پرداختن گسترده جشنواره فيلم فجر به بزهکاري‌هاي اجتماعي

8 فيلم جشنواره فجر با سوژه قتل

با گذشت بيش از يک هفته از پايان سي و چهارمين جشنواره فيلم فجر، نگاهي به آثار اين دوره نشان از پررنگ بودن آسيب‌هاي اجتماعي به خصوص تکرار سوژه قتل در آثار بخش سوداي سيمرغ دارد.

به گزارش «جوان»، گرايش سينماگران به ساخت فيلم‌هايي با مضامين اجتماعي از دهه 70 آغاز شد و در سال‌هاي پاياني اين دهه با ساخت فيلم‌هايي مانند «دختري با کفش‌هاي کتاني»، «شوکران»، «دو زن» و «من ترانه 15 سال دارم» به اوج خود رسيد. هرچند دهه 70 سرآغازي براي شکل‌گيري سينماي اجتماعي پس از انقلاب بود، اما دهه 80 را مي‌توان مهم‌ترين دهه در اوج‌گيري سينماي اجتماعي کشور دانست. در سي و چهارمين دوره از جشنواره فيلم فجر هم به روال دوره‌هاي پيشين گرايش به آسيب‌هاي اجتماعي به وفور ديده مي‌شد، تا آنجا که هشت فيلم بخش سوداي سيمرغ بين دوره به سوژه قتل پرداخته است. در اين ميان سوژه اصلي فيلم «آخرين بار کي سحر را ديدي؟» به کارگرداني فرزاد مؤتمن، قتل دختري به نام سحر است. فرداي شبي که سحر نمي‌آيد، خانواده‌اش با تصور گم شدن او راهي کلانتري مي‌شوند و در نهايت مشخص مي‌شود سحر به دست برادرش و به دليل سوءظني که به او داشته، به قتل رسيده است. «خشم و هياهو» ديگر فيلم جشنواره سي و چهارم است که پرونده قتل لاله همسر ناصر محمدخاني را که يکي از جنجالي‌ترين پرونده‌هاي قتل دهه 80 بود، به عنوان سوژه خود انتخاب کرده است. «آبنبات چوبي» محمدحسين فرحبخش هم ديگر فيلم با سوژه قتل جشنواره است. مرد به ظاهر موجه فيلم با خواهر همسر خود رابطه نامشروع دارد و براي پنهان ماندن اين راز، خواهر همسر و دوست او را به قتل مي‌رساند و در نهايت به دست خانواده همسر کشته مي‌شود. «انتهاي خيابان چهل و يکم» هم روايتي نوين از تراژدي کلاسيک هابيل و قابيل است، دو برادر بر سر اختلافات مالي درگير مي‌شوند و يکي ديگری را به قتل مي‌رساند و در اين ميان همسر مقتول به دنبال قصاص قاتل است. «بارکد» مصطفي کيايي هم در سکانس‌هايي به قتل يکي از قاچاقچيان مواد مخدر از سوي قهرمانان قصه مي‌پردازد. «نيمه‌شب اتفاق افتاد»، «پل خواب» و «يک شهروند کاملاً معمولي» ديگر فيلم‌هاي بخش مسابقه اين دوره هستند که هر کدام در بخشي از داستان به مسئله قتل پرداخته‌اند. با توجه با پرداختن مكرر به سوژه قتل در ميان آثار امسال اين سؤال مطرح مي‌شود که جامعيت اين سوژه در جامعه ما، به چه اندازه هست که لزومي بر اين حجم پرداخت سينمايي داشته باشد؟