخن میگویند. بسیاری از افراد را به نام میشناختند، جزئیات زندگی و فعالیتهایشان را به خاطر میسپردند و حتی درباره پایاننامه، کتاب یا کارهای پژوهشی آنان پرسوجو میکردند. این صمیمیت بهگونهای بود که تکلفهای مرسوم در چنین جلساتی عملاً جایی نداشت.
امینی ادامه داد: اگر کسی کتابی به ایشان هدیه میداد، بعد از مدتی درباره همان کتاب اظهارنظر میکردند و نشان میدادند که آن را با دقت خواندهاند. حتی درباره بخشهایی از اثر پیشنهاد اصلاحی میدادند. بسیاری از این نکات در رسانهها بازتاب پیدا نمیکند و مردم از آنها بیخبر میمانند.
این شاعر و پژوهشگر با اشاره به سابقه ادبی رهبر انقلاب گفت: علاقه و آشنایی ایشان با شعر و ادبیات محدود به دوران رهبری یا مسئولیتهای سیاسی نبود. پیش از انقلاب نیز در محافل ادبی مشهد حضور داشتند، شاعران را میشناختند، با آنان دوستی داشتند و آثارشان در نشریات آن دوران منتشر میشد. از همینرو، حتی اگر در جایگاه سیاسی امروز هم قرار نداشتند، باز هم به دلیل اهلیت ادبی، محل رجوع شاعران و اهل فرهنگ بودند.
وی افزود: گاهی پیشنهاد میشد که شاعران با برخی مسئولان دیگر نیز دیدار داشته باشند، اما واقعیت این است که بسیاری از آن افراد با وجود احترام و جایگاهشان، شناخت تخصصی از شعر نداشتند. این موضوع عیب نیست؛ هر کسی در حوزهای تخصص دارد، اما تفاوت رهبر انقلاب در این بود که خودشان اهل شعر و صاحبنظر در این حوزه بودند.
امینی با تأکید بر اینکه این سخنان از سر تعارف یا مداهنه نیست، اظهار داشت: رهبر انقلاب هیچ نیازی به تعریف و تمجید امثال ما ندارند، اما واقعیت این است که در جلسات شعر با دقت و حوصله به آثار همه شاعران گوش میدادند. او گفت در بسیاری از همایشها و کنگرهها دیده است که مسئولان هنگام شعرخوانی حاضران توجه چندانی ندارند، اما در این جلسات همه شعرها با دقت شنیده و درباره آنها نظر داده میشد.
وی همچنین به سخنان رهبر انقلاب پس از شعرخوانیها اشاره کرد و گفت: نکته مهم این بود که ایشان همیشه متناسب با موضوع جلسه سخن میگفتند. طی بیش از دو دهه حضور در این دیدارها، حتی یکبار هم سخنان تکراری از ایشان نشنیدهام. به گفته او، رهبر انقلاب نهتنها از جریانهای روز شعر و ادبیات آگاهی داشتند، بلکه براساس همان تحولات روز اظهارنظر میکردند و سخنانشان جنبه کاربردی و اثرگذار داشت، نه تشریفاتی.
این شاعر در پایان تأکید کرد که شیوه مواجهه رهبر انقلاب با شاعران و هنرمندان میتواند الگویی برای مدیران فرهنگی باشد؛ الگویی مبتنی بر احترام، صمیمیت، شناخت تخصصی و گفتوگوی مؤثر با اهالی فرهنگ و هنر.
