کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که یکی از اصلیترین متولیان سینمای کودک در ایران است، قصد دارد سالنهای سینمایی جدیدی را برای اکران فیلمهای کودک ایجاد کند.
محمدرضا کریمیصارمی، معاون تولید کانون میگوید: «تفاهمنامه خوبی با حوزه هنری منعقد شده است که در راهاندازی سالنهای سینما در کنار هم قرار بگیریم و ۱۱سینما را در تابستان راهاندازی کنیم و تا آخر امسال این مجموعه به ۳۰سالن سینما میرسد. این موضوع یکی از معضلات بزرگ سینمای کودک در بحث چرخه اکران است که امیدوار هستیم نقشی در اکران و نمایش عمومی فیلمها داشته باشیم.»
اختصاص سالن سینما برای اکران فیلمهای کودک پیش از این نیز وجود داشته است. افزایش سالنهای سینما به رقم قابل توجه ۳۰ سالن برای سینمای کودک قطعاً خبر خوبی است، اما میتوان انتظار داشت که با این تعداد سالن، مشکلات سینمای کودک حل شود؟! روحالله سهرابی، مدیرکل نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی، چندی پیش در تشریح وضعیت سینمای کودک گفته بود: «در سینمای کودک و نوجوان ما دچار عقبماندگی تاریخی هستیم که به یک یا چند سال اخیر هم برنمیگردد.»
سهرابی راهحلی نیز برای جبران این عقبماندگی تاریخی ارائه و تأکید کرده بود: «سینمای کودک و نوجوان را نباید تمام و کمال به میزان مخاطب و فروش گره بزنیم و از اثربخشی آن غافل باشیم. راهاندازی صندوق پروانه به عنوان یکی از رویکردهای جدید سازمان سینمایی برای شروع و اتصال به مراحل بعدی حمایت جدی از سینمای کودک و نوجوان اقدامی مطلوب بوده است.» وی افزوده بود: «اگر بتوانیم نهادها و مراکزی که به نوعی وظیفه حمایت از فرهنگسازی برای کودک و نوجوان را دارند، پای کار بیاوریم، سینما به عنوان یکی از مهمترین ابزارهایی که میتواند کمککننده باشد، کار خود را خواهد کرد. همانطور که بر عکس آن نیز ممکن است و پرداخت ناصحیح و ارائه اثری بدون مراقبت میتواند به این گروه سنی آسیب بزند.»
سهرابی راهحل نجات سینمای کودک را توجه به جریان تولید میداند، اما به نظر میرسد در کنار عواملی، چون «سالن» و «تولید»، هنوز یک حلقه اساسی برای نجات سینمای کودک مغفول مانده است. در اینجا باید بحث مدیریت اکران را به عنوان حلقه واسط میان تولید و زیرساخت اکران یعنی سالن سینما افزود. ادوین خاچیکیان، کارگردان فیلم «بابا سیبیلو» در انتقاد از مدیریت اکران فیلمهای کودک میگوید: «۸۰درصد سانسهایی که به فیلم باباسیبیلو اختصاص دادهشده، سانسهایی است که در آن زمان اصلاً کسی به سینما نمیرود. در یکی از پردیسهای تهران، فیلم ما تنها یک سانس ۱۳:۲۰ دارد و این سؤال پیش میآید که در ساعت ۱۳:۲۰ کدام خانواده دست فرزندش را میگیرد و به سینما میآید؟» مدیریت چینش سینمای کودک برای فصول اکران و کمک گرفتن از ظرفیت بالای وزارت آموزش و پرورش برای ترغیب دانشآموزان جهت حضور در سینماها، عامل مهمی برای رونق سینمای کودک است که توجه چندانی به آن نشده است. این شرایط در حالی پیش میآید که در دورهای این سینمای کودک بود که با فروش مناسب خود سینما را از ضرر مالی دور کرد و آثاری، چون «لوپتو» و «پسر دلفینی» در چند هفته پیشتاز فروش سینما بودند. بازگشت سرمایه در سینمای کودک که اکنون در کنار خود سینمای انیمیشن را دارد، عاملی برای افزایش تولید خواهد شد. مدیریت اکرانها و توزیع مناسب اکران در فصلهایی که کودکان بیشتر امکان حضور در سینما را دارند، میتواند تضمینکننده فروش مناسب فیلمها باشد و اختصاص سالنهایی مخصوص برای سینمای کودک که کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان وعده انجام آن را داده است، ظرفیت نمایش سینمای کودک را بالا میبرد. این چرخهای است که همه اجزای آن باید با هم کار کنند تا نتیجه آن جبران عقبافتادگی سینمای کودک باشد.
