اعلام لزوم رعایت دستورالعمل ظرفیت ۵۰ درصدی سینماها به خاطر محدودیتهای کرونایی در ایام نوروز بهانهای شده است برخی سینماداران و صاحبان آثار زمزمه گران کردن بلیت سینماها را همسرایی کنند و برخی منابع از ۴۰ هزار تومانی شدن آن خبر دهند. صاحبان برخی فیلمها تهدید کردهاند اگر این اتفاق نیفتد، ممکن است عطای اکران نوروزی را به لقای آن ببخشند! اگرچه آنها معتقدند بالاخره قیمت بلیت سینما باید با قیمت یک ساندویچ تفاوتی داشته باشد و از این کار با عنوان «متعادل کردن قیمتها» یاد میکنند، اما روشن است که این متعادل کردن یا همان گران شدن مجدد بلیت سالنها در کنار ضربه مهلک محدودیتهای کرونایی، ضمن منصرف کردن مخاطب از سینما رفتن، این مسئله به مثابه تیر خلاصی بر پیکره سینما ارزیابی میشود.
یکی از شعارهایی که وزیر و مدیران وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از ابتدای احراز و تصدی کرسیهای مسئولیتی بر آن تأکید زیادی داشته و دارند مسئله تقویت اقتصاد هنر است. تقویت بنیه اقتصادی عرصه هنر راههای متنوع و متکثری دارد که یکی از آخرین راهکارهای آن گران کردن بلیت یا هزینه استفاده مخاطبان از آنهاست، اما ظاهراً صندلی مدیریتی مسئولان فعلی به دلیل آغشته بودن به بوی مدیران قبلی باعث سرایت تفکرات خلقالساعه و ابنالوقتمآبانه قبلیها به فعلیها شده است!
تأمین هزینهها از جیب مخاطبان
در حالی که زمزمه تصمیم متعادل کردن قیمت بلیت سینماها از سوی شورای صنفی اکران و صاحبان برخی آثار و سینمادارها آغاز و حالا تبدیل به ارکستراسیون گروهی و جمعی شده، اما ظاهراً این کار در حال تبدیل شدن به یک رسم هر ساله است، چه اینکه دوستان معتقدند باید انتقام هزینههایشان را از جیب مخاطب بگیرند و اولین و بهترین راه برایشان همین اقدام است. این تلقی اشتباه تنها و تنها یک متضرر اصلی و عمده دارد که آن هنر صنعت سینماست و مدعای دلسوزی برای آن از سوی این افراد طنز تلخی است که باید با آن گریست. سال گذشته درست در همین ایام بود که زمزمه گران کردن بلیت سینماها اوج گرفت و نرخ بلیتها فاصلهاش را با جیب مخاطبان و مردم جامعه بیشتر از قبل کرد. این پیشنهاد که مورد موافقت نمایندگان پخشکنندهها، سینمادارها و تهیهکنندگان سینما بود و از طرف شورای صنفی مطرح شد، خبر از افزایش بهای بلیت به ۱۵، ۲۵ و ۳۰ هزارتومان برای سینماهای درجه یک، ممتاز و مدرن میداد که البته با واکنشهای مختلفی همراه بوده و همان ایام بسیاری بر این باور بودند بهتر است برای رونق پیدا کردن سینماها طرحهای تشویقی در نظر گرفته شود نه اینکه در این شرایط اقتصادی، بلیت سینما که اولویتش در سبد هزینه ۲ درصد خانوار سینمارو تنزل قابل ملاحظهای پیدا کرده است، با افزایش قیمت روبهرو شود!
پرواز قیمتها
حالا و به تازگی یکی از اعضای شورای صنفی نمایش گفته است زمانی که قیمت دیگر اقلام، کالاها و خدمات افزایش مییابد، چرا نباید قیمت بلیت سینماها افزایش پیدا کند؟! دبیر شورای صنفی نمایش در گفتوگویی از متعادل شدن قیمت بلیتها خبر داده است، هر چند دقیقاً معلوم نیست منظور وی از متعادل شدن چیست، اما برخی منابع خبری از تصمیم برای گران شدن بلیت سینماها و ۴۰ هزار تومانی شدن آن خبر میدهند! محمدرضا فرجی، مدیرکل دفتر نظارت بر عرضه و نمایش فیلم سازمان سینمایی درباره قیمت نهایی بلیتها میگوید: قیمت نهایی بلیت سینما برای سال آتی در جلسه شنبه که با اعضای صنوف مربوطه انجام خواهد شد، اعلام میشود. او در واکنش به خبر متعادل شدن قیمت بلیتها بیان میکند: شورای صنفی نمایش در ماههای قبل درخواست افزایش قیمت بلیت را به ما داده بودند، اما این عبارت را که «قیمت متعادل میشود» به چه معنایی است، باید این شورا توضیح بدهد! در ایامی که حتی نیمبها شدن بلیت سالنها نمیتواند به عنوان مؤلفهای تحریککننده و انگیزشی برای کشاندن مخاطبان به سالنهای سینما باشد، گران کردن بلیت سینماها با وجود مشکلات عدیده اقتصادی خانوادهها نمیتواند اقدام عقلایی باشد، با این همه دبیر شورای صنفی اکران و برخی سینمادارها اصرار دارند با گران کردن بلیت سینماها، کمبود تعداد مخاطبان و به تبع آن هزینههای بالای تأمین و نگهداری سالنها را از جیب همان ۲ درصد جمعیت سینمارو استخراج کنند! به عنوان مثال سجاد نوروزی، مدیر سینماآزادی تهران و عضو شورای صنفی اکران درباره تصمیمگیری برای افزایش قیمت بلیت سینماها جهت اکران سال آینده به مهر میگوید: در این زمینه با همکاری صنوف و وزارت ارشاد تصمیمگیریهایی شده است که به زودی اعلام میشود. واقعیت این است که با این شرایط خاص اقتصادی قیمت بلیت سینما بالاخره باید تفاوت حداقلی با قیمت یک ساندویچ داشته باشد. وقتی قیمت همه چیز افزایش داشته و هزینههای اداره سالن چند برابر شده است، طبیعتاً قیمت بلیت سینما هم باید تابعی از وضع فعلی باشد. وقتی وضعیت اقتصادی کشور در همه حوزهها نامساعد است، بر اساس کدام منطق میخواهیم سینما را از آن تفکیک کنیم؟ یکی دیگر از ساحتهایی که سینمادارها و صاحبان آثار متعرض آن میشوند، بحث اجرای محدودیتهای کرونایی و لزوم مراعات ظرفیت ۵۰ دردی سالنهاست. آنها معتقدند اگر ظرفیت ۵۰درصد بخواهد در ایام نوروز هم برقرار باشد، احتمال کنار کشیدن برخی از همین فیلمها هم وجود دارد و این اقدام کاملاً طبیعی است که در صورت ادامه این محدودیت ۵۰درصدی، حاضر به اکران نباشند. اگر تا تاریخ آغاز اکران نوروزی که از ۱۸ اسفند شروع میشود، شرایط کرونایی کشور نرمالتر نشود، احتمال کنار کشیدن این فیلمها هم وجود دارد! در واقع جوری استدلال میکنند که انگار آغاز و پایان شیوع ویروس کرونا یا وخیم و عادی شدن وضع کرونایی کشور اتفاقی بخشنامهای یا اختیاری است که باید تا فلان تاریخ تمام شود، وگرنه فیلمها قهر میکنند و کنار میکشند!
بحران فیلم خوب
بخش مهمی از مسائل و مشکلات جامعه که منادیان متعادل کردن قیمتها یا همان گران کردن بلیت سینماها به آن توجه نمیکنند و نمیخواهند آن را بپذیرند، این است که برای خودشان و هزینههایشان به اوضاع بد اقتصادی اعتقاد دارند و مدام به آن استناد میکنند، اما انگار به وجود همین مشکلات برای خانوار و مخاطبان سینما و علاقهمندان به هنر هفتم هیچ اعتقاد و التفاتی ندارند و مصرانه به دنبال این هستند که حتماً انتقام هزینههای گزافشان را از جیب مخاطبان بگیرند! مسئله مهم برای سینما ادامه حیات با رونق بخشیدن به تولیداتی است که باعث کشاندن مخاطب به سینماها شود و تا مادامی که شاهد تولید آثار ضعیف و ضدمخاطب باشیم، کسی راغب به دیدن آثار اعصاب خردکن و حوصله سربر نیست و قاعدتاً برای چنین آثار ضعیفی هم کسی حاضر نیست هزینهای پرداخت کند. واضح است گرانی مکرر بلیت سینماها ممکن است به عنوان یک تسکیندهنده موقتی بتواند شرایط عادی را حفظ کند، اما قطعاً نمیتواند اثر درمانگری برای سینما داشته باشد. قطعاً در این زمینه وظیفه مسئولان سینمایی کشور اتخاذ تدابیر درمانی و ریلگذاری راهبردی برای برطرف کردن مشکلات عدیده محتوایی و فیلمنامهای سینماست.
