سخنان رئيس محترم جمهور در نشست خبري با خبرنگاران در روز سهشنبه 28 ديماه و در يكسالگي برجام، نه تنها به سؤالات اساسي كه پيرامون اين توافقنامه بينالمللي وجود دارد، پاسخ نداد، بلكه گزارههايي كه ايشان به عنوان دستاوردهاي قطعي برجام نظير رفع مشكلات بانكي، ايجاد اشتغال و يا رفع ايران هراسي و .... مطرح كردند، به دليل وجود نشانهها و نمادهايي كه خلاف آن را ثابت ميكند، نتوانست پرسشگران و شنوندگان سخنان رئيسجمهور را راضي كند.
در اينكه برجام تأثير جدي بر روند تحولات مرتبط با ايران در جامعه بينالمللي داشته، ترديدي نيست ولي آيا اين تأثيرات توانسته آنچه كه دغدغه اصلي نسبت به راهبرد ايرانهراسي دشمنان نظام اسلامي داشته است را منتفي كند؟ براي درك بهتر اين پديده كافي است تنها به سخنان و مكتوباتي كه در همين هفته گذشته سران كاخ سفيد داشتند، نگاهي كوتاه شود. اوباما در واپسين لحظات حضور خود در كاخ سفيد در نامهاي از كنگره امريكا خواستار تداوم وضعيت اضطرار ملي درباره ايران شده و يادآور ميشود كه اقدامات و سياستهاي حكومت ايران مغاير با منافع ايالات متحده در منطقه بوده و تهديدهاي غيرعادي و فوقالعاده عليه امنيت ملي، سياست خارجي و اقتصاد ايالات متحده به وجود ميآورند و به همين دليل من تصميم گرفتهام كه لازم است وضعيت اضطرار ملي اعلام شده درباره ايران تداوم يابد و تحريمهاي جامع عليه ايران جهت پاسخدهي به اين تهديدات حفظ شود و يا در بيانيهاي كه روز قبل از آن كاخ سفيد به مناسبت يكسالگي برجام در روز دوشنبه 27 دي صادر ميكند باز هم مهمترين نكته در مواجهه با موضوع ايران را در اين پرونده امنيت امريكا دانسته و مينويسد: اين توافق به نتايج چشمگير و مشخصي در امنيت امريكا و جهان رسيده است. برجام برنامه اتمي تهران را عقب رانده است. وي در ادامه تأكيد ميكند كه تحريمهاي ما بر ايران به دليل نقض حقوق بشر، حمايت از گروههاي تروريستي و برنامه موشك بالستيك آن، تا وقتي كه ايران مسير خويش را عوض نكند، به قوت خود باقي است.
ماحصل اين بيانيه و تمديد شرايط اضطراري عليه ايران بيانگر آن است كه به رغم اينكه ما تلاش داريم كه از برجام و نتايج آن تصوير كاذب و «آسماني» در داخل ايجاد كنيم، طرف مقابل دارد تلاش ميكند آن را به بستري براي تلاش براي فشار بيشتر بر ايران تبديل كند و اين بزرگترين آسيب در زمينه نوع نگاه دولتمردان به اين توافقنامه است، اما اگر به برجام در حد ظرفيت و ماهيت آن نگاه شود، بدعهديها و مواضع متكبرانه امريكاييها در كنار تعريف و تمجيدهاي كاذب بهدرستي براي مردم تبيين شود و از سوي ديگر كارشكنيهاي متعددي كه در مسير اجراي برجام توسط امريكاييها ايجاد شده و دائماً با تصويب تحريمهاي جديد روزآمد ميشود، به درستي تبيين شود، قطعاً افكار عمومي در اين مسير بيشتر با دولت يازدهم همراه خواهد بود و به جايي نميرسد كه سقوط بيش از 30 درصدي محبوبيت دولت در افكار عمومي به دغدغه اصلي دولتمردان تبديل شود.
آنچه كه در اين ميان مشكل را مضاعف ميكند، تلاش براي آمارسازيها و ارائه تصويري متفاوت از رونق اقتصادي و افزايش اشتغال است كه صاحبان اصلي كشور يعني مردم آن را در سبد زندگي خود احساس نميكنند و آنگاه است كه پديده دوگانگي ظهور مييابد و به همين دليل ديگر هيچ دولتمردي حاضر نيست كه در يك مناظره واقعي در رسانه حاضر شود و به سؤالات پاسخي منطقي دهد.
نتيجه محتوم اين روند اين خواهد بود كه از يك سو دشمنان در افزايش فشار و تحريمها به دليل اثربخشي مصممتر ميشوند و در نقطه مقابل اين سرمايه اجتماعي نظام در داخل است كه به دليل تفاوت ميان سخن و واقعيات جامعه اندك اندك تحليل رفته و ممكن است در عرصههاي ديگر خودنمايي كند كه در آن صورت به طور قطع آوردهاي براي دولت ندارد.
