جوان آنلاین: سرزمینمان، این روزها، دوباره دارد نفس تازه میکند؛ نه فقط از بارانهای بهاری، بلکه از دستانی که ریشه در خاک میکارند تا امید را سبز و زنده نگه دارند. پویش درختکاری «سرو ایران» از دل هفته منابع طبیعی آغاز شده؛ پویشی که فراتر از یک حرکت محیطزیستی، روایتی از یادواره، ایمان و تداوم را به همراه دارد. این حرکت دستجمعی، به مناسبت گرامیداشت رهبر و امام شهید انقلاب اسلامی شکل گرفته و با نام و یاد شهدای جنگ رمضان در سراسر کشور در جریان است.
استقبال باشکوه از پویش درختکاری «سرو ایران»، تصویری زنده و البته بیبدیل از همبستگی ملی را در کشور به نمایش گذاشته است. پیر و جوان، بزرگ و کوچک، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب آمدهاند تا خاک را به امانت بگیرند و آینده را به آن بسپارند؛ آیندهای که از همین حالا معلوم است ریشه محکمی دارد. قرار است هر نهالی که کاشته میشود، ادامه یک راه باشد و هر شاخه، ایستادگی را یادآوری کند.
در این پویش ملی، دستها در کنار هم قرار گرفتهاند؛ دستهایی که پیش از این هیچوقت یکدیگر را نمیشناختند، اما حالا به یک نقطه مشترک رسیدهاند: نقطه وطندوستی و زنده کردن یاد کسانی که از وطنمان دفاع کردند، اما دیگر در کنارمان نیستند.
در میناب، نهالها به یاد دانشآموزانی کاشته شد که قربانی جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی شدند؛ کودکانی که رویاهایشان نیمهتمام ماند، اما نامشان در ریشههای این درختان جاری میشود. در مریوان هم، زمین شاهد کاشت نهالهایی به یاد شهدای ناوشکن دنا بود؛ قهرمانانی که نامشان حالا با زندگی گره خورده است.
خیزش سبز ملی
آمارهای درختکاری در پویش «سرو ایران»، بهتنهایی روایتگر روشنی از گستردگی این حرکت ملی هستند. کامران پورمقدم، سخنگوی سازمان جنگلها و منابع طبیعی، با اشاره به تداوم این مسیر در قالب طرحی گستردهتر گفت: «طی سه سال گذشته، در امتداد طرح مردمی کاشت یک میلیارد درخت، این برنامه با مشارکت گسترده مردم، نهادها و دستگاههای دولتی در حال اجراست.» پورمقدم این پویش را فراتر از یک برنامه مقطعی دانست: «این طرح در قالب یک برنامه چهارساله تعریف شده و هر سال با همراهی بیشتر مردم، شکل جدیتری به خود میگیرد.» مسیری که به گفته او در هفته منابع طبیعی به اوج رسید و اکنون با عنوان «سرو ایران» معنایی عمیقتر پیدا کرده است.
سخنگوی سازمان جنگلها و منابع طبیعی همچنین به ریشههای این حرکت اشاره کرد و از سنتی گفت که حالا به یک جریان ملی تبدیل شده است: «در چهار دهه گذشته، رهبر شهید انقلاب اسلامی هر سال در هفته منابع طبیعی درخت میکاشتند و امسال این پویش به یاد ایشان و در امتداد همان مسیر از ۱۵ اسفندماه (سال گذشته) آغاز شده است.»
او از تداوم این حرکت تا فصل مناسب کاشت خبر داد: «تا زمانی که امکان کاشت وجود داشته باشد، این طرح با حضور سازمانهای مردمنهاد ادامه خواهد داشت و نهالهای مناسب بهصورت رایگان در اختیار مردم قرار میگیرد.»
عزم جهادی برای تداوم «سرو ایران»
پای قانون، مسئولیت و عزم اجرایی نیز در میان است. چندی پیش، رضا افلاطونی، رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، با اشاره به پشتوانههای قانونی مسیر این پویش گفت: «بر اساس اصل ۵۰ قانون اساسی، حفاظت و احیای منابع طبیعی وظیفهای همگانی است و همه مردم و دستگاههای اجرایی در این زمینه مسئولیت دارند.» در واقع این حرکت، تنها یک انتخاب داوطلبانه نیست، بلکه ریشه در یک تکلیف ملی دارد.
او در ادامه، با لحنی متفاوت از جنس دلتنگی و انگیزه، به غیبت معنادار امسال اشاره کرد: «در هفته منابع طبیعی و روز درختکاری، جای خالی رهبر شهیدمان حس شد.» به گفته او، قرارگاه جهادی «سرو ایران» راهاندازی شده تا موضوع درختکاری، توسعه فضای سبز و تحقق اهداف طرح کاشت یک میلیارد درخت را با قوت ادامه دهد.
در همین چارچوب، افلاطونی از ضرورت یک مدیریت منسجم و پیگیر سخن گفت؛ مدیریتی که میبایست از سطح ستاد تا استانها و شهرستانها امتداد پیدا کند: «انتظار میرود با برنامهریزی دقیق و همکاری همه بخشها، تفاهمنامههای منعقدشده بهصورت عملیاتی اجرا شود.»
او همچنین بر استفاده از ظرفیتهای قانونی موجود تأکید کرد: «باید از ابزارهای قانونی، بهویژه در حوزه تولید نهال، توسعه فضای سبز و زراعت چوب، بهدرستی استفاده شود.»
در کنار اینها، بُعد فرهنگی این پویش نیز مورد توجه قرار گرفته است، جایی که افلاطونی از یک سنتسازی سخن گفت: «کاشت نهال میتواند به یک فرهنگ تبدیل شود؛ برای تولدها، برای یادبودها و برای زنده نگه داشتن نامها.»
ریشههایی برای فردا
بیتردید پویش «سرو ایران» فقط کاشت درخت نیست، بلکه کاشت حافظه است و تلاشی است برای آنکه نشان دهد فراموشی، جایی در این سرزمین ندارد. هر نهال، عهدی است میان نسلها؛ میان آنهایی که رفتند و آنهایی که ماندهاند تا روایت را ادامه دهند.
به گزارش «جوان»، این پویش تا ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ ادامه دارد، اما آنچه میکارد، محدود به این روزها نمیشود. ریشههایی که امروز در خاک جای میگیرند، فردا سایهای خواهند شد برای آینده؛ آیندهای که در آن، زندگی، یاد و امید، در کنار هم رشد میکنند.
