وحید یامینپور به مناسبت ششم آگوست، سالگرد بمباران اتمی ژاپن، بخشهایی از کتاب خود را با عنوان «از کتاب کاهنمعبدجینجا (سفرنامه ژاپن)» به اشتراک گذاشت. یامینپور در این بخش از کتاب خود آورده است:
۱. در موزه صلح و سرتاسر مراسم، حرفی از هواپیمای امریکایی نیست، گویی بمب خود به خود منفجر شده است. از زمان انفجار بمب تا به حال بیش از ۳۰۳ هزار نفر جان باختهاند.
۲. قصه رودخانه موتویاسوگاوا خیلی غم انگیز است. گرمای ناشی از انفجار بمب اتم بیش از چندهزار درجه سانتیگراد بود، گوشت تن مردم از شدت حرارت ذوب شد؛ بسیاری برای رها شدن از رنج سوختگی خود را به رودخانه انداختند. غافل از اینکه آب رودخانه به نقطه جوش رسیده است... مردم تا مدتها گوشت نخوردند.
۳. پرویز پرستویی بیمقدمه روی پا میایستد و میگوید: «میخواهم چیزی شبیه این را برای شما تعریف کنم. وقتی ناو امریکایی وینسس هواپیمای ایرباس ایرانی را با موشک هدف قرار داد، همه ۲۹۰ سرنشین هواپیما جان باختند و به دریا افتادند، پس از حادثه مردم بندرعباس تا یک سال ماهی نخوردند!»
۴. هیباکوشا میگوید ما به سه دلیل از امریکاییها کینه نداریم و دشمنی نمیکنیم. یک اینکه امریکاییها بعد از انفجار بمب به ما کمک کردند تا افراد مجروح را مداوا کنیم. هر چند پول کمکهایشان را از ما گرفتند! دوم اینکه ما ژاپنیها معتقدیم باید گذشته را به رودخانه ریخت و فراموشش کرد! سوم اینکه ما بودایی هستیم و بوداییها به تقدیر اعتقاد دارند. بنابراین با خودمان گفتیم این تقدیر ما بوده که در چنین روزی به این وسیله کشته بشویم! بنابراین دلیلی ندارد که کینه امریکاییها را در دل داشته باشیم. من به چشمهای تنگ هیباکوشا دقیق میشوم تا شاید بفهمم این حرفها را جدی میگوید یا با طنز و کنایه...!
