صحبتهاي وزير ورزش و جوانان در خصوص توجه به رشتههاي مدالآور، مثل نمك پاشيدن روي زخمي كهنه و ديرينه ميماند. زخمي كهنه كه درد آن بارها و بارها به استخوان ورزش هم رسيده، اما براي درمانش جز وعدههاي رنگارنگ داده نشده است. سلطانيفر با تأكيد بر پتانسيل بالاي ورزشي و داشتههاي اقليمي ايران و همچنين سفارشها و توصيههاي ديني ميگويد كه ديگر زمان آن رسيده كه در رشتههاي پايه و مدالآور نيز مدال بگيريم. واقعيتي كه وزير بدان اشاره ميكند البته بارها و بارها فرياد زده شده است. چه از سوي ورزشكاراني كه براي كسب موفقيت در اين راستا تلاش كرده و گام برداشتهاند و چه از سوي رسانهها كه بارها و بارها به اين مسئله پرداختهاند، هرچند كه هيچگاه نيز اين درخواستها و توصيهها و فريادها به گوش كسي نرفته است.
صحبتهاي وزير اگرچه ميتواند روزنه اميدي باشد براي فردايي بهتر در رشتههاي پرمدال، اما به شرط آنكه چيزي بيش از يك شعار زيبا و وعده باشد، چراكه با توجه به اهميت رشتههاي پرمدال و توصيههاي ديني كه در خصوص برخي از اين رشتهها چون تيراندازي و شنا شده است، بودند مديران و مسئولاني كه مانورهاي خوبي روي اين مقوله داشتهاند، اما تمام آنچه كه تاكنون در اين زمينه شاهد بودهايم چيزي جز مانورهاي زيباي تبليغاتي نبوده است. مانورهايي كه نه قصدي براي عملي كردن آن بوده و نه گامي در راستاي آن برداشته شده است. بدون شك توجه به رشتههاي پرمدال ميتواند دستاوردهاي بزرگي براي ورزش داشته باشد، اما سلطانيفر به عنوان رأس ورزش بايد توجه داشته باشد كه اين مسئله عزمي جزم نياز دارد و برنامهاي حساب شده براي رسيدن به نتيجه؛ نه صرفاً شعارهايي دلفريب و استفادههاي تبليغاتي يا حتي تشكيل كارگروههاي متعددي كه جز برگزاري جلسات متعدد و سياه كردن كاغذ پارهها و رديف كردن پروندههاي بينتيجه، نه فقط اقدام مثبتي صورت نميدهند كه بودجهاي را نيز به خود اختصاص و هدر ميدهند.
ورزش ايران ظرفيت بالايي دارد. اين مسئلهاي است كه وزير نيز به آن اذعان دارد. ظرفيتي كه البته عدم توجه و استفاده درست از آن باعث شده تا طي سالهاي اخير شاهد هدر رفتن آن به شكلهاي مختلف از جمله كوچهاي اجباري باشيم. اتفاقي كه ضربهاي مهلك به بدنه ورزش كشور زده و نياز به يك بازنگري جدي و اساسي دارد. در واقع اگر آنچه كه وزير ورزش امروز بدان اشاره ميكند چيزي جز يك شعار دلفريب و زيباست، بايد اين مسائل مهم را مورد توجه و در اولويت قرار دهد، چراكه رسيدن به موفقيت در رشتههاي ورزشي پرمدال و در ردههاي پايه، نه به حرف كه به عمل و مهيا بودن شرايط و زيرساختها نياز دارد. توجهي كه ميتواند سدي محكم باشد براي كوچهاي اجباري كه اين سالها در رشتههايي چون ژيمناستيك و قايقراني به كرات شاهد آن بوديم.
شنا، تيراندازي، دووميداني و همچنين ژيمناستيك از جمله رشتههاي پرمدال ورزشي هستند كه در تمامي دنيا مورد توجه خاص قرار گرفتهاند، چراكه ميتوانند راندمان موفقيتهاي ورزشي يك كشور را بالا ببرند. رشتههايي كه البته در ايران همواره مهجور ماندهاند. شناي ايران با وجود داشتن استعدادهاي فراوان هنوز نميتواند آنچنان كه بايد در مسابقات رسمي حضور داشته باشد، چراكه از داشتن استخرهاي استاندارد كه حداقل امكاناتي است كه شناگران بايد داشته باشند، محروم است. يا همين طور دووميداني كه ميتواند آمار مدالآوريها و موفقيتهاي ورزش ايران را بالا ببرد با عدم امكانات، از جمله زمين تمريني و مربي و غيره دست به گريبان است و تنها چشم به استعدادهاي خاصي دارد كه شايد هرچند سال يكبار شكوفا شوند. تيراندازي هم كه داستاني تراژيك دارد با كمبودهاي هميشگي در زمينه فشنگ و تمرينات خشكي كه نميتواند ورزشكاران مشتاق و پرتلاش اين رشته را آنچنان كه بايد و شايد آماده و مهياي رقابت با نفراتي كند كه تيرهاي يك ماه يا گاه حتي چند ماه تيراندازان ايران را در يك روز شليك ميكنند. وضعيت ژيمناستيك را هم كه تعداد ورزشكاران كوچ كرده اين رشته كه در كشورهاي ديگر به ادامه فعاليتهاي ورزشي و مربيگري خود ميپردازند به طور كاملاً شفاف و واضح به تصوير ميكشد و نيازي به توضيح واضحات ندارد. مسائلي مهمي كه انتظار ميرود اگر به راستي وزير ورزش ارادهاي دارد براي عملي كردن وعده مدالآوري در ردههاي پايه و رشتههاي مدالآور، حتماً آن را مدنظر قرار داده و در رفع و رجوع آن گام بردارد تا بتواند، به نتيجهاي مثبت در اين راستا دست يابد و نامي نيك از خود در ورزش به جاي بگذارد و به جرگه مديراني نپيوندد كه صرفاً شعاردهندههايي قهار بودند و بس!
