شكست تيم ملي تكواندو مقابل آذربايجان در جامجهاني اتفاق تلخي بود و اگر به مربيان و ورزشكاران ايراني بهاي لازم داده ميشد، عنوان بهترين بازيكن و مربي به كشور خودمان ميرسيد.
روند نتيجهگيري تيم ملي را ميتوان در دو مقطع بررسي كرد؛ مقطع كسب سهميه كه تقريباً موفق بوديم و سه سهميه گرفتيم. البته اگر اسبقي مصدوم نميشد ميتوانستيم هر چهار سهميه را هم بگيريم، اما مقطع مهمتر المپيك است كه به نظر ميرسد براي موفقيت در اين مقطع بايد نگرش كادر فني و بازيكنان تغيير كند. با توجه به عملكردي كه در جامجهاني مكزيك داشتيم تيم ملي از نظر رواني و آمادگي بدني دچار مشكل شده است و كادر فني بايد براي برطرف كردن اين مشكل تغيير تاكتيك دهد.
بايد حواسمان به اين نكته باشد كه فضاي المپيك با ديگر رقابتها متفاوت است تا جايي كه كشورهاي صاحبنام هم نميتوانند به نتيجه مدنظر خود برسند. در حال حاضر تيم ملي ما در همه مسابقات شركت كرده و همين مسئله سبب شده دست بهترين نفرات تيم براي رقبا رو شود. براي موفقيت در المپيك بايد نگرشمان تغيير كند. شركت كردن در رقابتهاي مختلف اهميت زيادي دارد، اما نه به قيمت اينكه دستمان براي المپيك خالي شود. بايد به گونهاي عمل شود كه يك تيم ديگر براي جامجهاني داشته باشيم. تيم ايران دست و پا شكسته به فينال رسيد و در فينال جام جهاني هم به تيمي باختيم كه بازيكنان ايرانياش بيشترين امتيازها را كسب كردند. مطمئن باشيد اگر بهاي لازم به آنها داده شده بود، سر از كشور ديگري در نميآوردند. قطعاً فدراسيون تكواندو اگر انگيزه كافي را در مربيان و ورزشكارانش ايجاد ميكرد، شاهد كوچ آنها به كشورهاي ديگر نبوديم. معتقدم كه تيم ملي به آذربايجان نباخت، بلكه به خودمان باخت. اگر بيشتر از اينها به مربيان و ورزشكارانمان بها ميداديم، اين تيم ايران بود كه جام قهرماني را بالاي سر ميبرد.
مرتضی کریمی/كارشناس تكواندو 
