اصرار امريكاييها براي آتشبس به موازات مذاكرات ژنو 3، همانگونه كه پيش بيني ميشد، براي تقويت فوري و اضطراري تروريستها در حلب و ادلب و آمادهسازي آنها در جهت تغيير وضعيت ميداني بود. هزاران تروريست جديد از مرز باب الهوي و مرزهاي استان ادلب همراه با دهها كانتينر سلاح و از جمله موشكهاي ضدتانك و ضدهوايي وارد سوريه شدند. مذاكرات ژنو3 و دور دوم آن با دستور جنگ از سوي محمد علوش، يكي از اعضاي تروريستهاي مورد حمايت رياض در ژنو، شكست خورد.
برنامه جنگي امريكا به دليل درگيري غوطه شرقي در بين تروريستها، غيرممكن شد ولي در استان ادلب و جنوب غربي حلب به دليل آماده شدن ارتش سوريه براي آزادي حلب، در اولويت قرار گرفت. اصرار مجدد امريكاييها در هفته گذشته كه با مشاركت ديميستورا در رايزني با لاوروف دنبال شد، نشان داد كه امريكا ضمن تمايل براي حفظ حلب در درست تروريستها، برنامه عملياتي جنوب غربي حلب را در اولويت دارد. نكته جالب اين است كه آلسعود و امريكا نه تنها حاضر نيستند احرارالشام و جيشالاسلام را تروريست بدانند بلكه جبهه النصره را هم كه قطعنامه شوراي امنيت آن را در ليست تروريستها قرار داده تروريست نميدانند و رياض حجاب به عنوان مسئول تيم مذاكراتي رياض بر آن تصريح كرد. منطق آتشبس برخلاف پيام ظاهري براي توقف درگيري، در ديدگاه و سياستهاي امريكا و حاميان تروريستها معناي متفاوتي دارد. آتشبس امريكايي به دنبال تغيير در برنامه نظامي سوريه در سركوب تروريستها و ايجاد چتر حمايتي براي آنان به نام «ميانهرو» و حفظ مناطق جغرافيايي آنان و تثبيت اين مناطق و ايجاد ظرفيت براي پيشرويهاي جديد است تا امكان تأمين كارت مذاكراتي در ژنو را مهيا كند. آتشبس 48 ساعته در شهر حلب و شمال لاذقيه و ريف دمشق، اگرچه از همان دقايق اوليه با اقدامات النصره و بقيه تروريستهاي همپيمان القاعده رعايت نشد و نيروهاي نظامي ارتش سوريه را درگير كرد ولي در واقع و به طور همزمان شاهد درگيريهاي خان طومان در جنوب غربي حلب و پيشروي داعش در شرق و شمال شرقي تدمر هستيم. النصره و بيش از 10گروه از تروريستهاي همپيمان القاعده با هزاران نيرو از چند محور به دنبال اشغال خان طومان هستند تا از مزيتهاي جغرافيايي و بلنديهاي آن براي يك طرح عملياتي در جنوب حلب استفاده كنند و داعش نيز با اشغال چاههاي نفتي و گازي شاعر و جزل در حومه حمص و تدمر نشان داد كه آتشبس بخشي از پازل برنامه نظامي امريكاست و حمايت از تروريستها و حمايت مستقيم و غيرمستقيم از آنان تا زماني كه كارويژههاي سياسي و كاركرد مذاكراتي خود را در صحنه سياسي ايجاد نكند، در دستور كار اصلي امريكا و حاميان منطقهاي آنان قرار دارد. اعتماد به امريكا و توافق با آنها هيچ گاه خالي از آسيب و تهديد نيست و اصرار آنها براي آتشبس در حلب يا آتشافروزي در خان طومان كه با سلاحهاي امريكايي ويران ميشود، نمونههاي فريبكاري است كه تهران و مسكو و دمشق بايد در برخي از رويكردهاي خود در قبال امريكا تجديدنظر كنند.
