آنچه این روزها پیرامون ایران سربلند میگذرد، اگر چه به ظاهر نشانگر تجمیع فشارها برای تسلیم در برابر نظام سلطه است، این تجمیع فشارها ناشی از شکست و ناکامی دشمنان در عرصه نظامی و ناامیدی از نتیجهبخشی دیگر راهها، برای تسلیم مردم ایران است. مفهوم دیگر آن عظمت و اقتدار نظام اسلامی است که از یک سو دشمنان را مستأصل کرده و از سوی دیگر قدرت دفاعی و توان بازدارندگی و انسجام ملی ایران را به رخ جهانیان کشیده است؛ نکتهای که رهبر عزیز انقلاب در پیام اخیر خود به مناسبت هفته دفاع مقدس بر آن تأکید میکنند.
معظمله در توصیف شرایط کنونی خاطرنشان میکنند آن روزهایی که در آغاز تهاجمات دنبالههای نظام سلطه، کشورمان برای دفاع از خود در مقابل بسیاری از تهدیدات، دستانی خالی را از نظام طاغوت به ارث برده بود، به برکت اقامه حق و امداد الهی، اینک به روزهایی رسیده است که خود سلطهگران متجاوز، و نه دنبالهروان آنان، در مقابل حملات رزمندگان اسلام، جانپناهی میجویند و دست التماس به ترک جنگ برمیدارند. ایشان در ادامه میافزایند آن روزها دو دریای جنوب ایران، جولانگاه نیروهای دشمن بود، ولی این روزها آنان بهخاطر ضربات دردآوری که از رزمندگان دلاور و محافظان تنگه هرمز خوردهاند، از دریای عرب جلوتر نمیآیند و هرگاه این خطر را بهجان خریدهاند، آسیبی به خود وارد نمودهاند و زود است که دریای عرب هم خود را از آنان خالی کند.
مصداق روشن این درماندگی رئیسجمهور مفلوک امریکا را فارغ از توئیتبازیهای وی که در عین تهدید نظامی بر التماس به مذاکره برای رسیدن به توافق (البته بر اساس شرایط امریکا) تأکید دارد، فشار به بیش از ۵۰ کشور برای مشارکت در تحریم ایران را میتوان دید. به گزارش بیبیسی وزیر دارایی امریکا تأکید میکند که برای انزوای اقتصادی ایران به بیش از ۵۰ کشور فشار آوردهایم، اسکات بسنت، میگوید که به دستور او هیئتهایی به کشورهای مختلف اعزام شدهاند تا آنها را برای افزایش فشار اقتصادی بر ایران ترغیب کنند. اما علاوه بر این التماس ترامپ به سران کشورهای منطقه برای کمک به امریکا برای رهایی از فشاری که از جانب ایران متحمل میشود، اهمیت بیشتری دارد. به گزارش صدای امریکا در نشست چندجانبه ترامپ با برخی از سران کشورهای منطقه که در روز سهشنبه ۳۱ شهریور ماه در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک برگزار شد، رئیسجمهور امریکا حاضران در این نشست را جمعی دوستداشتنی و آدمهای فوقالعاده خطاب کرد که از آنها خوشش میآید. او در آغاز این نشست که آن را خیلی مهم قلمداد کرد با درخواست کمک از آنها یادآور میشود که «ببینید چقدر تحت فشارم».
فارغ از آنکه در این نشست چه گذشته است، اما نکته مهم این است که ترامپی که روزی سران این کشورها را گاوهای شیرده خطاب میکرد و از آنها میخواست که به خاطر کمکهای امریکا به حفظ حکومتهایشان باسن او را ببوسند، اکنون که همه پایگاههای خود را در منطقه از دست داده و مردم کشورهای منطقه دیگر به توانایی امریکا حتی در حفظ امنیت پایگاههای خود در منطقه باور ندارند، به گونهای مستأصل شده که امثال جولانی را دوست خوب امریکا خطاب کرده که باید بیایند به او کمک کنند که از زیر فشار جنگ با ایران رهایی یابد.
در این میان، توصیف روزنامه لسآنجلس تایمز از شرایط کنونی ترامپ، ماهیت او را بیشتر آشکار میکند. این روزنامه امریکایی مینویسد که ترامپ نفوذ سیاسی خود را در داخل و خارج از امریکا از دست داده است. این نفوذ روز به روز در میان اکثریت بزرگی از امریکاییها، از جمله شمار فزایندهای از جمهوریخواهان و رهبران خارجی رو به کاهش است تا جایی که او به شخصیت کارتونی تبدیل شده که مدام در شبکههای اجتماعی مطالب طنزآمیزی منتشر میکند یا در برابر دوربینهایی که روز به روز کمتر میشود، خودنمایی میکند.
در عرصه میدانی نیز بر اساس گزارش رسانههای غربی و منطقهای، ناوهای هواپیمابر و کشتیهای جنگی امریکا پس از حمله موشکی ایران در ۵ سپتامبر، که به جراحت چند تن از نظامیان امریکایی منجر شده است، مواضع قبلی خود در نزدیکی دریای عمان را ترک کرده و به مناطق دورتر در دریای عرب منتقل شدهاند، تغییری که میتواند نشاندهنده نگرانی واشینگتن از آسیبپذیری ناوهای خود در برابر توان موشکی ایران باشد.
اکنون در شرایطی که بیش از هفت ماه جنگ و فشار دشمن، نه به تغییر نظام منجر شده و نه به تسلیم ایران بلکه امریکا را با فرسایش نظامی، بحران انرژی و فشار سیاسی فزاینده مواجه کرده است، نظام جمهوری اسلامی با اتکا به عنایات الهی و پشتوانه مردمی و عمق استراتژیک، پراکندگی زیرساختها و بازدارندگی ترکیبی خود، دشمن را به نقطهای رسانده که هیچ گزینه برای پیروزی برای او باقی نمانده است. اینها زمینهساز همان نویدی است که رهبر عزیز انقلاب در پیام خود خاطرنشان کردهاند: روزهای آینده بهمراتب شکوهمندتر از این روزها خواهد بود، زیرا آن ققنوسی که از خرمن آتش جنگ تحمیلی اول برآمد، اینک در اثر فشارهای دشمن و بهخصوص دو جنگ تحمیلی اخیر، آنچنان بزرگ شده است که سایه پروازش بر سرزمینهای دشمن هم افتاده است.
