جوان آنلاین: تعلل، انتخاب اشتباه و دلخوش کردن به مسائل جانبی بار دیگر امیدهای فوتبال ایران را ناکام گذاشت تا شاهد سناریوی تکراری اخراج باشیم و بایکوت شدن پرونده این تیم تا آستانه مسابقات بعدی!
امید فوتبال ایران یکبار دیگر ناامید شد، آنهم با شکست مقابل لبنان. تیمی که با شکست مقابل هر دو تیم کرهجنوبی و ازبکستان در قعر جدول گروه C قرار داشت، اما به لطف برتری مقابل یاران روانخواه با ایستادن بالای سر ایران به کار خود در جام ملتهای زیر ۲۳ سال آسیا پایان داد. حال آنکه نه برتری مقابل لبنان دور از دسترس بود و نه حتی صعود به مرحله بعد، اما باز هم به جای توجه به اصل ماجرا، درگیر حاشیهها و مسائل جانبی شدیم.
نمیتوان از موقعیتهای ایجاد شده در مصاف با لبنان که چند باری حتی تیرک دروازه این تیم را هم لرزاند، به سادگی گذشت، اما امید روانخواه گویی فراموش کرده بود لابهلای اصرارش به بازی با پاسهای پرتعداد و نمایش فوتبال مالکانه، روی گلزنی هم باید تمرین کرد، در غیر این صورت اصرار به ارائه بازی هجومی هم کاری از پیش نخواهد برد، حتی اگر مدافعانی، چون فرزین معاملهگری علاوه بر لرزاندن تیرک دروازه حریف از میانههای میدان هم با شوتزنی اصرار به گلزنی داشته باشند.
مشکل اصلی تیم امید در جامملتهای زیر ۲۳ سال آسیا عدم گلزنی بود، اما بعد از هر بازی، صرفاً روی کلینشیتهای محمد خلیفه مانور داده شد، ولی همانطور که عبدالله ویسی به آن تأکید دارد، صرفاً یاد گرفتهایم بگوییم کلینشیت کردیم: «این یک فاجعه فوتبالی بود. قصد تخریب کسی را ندارم، اما آنها که این مربی را برای تیم ملی امید انتخاب کردند باید پاسخگو باشند. تیمی که میتوانست با این بازیکنان قهرمان شود در گروه خود چهارم شد! حتی لبنان بالاتر از ما ایستاد، چون فقط یاد گرفتهایم بگوییم بیلداپ میکنیم و کلینشیت کردیم. اینها برای فوتبال ما نان و آب نمیشود، حتی اگر ۸۰ درصد مالکیت توپ هم دستت باشد، در نهایت باید به خانه برگردید، وقتی نتیجه را واگذار میکنید. ما بدون گل زده حذف شدیم. مگر هنر است در هجده قدم خودمان پاس ریسکی بدهیم و حریف را شیر کنیم!»
مشکل تیم امید دقیقاً همین مسئله بود؛ ناتوانی در گلزنی، اما به جای امتحان راههای مختلف برای گلزنی، صرفاً روی بالا بردن تعداد پاسها تمرکز شد و کسب مالکیت. شاید اگر در کنار این مسئله، روی ارسال از کنارهها، شوتزنی، ضربات ایستگاهی، کرنر، بازی مستقیم و حتی پرتاب اوت برنامه داشتیم، الان ناچار نبودیم بگوییم با بدشانسی حذف شدیم و شروع کنیم به شمردن توپهایی که به تیرک دروازه خورد!
با توجه به مصدومیت کسری طاهری، بهترین گلزن مرحله مقدماتی، عملاً بار خط حمله امیدها روی دوش رضا غندیپور بود و عسگری که البته هیچ یک نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. در چنین شرایطی، نیمکتنشین کردن محمدجواد حسیننژاد، کاپیتان خلاق و دریبلزن امیدها که در دو دیدار قبلی در پست غیرتخصصی بازی کرده بود نیز مزید بر علت شد تا تیم روانخواه در عین ناباوری بدون هیچ گل زدهای عربستان را ترک کند، در حالی که این دوره هم باشگاهها نهایت همکاری را داشتند و هم اردوها و بازیهای دوستانه خوبی تدارک دیده شده بود، اما نتیجه باز هم جز ناکامی نبود، شاید، چون زمان زیادی برای انتخاب سرمربی امیدها از دست رفت و دستآخر گزینه انتخابی نامی نبود که بتوان به موفقیت او امید چندانی داشت و حالا ناکامی در عربستان بهانه خوبی است برای آنکه یک بار دیگر کادرفنی امیدهای فوتبال ایران دستخوش تغییر شود، خصوصاً که تیم امید باید در ماههای آینده در رقابتهای قهرمانی آسیا و انتخابی المپیک به مصاف حریفان برود و حساسیت بازیهای پیشرو این احتمال را ایجاد میکند که فدراسیون به بهانه بهبود اوضاع هم که شده، قید روانخواه را هم مثل تمام سرمربیان دیگری که پیش از این هدیت امیدها را به دست گرفته بودند، بزند.
