افسانه اولدوزی اظهار کرد: اینکه کسی به حرف
دل ما گوش دهد نیازی است که قابل چشمپوشی نیست، ولی اگر یاد بگیریم که
نیازهای درونی خود را با داد و فریاد ابراز کنیم شانسمان برای حل مسایل را
از دست میدهیم؛ در واقع خشم احساسی است که درست به اندازه ترس، عشق، شوق و
اندوه میتواند ویرانگر باشد و باید به درستی بیان شود.
این روانشناس
ادامه داد: با یادگیری چگونگی کنترل خشم در مرور زمان، نه تنها از دید
اطرافیان فردی خوشقلب و دوستداشتنی به نظر میرسیم، بلکه به دیگران هم
میآموزیم که در مواقع خشم و عصبانیت چگونه برخورد کنند؛ به عبارتی رفتار
ما میتواند الگویی برای اطرافیان علیالخصوص نزدیکانمان باشد و با زبان
بیزبانی به آنها تفهیم کنیم که هیچگاه حق ندارند به خاطر احساس خشم سر
ما فریاد بزنند. وی تصریح کرد: برای کنترل خشم میتوانیم به آخرین کسی که
از دستش عصبانی شدهایم فکر کنیم و چند لحظه با خود بیندیشیم که چیزی ما را
تا این حد رنجانده است. در این صورت میتوانیم خود را جای او بگذاریم و
همه مسایلی که باعث اغاز دعوا شد را بررسی کنیم.
با ادامه این روند
میتوانیم خود را در آن موقعیت تصور کنیم و همه جوانب را منصفانه قضاوت
کنیم. اولدوزی با تاکید بر اینکه پیادهروی و فعالیت بدنی مستمر از بهترین
روشهای کنترل خشم به شمار میرود، افزود: هر خلق و خوی منفی و ناپسندی
میتواند با تمرین و ممارست جایگزین خلقیات پسندیده شود. این در حالی است
که خشم، نوعی هیجان روحی است و بزرگترین مانع در راه تحقق موفقیتهای شخصی و
شغلی به شمار میرود. به همینخاطر، شاید هنگام اوج خشم یکی از بهترین
اقدامات این است که نفس عمیق بکشیم و با خود بیندیشیم که «آنچه رخ داده
چندان هم عمیق نیست».
این روانشناس یادآور شد: استراحتهای چند دقیقهای
در طول ساعاتی از روز که استرسزا بوده و فشار کاری زیاد است نیز تاثیر
شگرفی در کاهش میزان انرژیهای منفی و متعاقب آن خشم دارد. از اینرو، بهتر
است گاهی حتی برای چند ثانیه چشمانمان را ببندیم، نفس عمیق بکشیم و با
تمرکز روی دم و بازدم از میزان عصبانیت خود بکاهیم؛ در واقع هرچه احساسات
ناخوشایند کمتر تلنبار شود، به همان میزان احتمال بروز خشم نیز کاهش
مییابد.