عزیز غضنفری در کانال شخصی خود در پیامرسان ایتا نوشت: حالا دیگر زمان نسبتاً زیادی سپری شده که نفت ایران در سواحل تگزاس هست و امریکاییها منتظر هستند تا مشتری بیاید و آن را بخرد. اما طبق آن چه روزنامه امریکایی وال استریتژورنال گزارش داده، دادستانهای فدرال امریکا قادر به فروش ۸۰۰هزار بشکه نفت توقیف شده ایران نیستند. نفت متعلق به ایران در یک نفتکش یونانی قرار دارد که در ساحل تگزاس مستقر شده و گارد ساحلی امریکا نیز مجوز تخلیه بار این نفتکش به نام «سوئز راجان» را صادر کرده، اما شرکتهای امریکایی از بیم اقدام تلافیجویانه ایران تمایلی به تخلیه محموله آن ندارند. دادستانهای امریکایی چند ماه پیش با متهم کردن مالک یونانی این نفتکش به نقض قوانین تحریمهای امریکا علیه ایران آن را مصادره و به سمت ساحل شهر «گالوستون» در ایالت تگزاس هدایت کردند.
در همین رابطه دریادار فدوی و دریادار تنگسیری از فرماندهان عالیرتبه سپاه اعلام کردند چنانچه شرکتی، نفت ایران را تخلیه کند، جمهوری اسلامی ایران بیتردید مقابله به مثل خواهد کرد. نکته مهم اینجاست که این واکنشها برای کشورها و شرکتهای دنیا تهدید معتبر تلقی میگردد؛ چون ایران بارها اراده قاطع خود را در این باره نشان داده است. مثلاً آبان سال۱۴۰۰بود که نیروی دریایی سپاه نفتکشی را در دریای عمان توقیف کرد که چند ماه پیش از آن، شرکت اجاره کننده آن نفتکش، نفت ایران را سرقت کرده بود. جالب اینجاست که در آن چند ماه هر چه سارقین تلاش کردند نفت ایران را در نقاط مختلف دنیا به فروش برسانند، اما با تهدید ایران که اعلام شد خرید نفت این نفتکش پاسخ قاطع ایران را در پیخواهد داشت مواجه شدند و عملاً کوششهای آنها راه به جایی نبرد و هیچ دولت و شرکتی حاضر به خرید نفت جمهوری اسلامی ایران نشد که در نهایت در یک اقدام ترکیبی اطلاعاتی و عملیاتی نفتکش متخلف در دریای عمان توقیف شد.
معنای این شرایط آن است که سیادت دریایی ایران به نقطهای تاریخی رسیده که هیچگونه ارادهای توان رویارویی با آن را ندارد. جمهوری اسلامی با اعلام و اعمال بازدارندگی متقارن و نامتقارن در مرحلهای از اقتدار نظامی قرار دارد که تاریخ ایران نظیر آن را به خود ندیده است. اینگونه رخدادها یعنی گذشت آن روزگار و زمانهای که انگلیسیها در خلیج فارس، در بوشهر و جزیره خارک نیروی نظامی پیاده میکردند و در پی آن با انفعال و هراس حکومت وقت، هرات از ایران جدا گشت و بدتر از آن عهدنامه پاریس نیز بر ایران تحمیل شد. دستیابی به این سطح کمی و کیفی از توانمندی راهبردی، یعنی ایران به مرتبه جدیدی از قدرتِ اعمالِ اراده در دنیا وارد شده است. دست آخر اینکه، این رخداد گویای آن است که میدان نه فقط سرنوشت دیپلماسی را معین میکند، بلکه در زمانه پرآشوب کنونی و دوره حاکمیت زورگویی برخی دولتها، از منافع اقتصادی نیز صیانت خواهد کرد.
