جام جهانی ۲۰۲۶ به جای نمایش همبستگی، ابزاری برای پنهانسازی نقض حقوق بشر و ترویج اهداف سیاسی دولت جنایتکار امریکا و رئیسجمهور فاسد، کودککش، کودکخوار و نژادپرست این کشور است. مسئلهای که فعالان حقوق بشری نام «ورزششویی» را روی آن نهادهاند.
هرچند که این اصطلاح خیلی دیر در ادبیات حقوق بشر شکل گرفته و معنا پیدا کرده، اما سالهاست که کشورهای متجاوز و آنها که حقوق بشر را به واسطه پول زیاد، قدرت نظامی و خوی استکباری خود زیر پا گذاشتهاند، از ورزش بهعنوان ابزاری برای تطهیر خود استفاده کرده و میکنند.
حالا هم نوبت به امریکا و رئیسجمهور فاسدش رسیده که دیوانگیها و خوی تجاوزکارانه خود را پشت برگزاری جام جهانی پنهان کند. نکته جالب ماجرا اینجاست که حتی مسئولان دیدهبان حقوق بشر هم نتوانستهاند نگرانیهای خود را بابت این مسئله پنهان کنند، تا جایی که امروز به صراحت عنوان میکنند: «استفاده از رویدادهای بزرگ ورزشی برای ایجاد تصویر مثبت در افکار عمومی میتواند همزمان به پنهان کردن نقضهای جدی حقوق بشر منجر شود.»
به گفته آنها، این مفهوم که پیشتر عمدتاً درباره کشورهای غیردموکراتیک به کار میرفت، اکنون در مورد دولت امریکا نیز قابل طرح است.
مسئله به اینجا ختم نمیشود و رسانههای جهان هم در فاصله کوتاه باقی مانده تا شروع جام جهانی نتوانستهاند نگرانیهای خود را بابت میزبانی امریکا پنهان کنند. بهعنوان مثال گاردین در این خصوص نوشت: «فضای سیاسی حاکم بر امریکا، بهویژه در حوزه مهاجرت و آزادی رسانه میتواند بر تجربه هواداران و شرکتکنندگان در این مسابقات تأثیر منفی بگذارد. قرار بود جام جهانی پیشرو نخستین دورهای باشد که با چارچوب مشخصی برای حفاظت از حقوق کارگران، هواداران، بازیکنان و جوامع محلی برگزار شود. با این حال، سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی، رویکردهای تبعیضآمیز و فشار بر رسانهها، این هدف را با چالش جدی مواجه کرده است.»
به تمام این نگرانیها اضافه کنید تهدیدهای لفظی رئیسجمهور امریکا علیه تیم ملی ایران و حتی چند کشور دیگر را و بعد این تهدید را بگذارید کنار تلاش امریکاییها در سوءاستفاده از جام جهانی برای نشان دادن چهره مثبت از خود تا متوجه پارادوکس و فضای کاملاً ناامن جام جهانی پیشرو شوید. نکتهای که فعالان حقوق بشر هم به آن اذعان دارند و معتقدند بدون تضمینهای عملی و شفاف، این مسابقات ممکن است با فضایی از نگرانی و عدم اطمینان برای شرکتکنندگان و تماشاگران همراه شود.
ولی آیا کسی هست که بتواند چنین تضمینهایی را از دولت امریکا و رئیسجمهور نژادپرستش بگیرد؟ انگار فوتبال جهان اسیر دست دیوانهای شده و راه نجاتی هم پیدا نمیکند. دیوانهای که فیفا به او جایزه صلح داد! شاید این روزها خود اینفانتینو هم به این میاندیشد که چگونه این حماقت بزرگ را انجام داده و دودستی فوتبال را تقدیم دیوانهای افسارگسیختهای کرده که به هیچ قانونی پایبند نیست.
بد نیست باز هم حرفهای پپ گواردیولا را یادآور شویم، وقتی که گفت: «جام جهانی دیگر جایی برای لذت بردن از فوتبال نیست.» این روزها جهان به انتظار شروع جام جهانی ۲۰۲۶ نشسته، جامی که شاید خیلیها، حتی فوتبالیترین آدمهای روی زمین هم دلشان نخواهد که سوت آغاز آن به میزبانی امریکا و دیوانهای به نام ترامپ زده شود، ولی حیف، چون کسی نیست که فوتبال را از دست این دیوانه نجات دهد.
