همواره از بيكاري جوانان صحبت به عمل آورده شده و از هر روزنهاي سعي در رفع اين معضل داشتهايم، اما يكي از مهمترين مسائل جاري در زمينه بيكاري جوانان به منطبق نبودن شغل افراد بعد از فراغت از تحصيل بر ميگردد كه در نهايت هم به دليل مشكلات اقتصادي موجود در كشور، تن دادن به مشاغل غير مرتبط، تنها راهحل است.
البته اين خوشبينانهترين وضع موجود است؛ چراكه در بسياري از مواقع، بنا به هر دليلي فارغالتحصيلان تا يافتن شغل مناسب و مرتبط با رشته تحصيلي ترجيح ميدهند بيكاري را انتخاب كنند.
صدرنشيني فعالان محيط زيست در نمودار بيكارترينهاي ايران
به تازگي نمودار بيكارترين رشتههاي دانشگاهي در ايران منتشر شده است كه بر اساس آن فارغالتحصيلان محيطزيست در صدر جدول قرار گرفتهاند و در رتبه دوم علوم كامپيوتر به چشم ميخورد.
در اين ميان فعالان محيطزيست هم بيكار ننشستند و چند وقت پيش هزار و 400 تن از فارغالتحصيلان اين رشته با ايجاد كمپيني به نام كمپين حمايت از اشتغال فارغالتحصيلان محيطزيست خواستار احقاق حق خود و البته نجات محيطزيست ايران شدند. پس از اين حتي اتحاديه انجمنهاي علمي _ دانشجويي ايران با نوشتن نامهاي به رئيس سازمان محيطزيست حمايت خود را از اين كمپين اعلام كردند و از معصومه ابتكار خواستند تا با حمايت از كمپين حمايت از اشتغال فارغالتحصيلان محيط زيست، اميد را ميان جوانان فارغالتحصيل اين رشته زياد كنند.
اعتراضات فارغالتحصيلان به وعده و وعيدهاي نامشخص!
اين اعتراض سرانجام به نشست و گفتوگويي با جمعي از مسئولان اين سازمان و همچنين چند گفتوگو با نمايندگان به پايان رسيد كه مطابق هميشه به دادن وعده و وعيدهاي مختلف خلاصه شد.
مثلاً رئيس فراكسيون محيطزيست و توسعه پايدار ضمن اعلام آمار بيكاري ۵۰ درصدي فارغالتحصيلان رشته محيطزيست گفت: با مصوبات كميسيون تلفيق و در صورت فراهم شدن بستر لازم براي اجرا توسط دولت و اختصاص منابع لازم، بخش عظيمي از اين فارغالتحصيلان به كار گرفته خواهند شد يا اينكه سرپرست دفتر پژوهش سازمان حفاظت محيطزيست از برنامههاي اين سازمان به منظور ايجاد فرصت اشتغال براي فارغالتحصيلان محيطزيست كشور خبر داده است.
ميگوييم وعده و وعيد؛ چراكه به گفته كارشناسان، ميزان توجه فارغالتحصيلان دانشگاهي رشتههاي مرتبط با علوم و منابع طبيعي به محيطزيست و مشكلات آن در حد مطلوب نيست و حتي گاهي برخي از فارغالتحصيلان گرايشهاي مختلف محيطزيست به ماشيني براي امضاي طرحهاي طبيعتستيزانه تبديل ميشوند.
البته بخشي از اين معضل هم بر ميگردد به شيوه جذب و انتخاب دانشجو در ايران كه معمولاً كامپيوتر سازمان سنجش يا دانشگاه آزاد رشته تحصيلي افراد را تعيين ميكند و توانايي و علاقه افراد دخالت چنداني در انتخاب ندارد. همچنين در كشور ما مدرك و تحصيل برابر با داشتن رفاه و موقعيت اجتماعي بهتر است كه بر همين اساس هر چه رشته و مدرك تحصيلي بتواند اين دو نياز را بهتر برآورده كند، براي مردم جذابتر است.
به هر حال صدرنشيني فعالان محيط زيست در نمودار بيكارترينهاي ايران در حالي است كه اهميت و جايگاه محيط طبيعي در سازمان محيط زيست هر روز كمرنگتر از قبل ميشود و متأسفانه پستهاي مديريتي توسط كساني اشغال ميشود كه اصلاً شناختي هم از محيط طبيعي ندارند و در نهايت هم، هفتهاي يكبار يك همايش در مورد محيطزيست تشكيل ميشود كه جمعي از مديران سياسي، ژست محيطزيستي ميگيرند.
اما آنچه بيش از همه اين همايشهاي پوپوليستي فرياد ميزند، مشكلات محيطزيستي است كه از هر سو كشور را احاطه كرده و هر روز هم بر حجم انتقادات مختلف و كارشناسي و غيركارشناسي از حوزههاي مختلف افزوده ميشود.
حال سؤال اين است، وقتي افراد متخصص در يك رشته در انزوا قرار دارند، چطور و با چه دانشي ميتوان مشكلات را تحت كنترل در آورد و بر آنها غلبه كرد؟! چه ايرادي در سيستم دانشگاهي وجود دارد كه فارغالتحصيلان رشتههاي طبيعي - با علم از شرايط بد محيطزيست – به حاشيه رانده شدهاند و ظرفيت و فرصت بزرگ پيش رو در حال تبديل شدن به تهديدي بزرگتر است؟
