انگار نه انگار شش ماه ديگر قرار است ورزشكاران ايراني در بزرگترين ميدان ورزشي دنيا يعني المپيك به ميدان بروند و هر روز خبرهاي نااميدكنندهاي از وضعيت آمادهسازي ورزشكاراني كه تا امروز توانستهاند سهميه المپيك را كسب كنند به گوش ميرسد. آخرين گلايهها را هم ليلا رجبي كرده بود كه گفته بود با بيتوجهي مسئولان به امكانات و اردوهايي كه براي رقابت در المپيك احتياج دارد بهتر است كه قيد شركت در المپيك 2014 را بزند! البته اين تنها ورزشكاران نيستند كه نگران المپيك هستند و برخي مديران ورزش كشور هم در چند وقت اخير هشدار دادهاند كه با شرايطي كه در حال حاضر ورزش دارد، به نتايج المپيك برزيل نبايد دل بست و در صورتي كه اين شرايط باقي بماند درخشش ورزشكاران ايراني در برزيل كار سختي است. البته بيتوجهي به المپيكيها تنها براي المپيك برزيل نيست و در دورههاي گذشته هم چنين وضعيتي بر ورزش كشور حاكم بوده و برنامهريزيها براي فراهم كردن يك وضعيت ايدهآل براي شركت مليپوشان رشتههاي مختلف ورزشي در المپيك تنها به سال برگزاري مسابقات يعني چهار ماه مانده به المپيك محدود ميشد و پيش از آن برنامه ويژهاي براي مليپوشان رشتههايي كه سهميه گرفتهاند در نظر گرفته نميشد.
هر چند تلاشهاي برخي مسئولان و فدراسيونها براي اينكه المپيكيها بتوانند در برزيل خوب نتيجه بگيرند قابل تقدير است اما بديهي است كه اين فعاليتها كافي نيست و براي حضور در ميدان بزرگي مانند المپيك بايد تداركي در حد المپيك ديده شود. با اين حال به نظر ميرسد تصميمگيرندگان ورزش ايران هنوز به اين باور نرسيدهاند كه براي المپيك، المپيكي هزينه كنند و برنامه بريزند. البته مشكلات اقتصادي كشور در روزهايي كه تحريم وجود دارد، سبب شده تا بودجه ورزش هم كاهش پيدا كند و كمتر كسي است كه انتظار دارد با اين شرايط، مانند كشورهاي ديگر در ايران براي المپيك هزينه شود. با اين وجود اما به نظر ميرسد مديريت زمان و هزينه براي فرستادن يك كاروان قدرتمند به المپيك برزيل موضوعي است كه مسئولان ورزش بايد بيشتر از قبل آن را مورد توجه قرار دهند. در خصوص مديريت زمان بايد به اين نكته اشاره كرد كه اغلب كشورهاي جهان كه ميخواهند در المپيك نتايج قابل قبولي كسب كنند، با پايان المپيك قبلي براي المپيك آينده برنامهريزيشان را آماده ميكنند، يعني دغدغه المپيك هيچ گاه از برنامههاي ورزش اين كشورها حذف نميشود و آنها براي المپيك يك بازه زماني چهار ساله را تعريف ميكنند و با بررسي نقاط ضعف و قوتشان در آخرين المپيكي كه شركت كردهاند، براي دوره بعدي و در فاصله چهار ساله تا اين مسابقات، برنامههاي ويژهاي براي رشتهها و مليپوشاني كه ميخواهند سهميه بگيرند در نظر ميگيرند؛ حمايت كامل از اين ورزشكاران و فرستادن آنها به اردوهاي مختلف و بودجه لازم براي كسب مدالي كه از اين ورزشكار انتظار دارند را تأمين ميكنند. متأسفانه اين مديريت زمان در ايران كمتر ديده شده و همواره تنها در فاصله شش ماه به المپيك است كه متوليان ورزش به فكر المپيك ميافتند و اردوهاي تيمهاي اعزامي به المپيك هر روز شاهد حضور مديران ورزشي است تا اگر كمبودي ورزشكاران دارند برطرف كنند. اين در شرايطي است كه المپيكيها با از دست دادن تايم طلاييشان براي المپيك، در فرصت چند ماه تا المپيك اگر بهترين امكانات را هم داشته باشند، نميتوانند آن آمادگي را كسب كنند كه ورزشكاران كشورهاي ديگر در چهار سال كسب كردهاند.
درباره مديريت هزينه هم با توجه به محدوديتهاي مالي كشور به نظر ميرسد كه بايد يك بازنگري اساسي صورت بگيرد، البته براي المپيك برزيل، كميته ملي المپيك با يك دستهبندي، بودجه رشتهها را با توجه به شانس مدالآوريشان تنظيم كرده است؛ اقدامي كه در خور تحسين است و ميتواند به اينكه بودجه در جايي كه نتيجه بيشتري دارد هزينه شود كمك كند. با اين حال بديهي است كه اين تدبير بايد در يك بازه زماني چهار ساله صورت بگيرد و محدود به سال المپيك و پيش از آن نشود تا بدين وسيله ورزشكاراني كه شانس مدال در المپيك دارند، ديگر علاوه بر اينكه دغدغه زماني نداشته باشند، دغدغه مالي هم تمريناتشان را متوقف نكند و آنها بتوانند در المپيك در بهترين وضعيت براي كسب افتخار براي كشورمان به ميدان بروند و مانند امروز نباشد كه در فاصله 9 ماه مانده تا المپيك، هنوز دغدغه مسئولان المپيك نباشد و ورزشكاران نااميدانه آماده اين مسابقات شوند.
