محمدرضا تاجیک، تئوریپرداز اصلاحطلب با توصیف وضعیت حاکم در میان عناصر و گروههای مختلف ضدانقلاب گفته که جمهوری اسلامی از اپوزیسیونش بابت آشفتگی و تشتتش شانس آورده است. این در حالی است که اصلاحطلبان اغلب ترجیح میدهند سمت انتقادشان به سوی نظام یا گروهها و احزاب داخل و حامی نظام باشد و کمتر پیش میآید علیه برانداز نقدهای جدی و مستمر داشته باشند. حتی در مواردی مثل وقایع پاییز ۱۴۰۱ در کشور، در همان سمت و سوی براندازان میایستند و فراموش میکنند که خود بخشی از همین نظام هستند!
تاجیک با بیان اینکه وقتی از اپوزیسیون صحبت میکنیم از یک طیف بسیار «گسترده، متشتت و متفاوتی» صحبت میکنیم که «یک نوع رقابت مدنی برای کسب قدرت درون آنها جاری نیست.» از نگاه او میان ضد انقلاب نوعی رقابت خصومتآمیز حاکم است که خودشان اپوزیسیون خودشان هم هستند!
تاجیک معتقد است که «ما هیچ گاه با تمامیت و کلیتی به نام اپوزیسیون مواجه نیستیم و با مجمعالجزایری مواجه هستیم که هر کدام نافی و عدو دیگری هستند. طبیعتاً وقتی پای قدرت و منافع آن به میان کشیده میشود در مقابل همدیگر صفآرایی میکنند. نمونه آن همین جنبش اخیر (اغتشاشات) بود که تا احساس کردند باید آلترناتیوسازی کنند و دولت سایه تشکیل دهند دیدیم که چگونه در مقابل هم صفآرایی کردند و حتی نتوانستند شورایی را شکل دهند و دیری نپایید که از هم پاشید.»
تاجیک تأکید میکند که «جامعه ایرانی اپوزیسیونی دارد که چندان چهره کاریزما و فراگیری در آن دیده نمیشود، طرح جدی برای قدرت ندارند، چهرههای مشهور و مقبول جدی ندارند و خودشان هم که در مقابل همدیگر صفآرایی میکنند.»
