جوان بلاگ/مير حسين و پوپوليسم

نويسنده وبلاگ گزارش اقليت نوشت:پوپوليسم يا توده گري به هر مقوله اي اطلاق مي گردد که به شدت عاميانه باشد که نتيجه آن اصولاً باعث تحريک احساسات يک گروه و يا حتي يک جامعه مي شود.بر خلاف دموکراسي که يک حرکت جمعي بر مبناي حقوقي است ، در پوپوليسم اين حرکت جمعي و توده اي در قالبي غير حقوقي صورت مي گيرد.اين قالب ممکن است حرکتي غير قانوني نظير اعتراضات خياباني و امثال مشابه آن است.با نگاهي اجمالي به حوادث پس از انتخابات و جريان شناسي آن مي توان به راحتي رگه هاي اين جريان را در کشور ديد.اما ابتدا کمي به قبل از انتخابات برمي گرديم و نگاهي به ژست هاي انتخاباتي مير حسين موسوي مي اندازيم.در پوپوليسم رکن اصلي ، برانگيختن احساسات توده مردم است که بر مبناي استفاده از نمادهاي عامه پسند صورت مي گيرد.نقش اين نمادها که مي تواند در قالب کلمات ، شخصيت هاي مطرح و محبوب و ديگر نمادهايي که غالب مردم در يک جامعه به آن اعتقاد دارند ، مانند نمادهاي ديني ، ظاهر شود.مير حسين موسوي ابتدا با پارچه سبز که در جامعه ما نماد رنگ ائمه است وارد ميدان شد.نمادي که مي توانست احساسات گروهي از مردم که عرق و اعتقاد خاصي نسبت به اين گونه نمادها دارند را برانگيزد و مير حسين را نزد آنان به مثابه فردي که مي خواهد به عدل و شيوه حکومت داري ائمه بازگردد ، تصوير کند.اما مير حسين تنها به مانور دادن بر روي اين دسته از مردم بسنده نکرد و با کلماتي چون آزادي بيان و انديشه ، دموکراسي ، گفتگو با قدرتهاي غربي از جمله آمريکا ، بي توجهي يا کم توجهي به فلسطين و لبنان که عموماً گروه هاي داخلي مخالف نظام و جواناني که مخالف وضعيت انقلابي موجود بودند را مجذوب مي کرد ، مسير و توجه آنها را به سمت خود تغيير داد.موسوي با اين نماد ها پا به عرصه رقابت گذاشت و تا حدودي موفق شد سنگر محکمي در ميان اين دسته از جامعه بنا بگذارد.مير حسين اما در انتخابات شکست سنگيني خورد و مي دانست اگر نتيجه انتخابات را قبول کند ضمن اينکه از صحنه سياسي حذف خواهد شد ، نمي توانست اهداف بلند پروازانه اربابان اپوزيسون خود در خارج کشور را به مرحله عمل و تکامل برساند.به همين دليل مير حسين ، با توجه به راي 13 ميليوني که پشتوانه مناسبي قلمداد مي شد و نمادهاي به شدت عاميانه و البته علم کردن دليلي موجح براي طرفداران خود (تقلب در انتخابات) و علم به موضوع که طرفدارانش کورکورانه از وي حمايت مي کنند ، زمينه را براي راه اندازي جريان پوپوليست مناسب ديد و جمع بندي تمام دلايل فوق الذکر و نوشخوار کردن کورکورانه آنها توسط طرفدارن موسوي آغاز اين جريان توده اي و غير قانوني بود.در اين ميان با تزريق منافقين مسلح توسط اپوزيسيون خارجي و دولت هاي غربي در ميان اين توده که مانند يک کاتاليزور عمل مي کرد ، هرچه بيشتر به ملتهب کردن اوضاع مي انجاميد.شرايط در روزهاي ابتدايي پس از انتخابات سخت به نظر مي رسيد ، اما با درايت رهبر معظم انقلاب و سخنراني ايشان در آن نماز جمعه با شکوه به سرعت بخش بزرگي از اين توده که همچنان خود را پايبند به نظام ميدانستند از اين تکه جدا شدند و به همين دليل پايگاه عمومي خود را ازدست دادند.اين روند با فاصله گرفتن از انتخابات بسيار سرعت بخشيد ، زيرا يکي از ويژگي هاي پوپوليسم که با تحريک احساسات عامه مردم حيات مي گيرد اين است که با گذر زمان و پي بردن به حقيقت و رنگ باختن ماهيت اصلي آن نمادها توسط آن توده که در ابتدا پيرو اين جريان بوده اند ، اين جريان نيز به همان نسبت مقبوليت خود را از دست مي دهد که توخالي بودن هسته هاي فکري اين مکتب عموماً دليل اصلي کاهش اقبال عمومي جرياني است که بر اساس پوپوليست شکل گرفته است.به همين دليل با گذر زمان ، در روز قدس شاهد کاهش چشمگير طرفداران آن بوديم و در 13 آبان نيز تقريبا چيزي از آن باقي نمانده بود.آن جمعيت سبزي هم که در 13 آبان آمده بودند در واقع همان گروه هاي مخالف نظام جمهوري اسلامي ايران هستند که پس از "الک" شدن و جداشدن از عموم مردم ، باقي مانده اند که اين گروه باقي مانده ديگر پس مانده هاي آن جريان پوپوليستي که بر مبناي احساسات عاميانه دست به تظاهرات مي زدند ، نيستند ، زيرا آنها با عبور از مير حسين موسوي ، از جمله تمکين نکردن به بيانيه هاي موسوي مانند عدم اغتشاش در دانشگاهها ، نشان دادند که اين گروه باقي مانده تنها به فکر براندازي نظام هستند که عموماً چنين پس مانده هايي پس از جرباني که بر اساس پوپوليست شکل مي گيرد ، وجود دارند. در پايان ذکر اين نکته ضروري است که پوپوليسم تنها به عنوان يک بازوي قدرتمند در حوادث پس از انتخابات براي غايت و هدف نهايي که همان انقلاب مخملي است ، عمل کرد.