20 سال از زماني که مرحوم منصور پورحيدري به قلم خودش مطلبي را در يک نشريه ورزشي به چاپ رسانده ميگذرد. هفتهنامه استقلالي براي ويژهنامه نوروز خود سراغ پيشکسوت بااخلاق آبيها رفت و سرمربي پيشين استقلال نيز پذيرفت يادداشتي در اين ويژهنامه بنويسد. مرور کردن اين مطلب خالي از لطف نيست:
«عشق را آدمهاي عاشق ميدانند. شوق را انسانهاي مشتاق. بايد با من باشي بايد هم دوش من باشي تا اين عشق را بشناسي. من و استقلال و زندگي، يکي هستيم. اين خود عين عاشقي است. عاشقي من نوبت ندارد، ازلي و ابدي است. کودکيام شبها همه شوق استقلال بود، روزها به ديدنش در ميدانها بودم. گرچه ابتداي راهم دل به دارايي دادم خب جواني است و شور جواني، خطا نرفتم، استقلال که تاج بود من را نخواست! قلهک بود و تجريش نزديکياش که زمينهاي خاکياش من را به خود گرفت چون هر نوجوان که خاکآلودههايي هستند برخاسته از خاک من هم يکي از آنها. به سالهايي نرسيد که پيراهن آبي به تنم نشست، خواستند و من هم خواستارش بودم. ديگر زندگي است و همسري فرهيخته و علي که يارم در روزگاري پيري است و عسل که شيريني زندگيام است. جوان بودم که پيراهن استقلال برتنم نشست تا به امروز از مسير مردمي و عشق به مردمي که دوستش دارند، جدا نشدم.
من و قبل از من بزرگترهايي مثل داناييفردها، بياتيها و کوزهکنانيها و عارفها سير مردانگي را در بستر آبي پاک هموار کردند و من، کوچکي بودم که راه آن بزرگان را ادامه دادم. اينک من هستم و اين استقلالي که بيش از همه ما بزرگ است. ما رفتني هستيم چنانکه ديگران رفتند. آينده متعلق به نوجواناني است که به عشق استقلال به ميدانهاي ميآيد. استقلال با شما استقلال است. آينده مال شما و استقلال است. سال جاري آخرين روزهاي کهنهگي را دارد پشت سر ميگذارد، بايد افکاري نو داشت، استقلال با شما و جوانان و نوجوانان آيندهساز است که همچنان نو و پرطراوت ميماند. سال جديد شما نسل پربار استقلال خواهيد بود و سال موفقيت استقلال عزيز به اميد آنکه در سال نو هر روزتان با استقلال پيروز باد.»
