اين دستگاه در هر قدم انسان يك پرش اضافي ايجاد ميكند و موجب كاهش مصرف انرژي سوخت و ساز ميشود كه ميزان آن تا 7 درصد كمتر از راه رفتن با كفش ورزشي است. اين يافته ممكن است هم براي افرادي كه اغلب سرپا هستند (به طور مثال، پياده نظام يا بيبي بومرهاي قوي) و هم كساني كه قرباني سكته مغزي يا ساير اختلالات راه رفتن هستند، مفيد باشد. محققان دانشگاه ايالت كاروليناي شمالي و دانشگاه كارنگي ملون براي اينكه از طبيعت سود ببرند، تأثير دستگاه سبك پاي زيرين را آزمايش كردند. در اين دستگاه از سيستم فنر و كلاج استفاده ميشود كه هنگام راه رفتن افراد همزمان با عضلههاي نرمه ساق پا و تاندون آشيل كار ميكند. وزن اين دستگاه كارا كه از جنس الياف كربن است، به اندازه كفش راحتي و در حدود 500 گرم يا كمي بيش از يك پوند است. اين دستگاه فاقد موتور است، بنابراين، نيازي به انرژي باتري يا ساير منابع سوخت بيروني ندارد. شركتكنندگان اين تحقيق كه 9 نفر آدم بزرگسال بودند، دستگاههاي اگزواسكلتون را به هر دو پاي خود بستند و پس از تكميل چند آموزش تمريني، با سرعت عادي روي تردميل راه رفتند. همان آزمايششوندهها براي انجام مقايسه بدون اگزواسكلتون راه رفتند. محققان اگزواسكلتونها را با فنرهايي آزمايش كردند كه سفتي متفاوت داشتند. مانند فرني بچه خرس در داستان گلدي لاكس، فنري كه بيشترين فايده را داشت، چندان سفت نبود. راه رفتن با اگزواسكلتون با فنر بسيار سفت يا بسيار نرم موجب شد شركتكنندگان به ميزان عادي يا بيش از عادي انرژي مصرف كنند. دكتر استيون كالينز، نويسنده مشترك اين مقاله كه مهندس مكانيك و روباتشناس دانشگاه كارنگي ملون است، ميگويد: «به زودي ممكن است اگزواسكلتونهاي ساده، سبك و نسبتاً ارزاني داشته باشيم كه به ما در حل مشكلات كمك كنند، به خصوص اگر به دليل آسيب يا پيري فعاليت ما كم شده باشد.» به اعتقاد متخصصان اين دستگاه ميتوان براي افراد معلول هم كاربرد داشته باشد. چراكه معلولان در حالت عادي نميتوانند پاهاي خود را حركت دهند و اين دستگاه عامل محرك خوبي براي حركت اندام ميباشد.
منبع:ساينس ديلي
