کانال تلگرامی «Modern Cogitation» نوشت: حدس زدن رنگ گرگ چیز عجیبی به نظر نمیرسد. رنگ گرگ خاکستری است. اما گرگهایی که زیستگاه آنها در سراسر امریکای شمالی و اوراسیا پراکنده شده است، در واقع همیشه خاکستری نیستند. در قاره امریکای شمالی، هر چه به سمت جنوب بروید، تعداد گرگهایی با رنگ سیاه بیشتر میشود. این پدیده برای مدت طولانی غیرقابل توضیح بود، اما اکنون دانشمندان تشخیص دادهاند که علت این امر یکی از بزرگترین محرکهای انتخاب طبیعی است: بیماری.
یک تیم بینالمللی به سرپرستی سارا کوبینز بوم شناس از دانشگاه مونپلیه در فرانسه به این نتیجه رسیده است که ویروس دیستمپر سگ که با درگیر کردن ریه تقریباً صددرصد کشنده است، عامل اصلی تغییر رنگ گرگ با پوشش سیاه (Canis lupus) است.
در اکثر نقاط جهان، گرگهای سیاه وجود ندارند یا بسیار نادر هستند، اما در امریکای شمالی، در برخی مناطق رایج و در برخی دیگر وجود ندارند. دانشمندان مدتهاست که به چرایی و دلیل بهوجود آمدن گرگ سیاه فکر میکردند. اکنون کشف کردهاند که فشار تکاملی منجر به برخی عواقب عجیب و غریب میشود، به خصوص زمانی که صحبت از بیماری باشد. برخی از افراد براساس وجود ژنهایی که به یک بیماری مقاومت میشوند و احتمال بیشتری برای زنده ماندن دارند. پس از آن فرزندان آنان با آن تغییرات ژنتیکی بهوجود میآیند که مشخصات ژنتیکی یک جمعیت در طول زمان تغییر کند.
با این حال، پیکربندیهای ژنتیکی که مقاومت ایجاد میکنند، همیشه فقط یک عملکرد ندارند. مثلاً، در انسان واریانتهای ژنتیکی که در برابر بیماری طاعون مقاومت میبخشند، حساسیت به اختلالات خود ایمنی مانند آرتریت روماتوئید را نیز افزایش میدهند، به این معنی که ما هنوز اثرات آن را قرنها بعد احساس میکنیم.
در مورد این گرگها، رنگ کت توسط ژنی به نام CPD۱۰۳ تعیین میشود که در طول تاریخ پوشش آنها را خاکستری میکرد. با این حال، یک جهش در CPD۱۰۳ در سگها پدیدار شد و به گرگها منتقل شد باعث رنگ سیاه گرگ شد. هر گرگ دارای دو نسخه از CPD۱۰۳ است که یکی از آنها از هر والدین به ارث رسیده است. بر خلاف موهای قرمز در انسان، که هر دو نسخه برای قرمزشدن موی فرزند لازم است، تنها یک کپی واریانت از ژن جهش یافته برای تغییر رنگ به کت سیاه کافی است.
دانشمندان مشکوک بودند که ویروس دیستمپر سگ ممکن است در تعداد گرگهای سیاه در سرتاسر امریکای شمالی نقش داشته باشد زیرا ناحیه DNA که در آن CPD۱۰۳ قرار دارد نیز در رمزگذاری پروتئینی نقش دارد که از عفونتهای ریوی مانند دیستمپر سگ محافظت میکند. این بدان معناست که اگر گرگهایی با کت سیاه احتمال بیشتری برای زنده ماندن از این بیماری داشته باشند، تولید مثل کرده و نوع CPD۱۰۳ خود را به تولههای خود منتقل میکنند.
بنابر این، تیم شروع به آزمایش این فرضیه کرد. محققان ۱۲ جمعیت گرگ را در سراسر امریکای شمالی تجزیه و تحلیل کردند تا ببینند آیا وجود آنتیبادیهای دیستمپر سگ - نشانهای از داشتن و زنده ماندن از ویروس - با گرگهای سیاه همبستگی قوی دارد یا خیر. آنها دریافتند که گرگهایی که این آنتیبادیها را دارند، بیشتر احتمال دارد کت سیاه داشته باشند. گرگهای سیاه نیز در مناطقی که شیوع بیماری در آنها رخ داده بود، بیشتر بود.
در مرحله بعد، این تیم دادههای ٢٠ ساله جمعیت گرگها را از پارک ملی یلوستون، جایی که گرگها در دهه ١٩٩٠ دوباره جایگزین شدند، مورد مطالعه قرار دادند. جمعیت در آنجا ٥٥ درصد گرگ خاکستری و ٤٥ درصد گرگ سیاه است. از این گرگهای سیاه، فقط پنجدرصد دو نسخه از نوع CPD۱۰۳ کت سیاه داشتند. این نشان میدهد که گرگهایی که جفتهایی با رنگ مخالف انتخاب میکنند، شانس بیشتری برای موفقیت باروری دارند و فرزندانشان از بیماری دیستمپ سگی زنده میمانند. با این حال، فقط در مناطقی کار میکند که شیوع دیستمپر سگ را تجربه کردهاند. با توجه به مدلسازی ریاضی این تیم، مزیت رقابتی انتخاب رنگ متضاد اگر مشکلی برای دیستمپر سگ نباشد، از بین میرود.
این تحقیق نه تنها دلیل شگفت انگیزی برای شیوع بیشتر گرگهای سیاه در برخی مناطق ارائه میدهد، بلکه ابزاری برای مطالعه شیوع بیماریهای عفونی سگسانان و همچنین مقاومت در برابر بیماریها ارائه میدهد.
این تیم خاطرنشان میکند که نتایج آنها احتمالاً برای طیف گستردهای از گونهها اعمال میشود. در طیف وسیعی از حشرات، پستانداران، دوزیستان، خزندگان و پرندگان، تنوع رنگ میتواند با مقاومت در برابر بیماری مرتبط باشد. این رنگ ممکن است به عنوان یک سیگنال برای کمک به حیوانات در انتخاب جفتی عمل کند که به فرزندان آنها مزیت بقا بدهد.
