نگاه تبعيضآميز، يكي از معضلات بزرگ ورزش است كه فوتسال به عنوان برادر ناتني فوتبال، بارها و بارها با آن مواجه شده است. تبعيضهاي تأسفباري كه ميتواند باعث كمرنگ شدن روحيه و انگيزه ورزشكاراني شود كه با دست خالي به بهترين عنوانها و مقامها ميرسند، اما نه قبل و نه بعد از كسب اين موفقيتها، آنگونه كه بايد مورد توجه، تقدير و قدرداني قرار نميگيرند.
تيم ملي فوتسال ايران با درخششي قابل توجه در جام جهاني كلمبيا، بر سكوي سوم دنيا ميايستد. آن هم در شرايطي كه نه بدرقهاي قابل قبول داشته، نه امكاناتي قابل توجه و حتي لباسهاي بازيكنان نيز قبل و بعد از هر بازي به دست خود آنها بازسازي ميشود. ميتوان هر يك از آنان را سوزن به دست و مشغول مهيا كردن لباسهاي خود براي بازي بعد ديد، اما با همين دست خالي بر سكوي سوم دنيا ميايستند؛ جايگاهي كه فوتباليها در خواب هم نميبينند اما زمان توجه و پاداش دادن كه ميرسد، پاداش عنوان سومي دنيا به اندازه يك برد نه چندان مهم فوتبال هم نيست.
ناظمالشريعه، سرمربي تيم ملي فوتسال ميگويد كه نميخواهد با كرش مقايسه شود، البته قابل مقايسه هم نيست، وقتي دستمزد او بدون حساب كسورات 120 ميليون تومان است، در حالي كه سرمربي تيم ملي پنجمين مربي گران دنيا به حساب ميآيد و رقم قرارداد اين مربي وطني نه فقط با مربي پرتغالي تيم ملي همخواني ندارد كه يكدهم بازيكنان فوتبالي است كه افتخارشان گاه فقط نشستن روي نيمكت يكي از تيمهاي مطرح كشور است آن هم نه به واسطه توانايي فني كه دارند، بلكه به دليل توانايي مديربرنامه و دلالي كه با او كار ميكنند. رقمي كه اين روزها به ندرت ميتوان در قرارداد بازيكنان درجه چندم فوتبال هم ديد، اما ميتوان اين رقم را در قرارداد مربي ديد كه با دست خالي و با كمترين امكانات تيمش را صاحب سكوي سوم دنيا ميكند. سرمربي تيم ملي فوتسال ميگويد دوست ندارد با كرش مقايسه شود، چراكه او خوب ميداند وقتي شرايط و قرارداد او با همتايان خارجياش روي همين نيمكت همخواني ندارد و قابل قياس نيست، چطور ميتواند با همتاي او روي نيمكت تيم ملي فوتبال كه گل سرسبد آقايان است مقايسه شود. ناظمالشريعه دستيار همان مربي ناكارآمدي است كه نتوانست چيزي به داشتههاي فوتسال اضافه كند و جز ناكامي از خود به جاي نگذاشت، اما آيا رقم قرارداد ناظمالشريعه شباهتي با دريافتي و قرارداد خسوس دارد كه با قرارداد يا رقمي كه براي كرش در نظر گرفته ميشود، داشته باشد؟ آيا شرايط تمريني تيم ملي فوتسال با تيم ملي فوتبال و محل تمرين و نوع توجهي كه به فوتباليها ميشود، به فوتساليها هم ميشود كه بتوان آنها را با يكديگر مقايسه كرد؟
شرايط و تبعيضهايي كه در ورزش شاهد هستيم، بسيار تأسفبار است. خصوصاً وقتي بين دو برادري رخ ميدهد كه يكي بيحساب و كتاب و بدون دليل قانعكنندهاي، مورد توجه بسيار است و عزيزدردانه به حساب ميآيد (فوتبال) و ديگري بهرغم كسب موفقيتهاي بسيار، همچنان همان برادر ناتني است (فوتسال) و نميتواند انتظار زيادي داشته باشد از مسئولان جز حضور چندي از آنان در عكسهاي يادگاري مراسم استقبال كه البته در آن هم جاي خالي نفر اول ورزش كاملاً مشهود است و حاضران هم جز براي سهيم شدن در اين موفقيت نيست كه رنج استقبال را به جان خريدهاند!
فوتسال را سالهاست كه تنها عشق ورزشكاران و مربيان اين رشته سرپا نگه داشته است؛ مربيان و بازيكناني كه خوب ميدانند صداي اعتراض آنها بابت كفپوش نامناسب سالن تمرين به جايي نميرسد و نهايتاً با چند تيكه معنادار مسئولان در زمان بدرقه همراه خواهد بود. مربيان و بازيكناني كه ميدانند بيان مشكلات مساوي است با كنار گذاشتن آنها و دادن زمام امور به دست اجنبيهايي كه در حد دستياران مربيان داخلي هم نيستند. درست مثل اتفاقي كه براي شمس رخ داد و جايش را به راحتي به خسوسي داد كه رشتههاي يكي از بهترين مربيان فوتسال دنيا را پنبه كرد.
فوتسال با دست خالي به بهترين نتيجه دست يافت و به نظر ميرسد به لطف اين موفقيت چشمگير هم كه شده، بايد اين نگاههاي تبعيضآميز تغيير كند و انگ برادر ناتني بودن از روي آن برداشته شود. امروز زمان آن رسيده كه تفاوت فاحش بين فوتبال و فوتسال به حداقل برسد؛ تفاوتي كه در تأسفبارترين حالت ممكن، نشان ميدهد كه سرمربي تيمي كه ميتواند خود را به عنوان تيم سوم دنيا مطرح كند، يك دهم بازيكنان درجه چندم فوتبال است!
