ورزش، بدون شك مهمترين مقولهاي است كه ميتواند سلامت هر جامعهاي را تضمين كند. سلامت جسماني هر جامعهاي نيز ميتواند نقشي مؤثر در بالا رفتن تواناييهاي آن جامعه داشته باشد. به همين دليل است كه ميگويند عقل سالم در بدن سالم است. اهميت اين مسئله به اندازهاي زياد است كه رهبري، بارها و بارها بر اهميت ورزش همگاني تأكيد كردهاند؛ ورزشي كه همه افراد يك جامعه را در بر ميگيرد و سلامت جامعه را تضمين ميكند. با وجود اين، هنوز هم شاهد آن هستيم كه توجهي كه بايد و شايد به ورزش همگاني نميشود.
ارگانهاي مختلفي ميتوانند در فراهم كردن زمينههاي لازم براي روي آوردن افراد جامعه به ورزش دخيل باشند اما در بين تمام نهادها، نقش شهرداري پررنگتر از سايرين است. شهرداري ميتواند متولي اصلي تشويق مردم عادي جامعه به ورزش كردن باشد و شرايطي مناسب را در اين راستا فراهم كند. ايجاد فضاي ورزشي در مناطق مختلف شهر و بسترسازي و حتي فراهم كردن زيرساختهاي لازم از جمله كارهايي است كه شهرداري ميتواند در مقوله سوق دادن شهروندان يك جامعه به ورزش همگاني انجام دهد. اما اين توجه خاص بيش از آنكه به افراد عادي و عامه جامعه و ورزش همگاني باشد، به ورزشها و افراد خاص ميشود. شايد فقط به اين دليل كه از ورزش همگاني نميتوان استفاده ابزاري و تبليغاتي كرد و اگر هم بشود، هرگز به آن اندازه كه استفاده ابزاري از برندهاي خاصي نظير پرسپوليس و استقلال بازخورد دارد، نميتواند تاثير گذار باشد.
اين بهترين بهانه است تا شهرداري، همواره به طور مستقيم و غير مستقيم دست روي دو برند محبوب، مشهور و پرطرفدار فوتبال بگذارد. پرسپوليس و استقلال همواره در صدر اخبار هستند، به توجه به نتيجهگيري و حتي جايگاهي كه در ليگ دارند، ميتوانند روزها، هفتهها و ماهها به طور مداوم در هر مقولهاي خبرساز باشند و از صدر اخبار كنار نروند. همين خاصيت بارز اين دو تيم است كه گاهي شهرداري را بر آن ميدارد كه به عنوان اسپانسر نامي روي پيراهن سرخابيها حك كند و گاه با بخشيدن بخشي از امكاناتي كه ميتواند نيازهاي متعدد ورزشي تعداد زيادي از افراد جامعه را برطرف كند، در صدر اخبار قرار گيرد. آن هم به عنوان يك ناجي.
مهيا كردن امكانات رفاهي براي تيم هايي چون سرخابيها در نگاه اول هيچ ايرادي ندارد اما به شرط آنكه اين بخشندگي يك تاكتيك استفاده ابزاري و تبليغاتي از اين دو برند مطرح ورزشي نباشد و در وهله بعدي اين مسئله ضربهاي به ورزش همگاني و شرايط ورزشي افراد عادي جامعه نزند كه البته در اين مقوله خاص، دست و دلبازي شهرداري هر دو مورد را شامل ميشود. يعني هم به طور مستقيم استفاده ابزاري است از پرسپوليس و استقلال و هم دست بسياري از افراد عادي جامعه را در استفاده از امكانات دو ورزشگاه در دو نقطه شهر كوتاه ميكند. حال آنكه كاملاً مشخص است نياز كدام يك به اين دو ورزشگاه بيشتر است و در اولويت قرار دارد. مردم عادي و عامه جامعه يا سرخابيهاي پايتخت كه خود هر كدام زميني، خوب يا بد، براي تمرين داشتند كه سالهاست از آن بهره ميبرند. خصوصا كه اين دست و دلبازي تنها يك اجاره چند ساله است و بس، يعني حتي به اين شكل نيست كه دو تيم مطرح پايتخت را براي هميشه از داشتن زمين يا ورزشگاه اختصاصي بينياز كند تا ديگر حرفي براي گفتن نباشد
اما انتقاد به اين مسئله زماني بيشتر ميشود كه اين مثلاً گرفتن دست پرسپوليس و استقلال بيشترجنبه تبليغاتي و استفاده ابزاري براي باني را دارد تا ياري رساندن به دو تيم مطرح پايتخت براي رسيدن به خودكفايي، چراكه چيزي جز يك اجاره نشيني چند ساله نيست. ضمن اينكه اين برنامه، از سويي ديگر، زمينه محروميت تعداد زيادي از افراد عادي جامعه را از امكانات اين دو ورزشگاه فراهم ميسازد. آن هم در شرايطي كه رهبري بارها و بارها به اهميت توجه ويژه به ورزش همگاني و شهروندي و فراهم ساختن بستر لازم در اين راستا تأكيد كردهاند. توجهي كه ميتواند تضميني باشد براي سلامت جامعه كه البته در لابهلاي تاكتيكهاي تبليغاتي شهرداري ناديده گرفته و گم شده است.
