تحركات اين روزهاي سازندگان گروه سينمايي هنر و تجربه از حجيم شدن طولي و عرضي و البته تدريجي اين گروه سينمايي حكايت دارد. گروه سينمايي كه به بهانه حمايت از اكران ويژه فيلمهاي هنري! پايهگذاري شد و هر ساله بخشي از بودجه سازمان سينمايي را ميبلعد، اين روزها از هر فرصتي براي عريض و طويل كردن خود استفاده ميكند. در اختيار داشتن سالنهاي متعدد كه روز به روز بر تعداد آنها نيز افزوده ميشود باعث شده كه فيلمسازها نيز از اينكه آثار آنها همزمان در اين گروه سينمايي به نمايش در میآید، استقبال كنند. مسئولان اين گروه براي در اختيار گرفتن سالنهاي بيشتر و توسعه اين گروه سينمايي اقدامات تازهاي را كليد زدهاند.
اقدامات فربهساز براي سرپوش گذاشتن بر شكستپس از اكران فيلم «ايستاده در غبار» و اعلام اكران فيلم فروشنده در اين گروه سينمايي با اين استدلال از سوي حسين علم الهدي كه فيلمهاي فرهادي به دليل اجتماعيبودن ذاتاً هنري هستند، اخيراً زمزمههايي درباره اكران فيلم لانتوري نيز به گوش ميرسد. همزمان اين گروه سينمايي در حال توسعه سالنهاي خود در شهرهاي مختلف كشور است. پس از افتتاح سالن شيراز و بابل اخيراً در دو شهر نوشهر و ايلام نيز سالنهايي به اين گروه سينمايي اختصاص داده شده است. جالب است كه اين دو شهر اساساً از داشتن سالن سينما محروم است و نمايش فيلمهاي هنر و تجربه در شهرهايي از اين دست كه در وهله اول نياز به سالنهايي براي نمايش فيلمهاي عامهپسند همزمان با اكران عمومي دارند، منطقي به نظر نميرسد. هر چند تغييرات اخير در نوع اكران اين گروه سينمايي از اكران تدريجي بخش عمدهاي از فيلمها همزمان با اكران عمومي حكايت دارد؛ فيلمهايي كه به لحاظ ساختار در زمره سينماي حرفهاي قرار ميگيرند و اكران آنها در اين گروه سينمايي نقض غرض محسوب ميشود.
ميل هنر و تجربه به فربگي بيترديد منجر به فربه شدن بودجه اين گروه سينمايي نيز خواهد شد به ويژه اينكه رئيس سازمان سينمايي اساساً علاقه زيادي به سينماي به اصطلاح هنري از نوع اروپايي آن دارد و مروج اصلي اين گروه سينمايي و تفكر برآمده از آن است. حجتالله ايوبي هنر و تجربه را به عنوان يكدستاورد در كارنامه مديريتي خود محسوب ميكند و حسين علمالهدي كه به عنوان مجري اين طرح از اين دلدادگي رئيسش بيخبر نيست، در سال پاياني دولت يازدهم در تكاپوي جدي براي گسترش طولي و عرضي اين گروه سينمايي برآمده است.
راز بقاي هنر و تجربه در دولت بعد علمالهدي براي توجيه اقدامات خود در گسترش اين گروه سينمايي همزمان دو راهبرد را پيش ميبرد. او در كنار توسعه سالنهاي اين سينما در سرتاسر كشور اقدام به اكران همزمان فيلمهاي مطرح در اين گروه ميكند. اقدامي كه بهطور طبيعي با استقبال عوامل فيلمها نيز روبهرو ميشود. برداشت آنها اين است كه هنر و تجربه امكاني براي ديده شدن آثار آنها فراهم كرده است، اما با نگاهي كلانتر به موضوع متوجه ميشويم كه هنر و تجربه بخشي از امكانات اكران عمومي سينماي ايران را به خود اختصاص داده و با در اختيار گذاشتن اين امكان براي فيلمهاي مطرح بر سر عوامل اين فيلمها منت هم ميگذارد.
گرايش هنر و تجربه به سمت اكران فيلمهاي مطرح سينماي ايران همزمان با اكران عمومي آنها پرده از اين واقعيت برميدارد كه اين گروه سينمايي پس از شكست در جذب دو عنصر اساسي كه منطق و فلسفه وجودي اين گروه را تشكيل ميدهد، به فكر راهحلي براي بقا افتادهاند. اين گروه در جذب آثاري كه منطبق با تعريف اين گروه باشد (بماند كه تعريف اين گروه از فيلمهاي هنر و تجربه اساساً محل مناقشه جدي است) و نيز جذب مخاطب منطبق با آن، با شكستي قطعي مواجه شده است و با هدف پوشاندن و انحراف اذهان از اين شكست، اقدام به فعاليتهايي ميكند كه زنده و مؤثر بودن خود را القا كند.
آيا سالنهاي هنر و تجربه به آغوش سينما باز ميگردد؟مسئولان هنر و تجربه در صدد كنار هم چيدن پازلهايي هستند كه ضامن ادامه حيات اين گروه باشد. فربهسازي اصليترين راهبرد به منظور حفظ و بقاي اين گروه است. مسئولان اين گروه ميدانند كه احتمال يك دورهاي بودن دولت يازدهم كم نيست و براي مجاب كردن بعديها بايد ادله كافي براي ادامه حيات اين گروه سينمايي وجود داشته باشد و چه ادلهاي بهتر از اينكه آنها بتوانند با توسعه طولي اين گروه و همزمان نمايش فيلمهاي مطرح و متعاقب آن جلب نظر فيلمسازان مطرح ريشههاي ماندگاري خود را قويتر كنند. شمارش معكوس براي انحلال هنر و تجربه و الحاق آن به آغوش اكران عمومي، مدتي است كه براي برپاكنندگان آن به صدا درآمده است.
