از ديرباز مردم پايبند به نذر كردن و اداي عهد و پيماني بودند كه با خدا بستند. همانند نذر مادر حضرت مريم كه پس از ولادت ايشان طبق نذري كه داشتند آن حضرت را به معبد سپردند يا در دين اسلام روايت حضرت فاطمه (ع) و حضرت علي (ع) براي بهبودي فرزندشان و نذر پنج روز روزه و داستان معروف افطار اين بزرگواران هنگام باز كردن روزه و درخواست سائل مبني بر دريافت غذا از ايشان... . در فرهنگ ما ايرانيان باورهاي ديني عجينشده با زندگي روزانه ماست كه نذر يكي از آنهاست و بيشك زيباترين نذرها نذري است كه گرهي از كار خلق بگشايد و گرسنهاي را سيركند.
ما در روايات بسياري به اطعام كردن برميخوريم از جمله: رسول خدا(ص) ميفرمايند:«بهترين شما كسي است كه مردم را اطعام كند، به همگان سلام گويد و شب هنگام كه مردم خوابند نماز گزارد.» (ميزان الحكمه)؛ اما با كمي تأمل و دقيقتر شدن در احاديث موضوع ديگري هم براي ما آشكار ميشود و آن اطعام گرسنگان است. در اين مورد امام صادق (ع) ميفرمايد: «هر كه مسلماني را غذا دهد تا سير شود از پاداش آخرت او جز پروردگار جهانيان، هيچ كس حتي فرشته مقرب و پيامبر مرسل خبر ندارد.»
در آيات شريفه بر مذمت كساني كه مسكينان و فقرا را اطعام نميكنند تأكيد شده است و روايات معروف اطعام حضرت علي (ع) بر يتيمان و فقيران كوفه، همگي گواه بر ياري و دلجويي از افراد نيازمند ميباشد. چه پسنديده است كه در ايام بزرگداشت واقعه عظيم عاشورا رهروان راه اين بزرگمردان خدا باشيم.
اگر كمي دقت كنيم متوجه ميشويم نذر ما به دست كساني ميرسد كه نياز چنداني به اين وعده غذايي ندارند هرچند كه براي هر كسي تبركي از نذر اين بزرگواران بسيار دلپذير به لحاظ معنوي ميباشد، اما هستند كساني كه واقعاً به اين وعده غذايي احتياج دارند. هستند خانوادههايي كه به لحاظ اقتصادي قادر به تهيه و تأمين مواد پروتئيني براي خانواده خود نيستند. يكي از غذاهايي كه ما در اين ايام نذري ميدهيم خورشت قيمه است كه در آن به مقدار فراوان از گوشت استفاده ميكنيم. چقدر ميتواند دلنشين باشد اگر شرايط را براي رساندن اين مواد به دست نيازمندان فراهم آوريم كه در اين صورت علاوه بر اداي نذرمان دلي را هم شاد كرده و نيازي را برآوردهايم. چه خوب است در اين ايام يادي كنيم از كودكان نازنيني كه بنا به هر دليل در مراكز بهزيستي زندگي ميكنند. اگر شرايط مهيا بود غذا را در كنار آنها و با همكاري خودشان تهيه كنيم و يادآور اين نكته باشيم كه يتيمنوازي حضرت علي(ع) هنوز پابرجاست. به اين عزيزان دلگرمي بدهيم كه ما دركنارتان هستيم و به يادتان خواهيم بود. سري بزنيم به خانه سالمندان، به بهانه توزيع غذاي نذري و مناسب با شرايطشان در اين روزهاي عزيز يادآور اين نكته برايشان باشيم كه هنوز سنتهاي ديني ما در قلب و روحمان موج ميزند. اينكه شما در اين روزگار فراموش نشديد. سري به بيمارستانها بزنيم. هستند بيماراني كه نياز به مصرف غذاهاي ويژه دارند و بنا به عوامل و شرايط گوناگون قادر به تهيه اين غذاها نيستند.
ما با مطالعه زندگي ائمه و انبياي الهي به خوبي برايمان آشكار ميشود كه خدمت به خلق خدا و نيازمندان همواره در تمامي بافت و رأس زندگي اين عزيزان بوده. چه دلپذير خواهد شد كه به بهانه و حرمت روزهاي عزاداري امام حسين(ع) يادي كنيم از تمامي همنوعان و هموطنان عزيزي كه به هر دليلي نياز به حمايت، توجه و رسيدگي دارند. باشد كه اين ايام نذرهاي ما تداعيگر انفاق و ايثار الگوي برداشته از بزرگان دينيمان باشد.
شايد قرنها از زندگي اين انسانهاي معصوم روي اين كره خاكي گذشته باشد اما آنچه هميشه در فرآيند زندگي جاري و پايدار خواهد بود و چون جريان دائمي در طول قرنها پابرجا براي تمامي اعصار خواهد ماند، رفتار انساني است كه محدود به دوره و روزگار خاص نيست.
انسان همواره انسان و رفتار انساني هميشه قابل ارج خواهد بود. در غير اين صورت خوبي طي سالها به دست فراموشي سپرده ميشود. حال آنكه ما شاهد چنين چيزي نيستيم و رفتار انساني اين مردان خدا همواره چراغ راه هدايت ماست. يادمان باشد محرم اول نماز حسين، بعد عزاي حسين است. اول شعور حسيني، بعد شور حسيني است. محرم و صفر زمان باليدن است نه فقط ناليدن. بساطش آموزه است نه موزه. تمرين خوب نگريستن است نه فقط خوب گريستن.
