محمد طهماسبي در كانال تلگرامي خود نوشت: شركت در پيادهروي عظيم اربعين براي تجربه جلوهاي از حيات طيبه در آرمانشهر مهدوي يك ضرورت بيبديل است. آنچه در نظر انديشمندان در حد يك رؤياي دستنيافتني است، در پيادهروي اربعين تحقّق يافته است:
- اينكه منفعت ديگران را به منفعت شخصي ترجيح دهي، يك شعار زيبا است اما در مسير پياده روي اربعين، بسيار فراتر از اين تحقق يافته است، يعني افراد حتي منفعت خود را هم فداي ديگران ميكنند، ديگراني كه اساساً نميشناسند و فقط به عشق اينكه زائر مولايشان هستند به ايشان خدمت ميكنند و براي خدمت بيشتر مسابقه ميدهند! «سابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ»
و براي اين خدمت و هزينه نه تنها منتي ندارند، بلكه براي آن خواهش و تمنّا هم ميكنند و بعد هم كه از غذا و فضاي آماده شده آنها استفاده كني بسيار خوشحال شده و تشكر ميكنند! چيزي كاملاً عكس رقابتهاي مادي در ساير جوامع.
- داشتن يك هدف مشترك كه همه با اختيار و هزينه خود و با تحمل زحمات به سمت آن حركت ميكنند؛ در حاليكه نه تنها از خستگيها و مشكلات شاكي نيستند، بلكه آن را شيرين و زيبا هم ميبينند! كمبودها و عدم امكانات اصلاً در معادله حركت نميآيند.
- هيچ كس بر ديگري احساس برتري نميكند؛ فقير و غني، صاحب منصب و مردم عادي، فارس و عرب و... همه يك در يك جايگاهاند؛ زائر اباعبدالله.
- همه با هم احساس اخوت و برادري و آشنايي دارند؛ از ايراني و عراقي، تا پاكستاني و هندي و لبناني و اروپايي و... يعني اجتماعي با پيوندهاي وثيق بدون آشنايي قبلي! فضايي بسيار عاطفي و سرشار از صفا و محبت به همديگر كه هيچ تعارضي با هم احساس نميكنند.
- امنيت رواني و اعتماد فوقالعاده به همديگر؛ همه به هم اعتماد دارند و از هم احساس نگراني ندارند.
- اوج نشاط معنوي در شرايط سخت جسماني؛ لذتي كه اگر كسي يكبار بچشد مشتري سالهاي بعد اربعين هم خواهد بود! يعني عبور از مشكلات مادي و رسيدن به بهجت روحي.
در واقع تجربه يك جامعهاي است كه امنيت و برادري و بهجت و سرور و معنويت و هدفداري در عين رفع نيازهاي ضروري همچون غذا و مسكن بهصورت كريمانه با مشاركت همه مردم در آن فراهم است؛ جلوهاي كه نويدبخش تحقّق آن آرمان بزرگ الهي است. فاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اَللّهِ حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لا يُوقِنُونَ (روم/۶۰)
