رقابتهای لیگ در کشورهای اروپایی و آسیایی همزمان با مسابقات لیگ برتر و دسته اول فوتبال ایران در حال برگزاری است. آنها هم بعد از جام جهانی مسابقات خود را از سر گرفتند، با همان شدت و با همان برنامهریزی دقیق.
هر چند بعد از فروکش کردن تب جام جهانی شاهد افت فاحش هیجانهای فوتبال هستیم و این مسئله حتی در بالاترین سطوح فوتبال جهان هم دیده میشود، اما آنچه این روزها مثلاً در لیگ انگلستان، فرانسه یا اسپانیا مشاهده میشود این است که انگیزه جوانان و تیمهایی که قبل از جام جهانی چندان دیده نمیشدند، حالا بیشتر از قبل شده است، به گونهای که شاهد خلق نتایج شگفتانگیز و ظهور ستارههای جوانی هستیم که در همین چند هفته خود را به بالاترین سطح ممکن رساندهاند.
این رشد قابل توجه ثمره جام جهانی فوتبال است؛ ثمرهای که چهار سال بعد در جام جهانی ۲۰۲۶ به دید تمام جهانیان گذاشته خواهد شد. امروز در حالی که لیگ برتر ایران با حاشیه و عقبگردی فاحش روبهرو است، شاهد هستیم لیگهای اروپایی با همان سطح بالای فنی و بدون کوچکترین پسرفتی به کارشان ادامه میدهند. در سالهای قبل شاهد بودیم که در ایام تعطیلات سال نوی میلادی تنها لیگ انگلستان بود که به کارش ادامه میداد، اما حالا جام جهانی باعث شده است تمام لیگها بازیهایشان را برگزار کنند و ستارگانشان را برای حضوری پرقدرت و کسب نتیجه لازم فرابخوانند.
حالا جام جهانی باعث شده است سطح توقعات از فوتبال، باشگاههای بزرگ و ستارگان این رشته بالا برود و آنها خوب میدانند که اگر نتوانند این توقعات را برآورده کنند، آن وقت باید برای همیشه با دنیای فوتبال خداحافظی کنند. جام جهانی ۲۰۲۲ قطر سطح توقعات را بالا برد. لیگهای معتبر دنیا این مسئله را به خوبی درک کردهاند، اما فوتبال ایران همچنان در شادی پس از برد مقابل ولز به سر میبرد و گویا قرار نیست از آن بیرون هم بیاید. این روزها خیلی بیشتر و بهتر میتوان تفاوتهای فوتبال ایران و بقیه دنیا را دید، هر چند آقایان بلندپایه فوتبال و خود فوتبالیهای بیتالمالخور ترجیح میدهند فوتبال ایران با همین روند ادامه پیدا کند.
لیگهای دنیا پیشرفت میکنند و ما تنها باید با حسرت آنها را نگاه کنیم و شاهد باشیم فوتبال ایران به هیچ جایی نمیرسد.
