چهل روز بی‌صدای آن صدای استوار

چهل روز از آن صبح سنگین می گذرد، چهل روز از روزی که دل‌های بسیاری در سوگ فقدان مردی نشست که عمر خود را در راه ایمان، عزت و سربلندی امت سپری کرد.

فقدان یک عالمِ مؤمن و استوار، تنها از دست دادن یک فرد نیست؛ گویی ستونی از ستون‌های استقامت فرو می‌افتد. مردی که سال‌ها با صلابت ایمان، با وقار علم، و با اقتدارِ برخاسته از باور، راه را نشان می‌داد و دل‌های بسیاری را به امید و ایستادگی پیوند می‌زد.

او از تبار مردانی بود که در سخت‌ترین روزها خم به ابرو نمی‌آورند؛ عالمی که دانش را با تقوا آمیخته بود، و اقتدار را با تواضع و بندگی. نگاهش آرامش می‌بخشید و کلامش یادآور مسئولیتی بزرگ بود؛ مسئولیت حفظ ایمان، عزت و کرامت.

امروز، در چهلمین روز فراق، دل‌ها بیش از همیشه سنگینی این فقدان را حس می‌کنند. گویی هنوز باور کردن نبودنش دشوار است؛ هنوز صدای استوارش در گوش تاریخ می‌پیچد و یاد صبر و پایداری‌اش در دل‌ها زنده است.

چه کسی را از دست دادیم؟

مردی از جنس ایمان.

عالمی از تبار مجاهدت.

و رهبری که اقتدارش نه از قدرت ظاهری، که از ایمان عمیق و اراده‌ای استوار سرچشمه می‌گرفت.

یاد و نام او، در حافظه دل‌های قدردان باقی خواهد ماند؛ چرا که مردان بزرگ اگرچه از میان ما می‌روند، اما راه و اندیشه‌شان خاموش نمی‌شود. زهرا قاسمی