جوان آنلاین: مهدی مولایی در کانال تلگرامی خود در نقدی به سوگواریهای همراه با رقص و پایکوبی برای برخی جانباختگان حوادث دی ماه نوشته است: از ایران باستان تا امروز، الگوی سوگواری ایرانیان بر پایه مویه و جامهدریدن و گریه جمعی بر پیکر و مزار درگذشتهها بوده. چه در سنتهای پیشااسلامی مثل زرتشتیگری و چه بعد از ورود اسلام، مزار شخص تازه در گذشته محل اندوه و حرمت بوده و بهشدت احترامش حفظ میشده است.
حتی در آیینهای کهنتر و متون اصیل ادبیات فارسی درباره مراسمهای سوگ قهرمانان، مثل سوگواریهای اشاره شده در شاهنامه بعد از کشته شدن سیاوش یا سهراب، واکنش اصلی بازماندهها، سوگ آیینی و گریه و خاک بر سر ریختن بوده است.
«همی ریخت خون و همی کند موی سرش پر ز خاک و پر آب روی»
حتی با آیین و فرهنگ اصیل ایرانی بیگانهاید و با مزخرفترین آهنگها بر جمجمه کشتگان پایکوبی میکنید. سراسر ادایید و بیاصالت!
یا مثلاً در شاهنامه وقتی صحبت از مرگ و کشتهشدن سیاوش، پهلوان نامدار و جوانمرد ایرانی میشود، فردوسی بزرگ به سوگواری و مویه و گریه کردن ایرانیان اشاره میکند که تمام ملک ایران، سراسر گریه و اشک جامهدریدن شد؛ نه رقص و کف و دف و قر و قمیش!
«برفتند با مویه ایرانیان/بدان سوگ بسته به زاری میان»
بعد از کشتهشدن سهراب، بهدست رستم، واکنش و گریه و زاری پدر بر پیکر پهلوانش که معروف است و همه ایرانیها شنیدهاند. درباره رسیدن خبر مرگ پسر جوان به مادرش هم فردوسی به سوگواری و پارهکردن پیراهن و گیسو به باد دادن و خاکتیره بر سر ریختن اشاره میکند و همچنان در آیین ایرانی خبری از فشفشه روشنکردن و گروه موسیقی زنده و رقص باباکرم نیست!
«بزد چنگ و بدرید پیراهنش/درخشان شد آن لعل زیباتنش»
یکی از معروفترین مادران داغدار در ادبیات فارسی، مادر «حسنک وزیر» بوده که شرح زندگی و بر دار رفتن حسنک و واکنش متفاوت مادرش در تاریخ بیهقی به تفصیل آمده است. حسنک آخرین وزیر سلطان محمود غزنوی بود که به دستور مسعود غزنوی به دار آویخته میشود و پیکرش هفت سال بر دار میماند. مادر حسنک هرچند زنی شجاع و دلیر بود و برای شاد نشدن دشمنان جزع نکرد، اما از درد گریه و عزای پسر را اقامه کرد و با ادا بازی رقص بندری نکرد!
«و مادر حسنک زنی بود سخت جگرآور، چون بشنید جزعی نکرد، چنانکه زنان کنند، بلکه گریست به درد، چنانکه حاضران از درد وی خون گریستند!» خلاصه که جانم، ادایید؛ سطحی و لودهاید. از فرهنگ اصیل ایرانی بیگانهاید. در تمام تاریخ چندهزارساله این خاک، حتی در سوگ کشتهشدگان مظلوم به دست حکومتها، هیچ گروهی این مسخرگیها را نکرده است. آهنگ بنیامین و معین و ساسی و حامدپهلان نگذاشتهاند. پا بر جنازه و قبر نکوبیده و قر کمرش را خالی نکرده است. همان قدر که سبک زندگی و شادیتان متأثر از فضایمجازی است، ادای عزا درآوردنتان هم هست. حیف از این جوانهای رفته.
