تلاشهاي ديپلماتيك روسيه براي پايان دادن به جنگ سوريه از طريق متقاعد كردن آنكارا براي همراهي با سياستهاي مسكو فينفسه امري مثبت تلقي ميشود. تركيه حدود 700 كيلومتر مرز مشترك با سوريه دارد و مهمترين حامي مخالفان است، در صورتي كه رجب طيب اردوغان اراده جدي براي حل سياسي بحران داشته باشد و بخواهد واقعاً به حمايتهاي خود از گروههاي مسلح در سوريه پايان دهد، ميتوان به پايان سريعتر جنگ سوريه اميدوار بود. اما سؤال اينجاست كه تا چه حدي رهبران تركيه از رؤياپردازي در سوريه دست برداشتهاند و آماده هستند براي حل بحران گامهاي جدي بردارند. واقعيتهاي ميداني در سوريه و تحولاتي كه طي چند ماه گذشته در سياست داخلي تركيه رخ داده باعث ميشود تا حداقلي از اميد نسبت به همراهي آنكارا با سياستهاي دمشق در سوريه شكل بگيرد.
پيروزي قاطع نيروهاي دولتي و متحدانشان در حلب نقطه عطفي در جنگ سوري محسوب ميشود و در واقع آخرين ميخ بر پروژه «تغيير نظام» در سوريه بود. گزارشهاي منتشر شده حاكي از آن است كه تقريباً دو ماه قبل از آزادسازي كامل حلب، رهبران تركيه دست از حمايت خود از گروههاي فعال در اين شهر برداشته بودند و همين مسئله نيز نقش مهمي در تضعيف خطوط دفاعي گروههاي تروريستي در حلب داشته است. در مقابل نيروهاي تركيه اجازه يافتند هم براي بيرون راندن داعش و هم براي جلوگيري از قدرتيابي كردها به سمت شهر الباب پيشروي كنند.
در صحنه سياست داخلي، كودتاي نافرجام و ردپايي كه امريكاييها در اين كودتا از خود برجاي گذاشتند باعث شكاف و بدبيني غرب با آنكارا شده است و ناظران معتقدند اين يكي از مهمترين عواملي است كه باعث ميشود تركيه بيشتر به سمت روسيه گرايش پيدا كند. دولت تركيه به رهبري رجب طيب اردوغان طي يك دهه گذشته بهويژه طي چند پنج سال گذشته دچار اشتباهات فاحشي شده است و همين مسئله سياست خارجي اين كشور را از صفر مشكلات به حداكثر مشكلات تبديل كرده است. وقوع انفجارهاي پي در پي و ترورهاي سياسي ديپلماتهاي خارجي تركيه را به يك كشور بيثبات تبديل كرده و به همين دليل وضعيت رشد اقتصادي تركيه در پايينترين حد خود در طول 14 سال گذشته قرار دارد. با نگاهي به مشكلات داخلي تركيه و همچنين واقعيتهاي ميداني در سوريه غيرمنطقي نيست كه نتيجه بگيريم آنكارا به دنبال پايان دادن به بحران سوريه از طريق همراهي با روسيه و ايران باشد.
اما نبايد فراموش كرد، رجب طيب اردوغان نشان داده است قابل اعتماد نيست و اظهارات و طرفدارانش مبني بر احياي امپراتوري عثماني حاكي از آن است كه رهبران تركيه ارتباط ضعيفي با واقعيتهاي روي زمين دارند و همين مسئله دولت تركيه را غيرقابل پيشبيني ميكند، حتي اگر فرض كه دولت آنكارا به صورت واقعي قصد همراهي با متحدان دمشق را دارد اين سؤال مطرح ميشود كه تا چه حد اين كشور قادر خواهد بود به مهمترين بند توافق آتشبس با روسيه عمل كند. بنابر گزارش رسانههاي تركيه، جبهه النصره يا جبهه فتحالشام ( شاخه سوري القاعده) جزو آتشبس محسوب نميشود و آنكارا متحد شده گروههاي تحت حمايت خود را از اين گروه جدا كند. در واقع اين همان تعهدي است كه امريكاييها قرار بود انجام دهند اما نتوانستند يا نخواستند. القاعده كه در ليست گروههاي تروريستي سازمان ملل قرار دارد توانسته از طريق اتحاد با گروههايي مانند احرارالشام حضور قدرتمندي در بعضي مناطق سوريه از جمله ادلب داشته باشد. ناظران با توجه به پيچيدگي روابط اين گروهها ترديد جدي دارند كه آنكارا توان عمل به تعهدات خود داشته باشد و موفق شود القاعده را از ساير گروههاي مسلح جدا كند.
