۱۸ آبان که در تقویم ملی روز کیفیت نامگذاری شده بهانه خوبی است برای فاصله گرفتن از کمیت، معیارهای وزنی، عددی و متری که سراسر زندگیمان را فرا گرفته و در عوض تا حدی پرداختن به کیفیت، اما نه کیفیتی که مدنظر نامگذاران این روز بوده است، چراکه آنان نیز ناخودآگاه در دام کمیت افتادهاند، میدانید چرا؟ چون قصدشان از این نامگذاری جلب توجه تولیدکنندگان و ارائهکنندگان خدمات به مشتری بوده است که بر فرض یک تولیدکننده، کالای استاندارد به دست مصرفکننده بدهد یا یک مؤسسه، خدمات مطلوب و قابل قبول به مخاطبانش ارائه کند. پس ملاحظه میفرمایید خواهناخواه معیارها و شاخصهای کمی و در واقع همان وزنی، عددی و متری در این کیفیت دخیل است و نکته اینکه بر اساس همین معیارها نیز جایزه ملی کیفیت هم تمهید شده و به تولیدکنندگان، مؤسسات و سازمانهای برتر که بیشترین رضایت مشتریان را کسب کرده باشند، تعلق میگیرد، پس ۱۸ آبان به عنوان روز کیفیت، بهانه و انگیزه ما برای پرداختن به محصول و کالا و خدمات و از این دست چیزها نیست. حقیقتش ما تصمیم گرفتهایم به این مناسبت به موضوع «کیفیت زندگی» بپردازیم، یعنی آن مطلوبیتی که موجب رضایت ما از خودمان، از دیگران، از جامعه، از محیط و در یک کلام از زیست فردی و اجتماعیمان میشود. بیتردید در این وانفسای کمیگرایی که حتی کیفیت را در شاخصهای خود حل و مسخ کرده است، نگاه کردن به این موضوع از زاویه سبک زندگی، شاید از نظر بعضیها کمی غریب به نظر برسد و البته به همین دلیل هم ضروری و قابل طرح است.
پرسش اینکه، آیا شما اصلاً به کیفیت زندگیتان فکر کردهاید؟ به کیفیت نگرش، افکار و رفتارتان، به کیفیت روابط و تعاملتان با دیگران، به کیفیت راه رفتن و نفسکشیدنتان در این کره خاکی (!)، به اینکه - با وجود شغل و درآمد و خانه و سفرهای داخلی و خارجی- اصلاً حال دلتان خوب است و حس مثبتی نسبت به خودتان دارید؟
مخلص و ختم این مقال، شاید بهتر باشد مثل خیلی موضوعات دیگر، گریزی به نگاه، رفتار و ادبیات پیشینیانمان بزنیم و بپرسیم: «اصلاً کیفتان کوک و دماغتان چاق است؟» و شاید بتوان گفت این خلاصه همه آن چیزی است که در اینجا به دنبالش هستیم. امید که همیشه کیفتان کوک و دماغتان چاق باشد.
