چهاردهمین جام نیز به ایران رسید، اما به سختی و با دشواری، نه فقط برابر میزبان شگفتیسازی که در نخستین حضورش در فینال میرفت که نخستین قهرمانی را هم جشن بگیرد، بلکه در تمام طول مسیر. روندی که نشان از رشد قابل توجه فوتسال آسیا داشت و پرتعداد شدن حریفانی که حالا هر کدام میتوانند رقیبی جدی برای ایران باشند.
بیراه نبود که کنسوکه تاکاهاشی تأکید داشت اندونزی میتواند قهرمان این دوره از رقابتهای جامملتهای فوتسال آسیا شود. صابون این تیم چند ساعت قبل از آنکه وحید شمسایی، شاگردانش را روانه میدان کند به تن او و یارانش خورده بود. در واقع موقعیتهای ایجاد شده در فینال و دشواریهایی که برای یوزهای ایرانی جهت کسب چهاردهمین جام در گام آخر ایجاد شد، نه اتفاقی که نتیجه تلاش و برنامهریزی دقیق و حساب شده تیم میزبان بود. میزبان بیهیچ ترسی از پرافتخارترین تیم قاره راهی میدان شد و با همین اعتماد به نفس بود که توانست تکتک برنامههای تاکتیکی سرمربی اسپانیایی خود را اجرا کند و چند مرتبهای هم از مدافع عنوان قهرمانی پیش بیفتد تا دستآخر کار را به ضربات پنالتی بکشاند، اما کافیست یکبار دیگر بازیهای ایران در این دوره از جامملتهای فوتسال آسیا را مرور کنیم تا دریابیم این تنها اندونزی نبود که بدون هیچ ترس و واهمهای برابر ایران صفآرایی کرد و از شمسایی و شاگردانش پیش افتاد.
پرواضح بود که تیم کشورمان در این دوره به سادگی دستش به جام نخواهد رسید. این را به خوبی میشد از روند آمادهسازی تیمهای حاضر در این دوره دریافت. روند آمادهسازی که نشان میداد رقیب ایران دیگر تنها ژاپن نیست و هر کدام از تیمهای حاضر در مسابقات میتوانند نه صرفاً حریف که رقیبی چغر باشند برای به چالش کشیدن شمسایی و یارانش. مسئلهای که چندی پیش در رقابتهای فوتسال زیر ۱۷ سال آسیا نیز لمس شد. رقابتهایی که یک پای آن افغانستان بود. تیمی که مدتهاست براساس برنامهریزیهای حساب شده، خود را به عنوان یکی از مدعیانی معرفی کرده که به سادگی نمیتوان از کنار نامش عبور کرد، همانند ازبکها. تیمی که در این رقابتها مشخص شد علاوه بر فوتبال (از ردههای پایه گرفته تا بزرگسالان) در فوتسال هم کار کرده که توانسته به چنین پیشرفت قابل توجهی دست یابد.
البته نمیتوان منکر شد وحید شمسایی دستش در این رقابتها خیلی هم باز نبود و چند بازیکن خود را به دلیل مصدومیت در اختیار نداشت و طیبی هم با وضعیتی نامناسب (آسیبدیدگی از ناحیه صورت و بینی) راهی اندونزی شده بود. اما سادهلوحانه است تصور کنیم آنچه که باعث شد تیمملی فوتسال ایران به دشواری صاحب جام چهاردهم شود و این موفقیت را با چنگ و دندان از دست میزبان بیرون بکشد، صرفاً شرایط نامناسب این تیم قبل از اعزام بود. تصوری اشتباه که اگر باور کنیم، بیتردید در اندک زمانی کوتاه، ضربه آن را متحمل خواهیم شد، چراکه مسئله مهم در این رقابتها که باید تلنگری باشد برای کادرفنی و مسئولان بالادستی، پیشرفت قابل توجه تکتک حریفان بود. حریفانی که نه برای برگزاری اردوها و نه دیدارهای تدارکاتی با مشکل مواجه نیستند و پرواضح است که به همین دلیل مهم بدون هیچ واهمهای مقابل پرافتخارترین تیم آسیا قدعلم کردند و چند باری آن را به عقب نیز هل دادند.
درست است که وحید شمسایی توانست با تکیه بر دانش، تجربه، غیرت و تلاش شاگردانش این خان را هم با موفقیت پشت سر بگذارد، اما نباید فراموش کرد با این دستفرمان اگر پیش برویم، اصلاً نمیتوانیم مطمئن باشیم که مرتبه بعدی هم خطر از بیخ گوشمان میگذرد یا اسیرمان میکند، چراکه پیشرفت تیمهای آسیا، نه قابل کتمان است و نه قابل چشمپوشی و برای عقب نماندن از این قافله و حفظ آقایی در آسیا باید تلاشها و حمایتهای بیشتری را شاهد باشیم. در غیر این صورت فوتسال ایران هم به سرنوشت فوتبال دچار خواهد شد و از آقایی در آسیا صرفاً یک خاطره قدیمی برایش به جا خواهد ماند.
