حضانت فرزند

حضانت به نگهداري، پرورش دادن و تنظيم روابط طفل با دنياي خارج است. حضانت فرزند به عهده والدين است و شخصي كه حضانت به او محول شده، حق خودداري از حضانت و يا اسقاط حق را ندارد.

در مواردي نيز پدر و مادر مي‌توانند به نفع يكديگر از حضانت خود صرف نظر كنند.  براي حضانت و نگهداري طفلي كه پدر و مادر او از هم جدا شده‌اند، مادر تا 7 سالگي پسر يا دختر اولويت دارد و پس از آن حضانت با پدر است. پس از هفت سالگي هم در صورتي كه ميان پدر و مادر درباره حضانت اختلاف باشد، حضانت طفل با رعايت مصلحت كودك و به تشخيص دادگاه است.  پس از رسيدن طفل به سن بلوغ، دادگاه خود را فارغ از رسيدگي در مورد حضانت مي‌داند و فرزندان حق انتخاب ادامه زندگي نزد يكي از والدين را دارند كه در هر صورت تأمين مخارج زندگي با پدر خواهد بود.

در صورت فوت يكي از والدين، حضانت كودك با والدي كه زنده است، خواهده بود حتي اگر متوفي پدر طفل باشد و براي او قيم تعيين شده باشد. مثلاً با فوت پدر، حضانت طفل با مادر است نه پدربزرگ. در صورتي كه پدر و مادر هر دو فوت كرده باشند، حضانت با جد پدري مي‌باشد و پس از آن بر عهده ساير خويشاوندان طفل بر مبناي ترتيبات ارث است. اگر مادر تأمين هزينه‌‌هاي  فرزند را قبول كرد، اما پس از مدتي منصرف شد يا ديگر توان پرداخت نداشت، مي‌تواند دوباره از پدر بخواهد كه هزينه‌‌هاي  فرزند را تأمين کند و در صورت قبول نكردن پدر، حق دارد به دادگاه مراجعه و پدر را از طريق قانون مجبور به پرداخت نفقه كند.