غريب‌پرستي در اقتصاد

براي رسيدن به رشد 8 درصدي و بنا به گفته معاون رئيس‌جمهور و وزيران اقتصادي سالانه نياز به حدود يك هزار ميليارد تومان داريم كه گوياي وضعيت وخيم اجراست؛ عملي سخت و در حد غير ممكن  كه بايد فكري به حال آن كرد. اما در اين ميان رسانه‌‌هاي حامي دولت با استفاده از كارشناسان همفكر طي روزهاي اخير بر جريان‌سازي حول بخشي از اين محور اساسي در اقتصاد تأكيد داشتند، آنچنان كه آنها به سرعت خواستار اصلاح قوانين جذب سرمايه‌هاي خارجي بودند و در اين ميان طي گفت‌و‌گو با دكتر بهمن آرمان استاد دانشگاه اقتصاد و رئيس كنفدراسيون صادرات در اين باره بر آن تأكيد شد. در سوي ديگر سيف همسو با جريان منتقد دولت تمام شرايط توليد و زيرساخت‌هاي توليد را در فرانكفورت آلمان برشمرده و اقتصاد ايران را داراي مزيت‌هاي زيادي دانسته كه مي‌تواند براي خارجي‌ها جذاب باشد.
اما سؤال اساسي در اين باره غريب‌پرستي و اولويت‌بندي جريان دولت است.
اينكه چرا با وجود افزايش حجم نقدينگي، سرمايه‌هاي داخلي به سوي توليد نمي‌روند، آنگاه انتظار دارند سرمايه خارجي به سوي توليد هجوم بياورد از عجايب روزگار است و مصداق ضرب‌المثل: موش به لانه‌اش نمي‌رفت، جارو به دمش مي‌بست» است. استراتژي غريب‌پرستي در سياست‌هاي اقتصادي و تمناي سرمايه داخلي بدون اصلاح ساختارهاي مخرب توليد از عجايب دنبال‌كنندگان اقتصاد بازار با سود حداكثري و با هر روشي است، وگرنه هر اقتصاد‌خوانده‌اي كه چند واحد اقتصاد خوانده باشد مي‌داند كه سرمايه فرار است و وقتي اقتصاد داخلي قدرت جذب سرمايه دربخش مولد ندارد، دعوت سرمايه‌‌هاي خارجي به داخل مانند دوت طوفان در كوير است.
كوير توليد را بايد با قوانين و اصلاح ساختارها نخست آباد كرد بعد تشنگان سرمايه‌گذاري را سيراب كرد، وگرنه در سرزميني كه چيزي به جز علف‌هاي هرز رانت و كرم‌هايي كه ريشه توليد را مي‌جوند توليدي نمي‌رويد و از اين رو بايد انتظار داشت در چنين فضايي هر رويشي از جنس تخريب توليد باشد، به عبارت ديگر حتي اگر انتظار جوانه زدن اميد سرمايه‌گذاري خارجي را در اين شرايط داريم، بايد بدانيم كه همسو با سياست‌هاي فعلي دستاوردي به جز كوچك شدن سهم بازار‌هاي توليد داخلي نخواهد بود و آفت مصرف براساس الگوي بانك جهاني با اجراي برجام به مثابه هجوم ملخ وار توليدات مصرفي است، لذا بهتر است منافع حزبي و گروهي را در اتخاذ تصميمات بعد از برجام و رفع تحريم‌ها به كناري بگذاريم و پيش از اينكه درهاي اقتصاد را چشم بسته به سوي سرمايه‌هاي خارجي باز كنيم، فضاي كسب و كار را بهبود ببخشيم. صد البته منظور از بهبود فضاي كسب و كار فضاي تجارت و دلالي و واردات كالاهاي مصرفي نيست !