شانزدهمین نمایشگاه مطبوعات کار خود را برخلاف سایر نمایشگاههای ادوار گذشته در حالی آغاز کرد که تب سیاست بازار آن را گرم کره بود و در هر گوشه آن سیاسیگویی و بحث و تبادل نظر حرف اول و آخر را میزد.
شاید نمایشگاه امسال برخلاف سالهای گذشته به نقش اصلی خود بیش از پیش نزدیک شد تا از این طریق تبادلنظر و گفتوگو در بین اصحاب رسانه و مخاطبان افزایش یابد و هر رسانه از این فرصت برخوردار شود که از عقایدش دفاع نماید.
این روند که آغازش را مرهون دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری است از طرف اغلب تحلیلگران رسانهای مورد استقبال قرار گرفت به طوری که بسیاری از آنها این موضوع را نقطه آغازین برای افزایش تبادلات در فضای رسانهای دانستند.
با روند به وجود آمده میتوان گفت که رسانههای ما در نمایشگاهی به نام نمایشگاه مطبوعات بیشتر از همیشه به رسالتشان نزدیک شدند اما این وظیفه که طی آن رسانهها به بلوغ خود نزدیک میشوند، شرایطی را میطلبد که به وسیله آن بتوان مرزها را در هم شکست و قدرت مطبوعات را به حدنهایی رساند. قدرتی که از قبل آن میتوان عرصه را بر دشمنان و آنان که بافراافکنی اقدام به پخش اکاذیب مینمایند، تنگ نمود.
اما متأسفانه این نمایشگاه با توجه به آنکه با فضایی کاملاً سیاسی آغاز به کار کرد و توانست بخش کوچکی از توانمندیها را به نمایش بگذارد اما در پس آب و رنگهایی پنهان شد که بیشتر جنبه تبلیغاتی داشت.
فیالمثل میتوان به ژانگولر بازی بعضی از هنرمندان در غرفهها اشاره کرد که این موضوع نه تنها نتوانست مخاطبان را جذب نماید بلکه قدرت رسانه را تا حد یک بنگاه تبلیغاتی تقلیل داد.
حال باید دید رسانههایی که با این دید پا به کارزار نمایشگاه گذاشتهاند، چگونه میتوانند رسانه را تبیین و برای دیدگاههای خود تعریفی مشخص ارائه کنند. امید است در نمایشگاه هفدهم علاوه بر این که به فضاسازی سیاسی توجه میگردد فضایی مهیا شود تا هر رسانه به دور از جنجالسازی به دنبال معرفی اهداف خود در هر حوزه خبری باشد تا از این طریق نمایشگاه مطبوعات به هدف نهایی خود دست یابد.
