جوان آنلاین: بیش از ۴۰ روز گذشته، دقیقاً ۴۳ روز گذشته. انگار ۴۳ سال گذشت از روزی که خبر دادند رهبرمان به آرزوی دیرینهاش رسید.
داغ سنگین بود، بله ما داغدار بودیم، اما خیلیها عین خیالشان نبود.
خیلیها بودند و هستند که از صدقهسری این مردم و این نظام مقدس و مظلوم به همه چیز رسیدهاند، اما خفه شدهاند. البته هنوز هم خفه هستند، فقط تا سال نو شد پیام تبریک فرستادند تا نکند فکر کنیم مردهاند.
خیلیها خفه شدهاند. بعضیها هم رفتهاند ینگه دنیا که نکند نکبت کارتشان باطل شود، اما در روزهایی که خیلیها با سوابق ورزشی آنچنانی اینجا و در دل ایران خفه شده و به فکر خوشگذرانی عیدشان بودند، بودند ستارههایی که فرسنگها دورتر خودشان را کنار مردم ایران نشان دادند.
ستارههایی در سطح اول فوتبال جهان، ستارههایی که حتماً تا سالها در موردشان خواهیم شنید. ستارههایی که برخلاف بازیکنان پوشالی ما، طرف درست تاریخ را انتخاب کردند. یکی از اینها همین یامال، ستاره جوان بارسلون است. ۴۰ روز گذشته، اما یادآوریاش برای آنهایی که هنوز خفه هستند، بد نیست.
هرچند کسی را که خودش را به خواب زده باشد هیچ صدایی بیدار نمیکند.
۴۰ روز پیش بود که لامین یامال، ستاره جوان باشگاه بارسلونا اسپانیا با انتشار مطلبی در صفحه شخصی خود به شهادت آیتالله خامنهای واکنش نشان داد. لامین، فوقستاره تیم ملی فوتبال اسپانیا و باشگاه بارسلونا در صفحه شخصی خود نوشت: «تسلیت صمیمانه به مردم ایران و همه کسانی که در غم از دست دادن آیتالله علی خامنهای سوگوارند. در این روزهای غمانگیز برای شما آرزوی قدرت و آرامش دارم.»
۴۰ روز پیش یامال پیام داد و دقیقاً ۴۰ روز است که برخی خفه شدهاند. وجدان چیز خوبی است، ولی خب چه میشود؛ برخی فقط ادای داشتن آن را درمیآورند و برخی که حتی ادا درآوردنشان هم دیگر حالمان را بههم میزند.
البته که کار به یامال خلاصه نشد و در روزهایی که فوتبال ایران تعطیل بود و خیلی از چهرههای فوتبالی تعطیلتر، در کشور همسایه، هواداران فوتبال برای ایران و رهبر شهیدمان سنگتمام گذاشتند.
هواداران باشگاه الشرطه یکی از قدیمیترین تیمهای فوتبال عراق و یکی از سرسختترین رقبای تیمهای ایرانی در رقابتهای آسیایی همزمان با بازی تیمشان تصویر رهبر شهید انقلاب اسلامی را روی سکوها به نمایش گذاشتند و حمایت خود را از جمهوری اسلامی ایران در مقابل تجاوزات صهیونیستی-امریکایی اعلام کردند.
اینجا، اما با وجود تمام اینها هنوز خیلیها در خواب هستند. تازه وقتی هم که بیدار شدند شروع کردند برای هم خط و نشان کشیدن که باید چه بشود و چه. اصلاً انگار نه انگار که در ۴۰ روز گذشته اتفاقی رخ داده، اصلاً انگار نبودهاند که هنوز هم دنبال توپبازیشان هستند.
چقدر تلخ است اینگونه نوشتن، چقدر تلخ است از بیخیالی عدهای بنویسی که تمام هست و نیستشان را از این مردم و این کشور دارند. عدهای که در بزنگاههای تاریخی همیشه پشت مردم و نظام را خالی کرده و آب به آسیاب دشمن ریختهاند.
عدهای که شرممان میآید بگوییم هموطن ما هستند. چقدر سخت است از این آدمها نوشتن. همانها که اینجا در ایران کنار ما نیستند و ما دلخوش به کسانی هستیم که فرسنگها دورتر خودشان را کنار مردم ایران احساس میکنند.
بگذریم چهل و چند روز گذشته، اما انگار چهل و چند سال گذشته. حالا حرف از مذاکره به میان آمده، اما هرچه رخ دهد، مهم این است که ایران و ملت سرافرازش پیروز این مبارزه سخت و روزهای طاقتفرسا شدهاند. مهم این است که روسیاهی ماند برای وطنفروشان، منافقان و خفهخون گرفتههایی که فقط مایه شرممان هستند.
