در ميدان مقدم واقع در جنوب تهران وارد كوچهاي ميشوم كه بيشترين آمار شهدا را دارد. كوچه شهيد جلال طوماري با 12 شهيد كه روزگاري نه چندان دور يك به يك در پي هم رهسپار جبههها ميشدند و به شهادت ميرسيدند. شهدايي به نامهاي طوماري، آفتابي، سلحشور، مطهري، عباسي، قهرمان قاصد، قاسمزاده، محمد گونه فراهاني، علي گونه فراهاني، عباسقليزاده، اسكندرزاده و عباس لطيفي.
سخت است از ميان اين همه خانواده شهدا تنها با يكي از آنها به گفتوگو بنشينيم، اما چون از قبل با خانوده شهيد محمد گونه فراهاني از شهداي وحدت هماهنگ كردهايم، رهسپار خانه خواهر اين شهيد ميشويم كه گويا از هنرمندان صدا و سيما هم بود و در برنامه «از آسمان» كه جمعه عصرها پخش ميشود به عنوان فيلمبردار فعاليت ميكرد. شهيدي كه به خاطر اخلاق خوب و خوشمشرب بودنش، در صدا و سيما به عنوان شهيد لبخند معروف شده است.
از آنجايي كه پدر و مادر شهيد در قيد حيات نيستند، با خواهر شهيد همكلام ميشويم. خانم معصومه گونه فراهاني 43 سال دارد و مثل برادرش خوشرو و خوشاخلاق است. به گرمي پذيرايمان ميشود و با اشتياق همصحبتمان ميشود، اما وقتي حرف از برادر پيش ميآيد، چهرهاش درهم ميرود و بغض گلويش را ميفشارد.
رزمنده 16 ساله
خواهر شهيد ميگويد: ما اصالتاً اهل اراك هستيم. برادرم از 16 سالگي به جبهه رفت. البته بدون رضايت پدرم، چون ديگر برادرهايم كه از محمد بزرگتر بودند هم به جبهه رفته بودند و پدرم راضي نميشد محمد با آن سن كمش به جبهه برود. به هرحال برادرم پنهاني رفت و ابتدا شش ماه در منطقه شلمچه بود. گويا در همان جا هم به فيلمبرداري علاقهمند شد و بعدها به حرفه فيلمبرداري پرداخت. خواهر شهيد از روزهاي خوش وصلت برادر ياد ميكند: محمد كمابيش جبهه ميرفت تا اينكه جنگ تمام شد. چند ماه بعد از اتمام جنگ هم با دختر عمهمان ازدواج كرد و ثمره اين ازدواج دو پسر و يك دختر شد. محمد چون به فيلمبرداري علاقهمند شده بود، از طريق سپاه وارد صدا و سيما شد. ابتدا با آقاي مهران مهان كار كرد و بعد از آن با آقاي خورشيديفر همكار شد.
لبخندي ابدي
خانم گونه فراهاني از خصوصيات اخلاقي برادرش هم ميگويد: شهيد خيلي خوشاخلاق بود. وقتي به خانهمان ميآمد، با بچههايم بازي ميكرد. با آن سن و سالش اسب ميشد و بچهها سوار كولش ميشدند و هرچه ميگفتم اذيت ميشوي، قبول نميكرد. حسن اخلاق و رفتار برادرم باعث شده بود همه او را دوست داشته باشند. سلام و عليكش با همه، حتي همسايههايي كه خيلي نميشناختيمشان به راه بود. به نظر من همين حسن اخلاق و رفتارش پلي شد تا محمد به شهادت برسد. او لبخندي هميشگي و ابدي بر چهره داشت.
از كودكيهاي شهيد گونه فراهاني ميپرسيم و خواهر پاسخ ميدهد: برادرم از همان كودكي روي ما كه خواهرش بوديم تعصب زيادي داشت. چون مدرسهاش نزديك مدرسه ما بود هم موقع رفتن و هم موقع برگشتن همراهيمان ميكرد مبادا حين راه كسي مزاحممان بشود. همين غيرت امثال محمد باعث شد كه دشمن هشت سال تمام نتواند حتي يك وجب از خاك كشورمان را تصاحب كند.
سوغاتي سرخ
شهيد محمد گونه فراهاني از شهداي وحدت است كه به همراه شهيد شوشتري و تعداد ديگري از شهدا، در روز 26 مهرماه 1388 در منطقه پيشين شهرستان سرباز سيستان و بلوچستان به شهادت رسيد. خواهر شهيد از خاطرات آن روزها ميگويد: هر موقع برادرم با تيم خبري صدا و سيما به مسافرت كاري ميرفت، برايمان سوغاتي ميآورد. وقتي مأموريت سيستان پيش آمد، ميگفت آن مردم فقير هستند و وهابيها هم سعي ميكنند روي فكرشان كار كنند، به همين خاطر ميخواهم اين بار زياد سوغاتي بخرم تا بلكه چيزي نصيب مردم محروم آن مناطق شود. غافل از آنكه اينبار پيكر غرق به خون خودش به عنوان سوغات برايمان برگشت.
شهيد گونه فراهاني در تاريخ 26 مهرماه 88 چندين سال پس از اتمام دفاع مقدس به شهادت رسيد. همان طور كه سردار شهيد نورعلي شوشتري، سردار محمدزاده و تعداد ديگري از شهداي وحدت نيز همگي شهادت را در جبهههاي دفاع مقدس جستوجو ميكردند، اما خدا خواست تا شهادت را در مرزهاي شرقي كشورمان و در سيستان و بلوجستان در آغوش بكشند.
شهيد فراهاني در آخرين وصيتهاي خود به خواهرها سفارش حجابشان را كرده بود و از برادرها نيز خواسته بود در زندگي هرگز دل كسي را نشكنند. مادر شهيد نيز چند سال پس از فراق پسر شهيدش، از دنيا رفت و به فرزند شهيدش پيوست.
