جمهوری اسلامی ایران از زمان پیروزی انقلای
اسلامی که بنای مخالفت با هنجارهای پذیرفته شده دنیای پس از جنگ جهانی دوم را
گذاشت توانست بدون وابستگی به قدرت ها روی پای خود بایستد و نیازهای خود را
برآورده سازد هر چند که در این راه سختی هایی را متقبل شد ولی توانست بدون کمک
قدرت ها در مسیر رشد و تعالی قرار گیرد و همین امر آن را تبدیل به الگویی در نزد
افکار عمومی ملت های ستم دیده کرد. این امر آن قدر برای قدرت ها و حکومت های دست
نشانده و بدون پشتوانه مردمی منطقه گران بوده و هست که به طرق مختلف از تلاش برای
تجزیه و راه اندازی جنگ داخلی گرفته تا ایجاد جنگ بین دو کشور همسایه و انواع
تحریم های سنگین سیاسی، علمی و اقتصادی در صدد ضربه زدن و سقوط این نظام مردمی و
متکی به آرای مردم بودند.
لذا این
موضوع که کشوری یا کشورهایی بخواهند کشور ما را تهدید به حمله نظامی کنند امر دور از ذهنی نیست کما این که این سال ها همواره صحبت از حمله نظامی رژیم
صهیونیستی به کشورمان و یا گزینه های روی میز آمریکا علیه ما وجود دارد. اما آیا
این خواستن آنها برای حمله به معنای توانستن هم هست؟ و آیا سایه شوم جنگ، کشور ما
را تهدید می کند؟
این موضوع روشن است که در صورت ضعف و عدم آمادگی
ما، دشمنان لحظه ای در ساقط کردن نظام ما از طریق نظامی درنگ نمی کردند که آیه 102سوره
نسا هم موید این مطلب است آنجا که میفرماید: "وَدَّالَّذينَکَفَرُوالَوْتَغْفُلُونَعَنْأَسْلِحَتِکُمْوَأَمْتِعَتِکُمْفَيَميلُونَعَلَيْکُمْمَيْلَةًواحِدَةً
. کافران دوستدارند شما از سلاحها و ساز و برگهای خود غفلت کنید پس یکمرتبه بر شما
حمله کنند." اما عوامل مختلف و به هم پیوسته ای مانند تجربه گرانبهای هشت سال جنگ تحمیلی –
که برای اولین بار در چند قرن اخیر در جنگ قطعه ای از خاک کشورمان جدا نشد – و
پیشرفت های عظیم نظامی که محصول تجربیات هشت ساله دفاع مقدس و البته تحریم های
نظامی نظام سلطه علیه ما بود، پیشرفت هایی که در بعضی حوزه ها ما را در رده های
بالایی کشورهای صاحب تکنولوژی قرار می دهد مانند پهپادها، قایق های تند رو آماده
شلیک با سرعت بسیار بالای آن که هیچ کشوری بجز ایران صاحب چنین سرعت بالایی نیست و
موشک های دقیق و نقطه زن و بسیاری موارد دیگر و هم تر از همه این موارد حمايت عظیم مردمی در طول همه این سال ها که به هیچ عنوان نشانی از کم
شدن این حمایت دیده نمی شود کشورهای طمع کار را از دست زدن به اقدام نظامی باز می
دارد.
برای اینکه این موضوع یعنی عدم توانایی دشمنان
در اقدام نظامی علیه کشورمان ملموس تر شود ذکر چند مورد خالی از لطف نیست.
مورد اول: پایگاه گلوبال ریسرچ در گزارشی در
ابتدای سال 2012 در خصوص رویارویی احتمالی ایران و آمریکا در خلیج فارس آورده است
که قایق های تندرو ایران که قادر به پرتاب موشک می باشند نیروی دریایی ایران را
قادر به وارد آوردن ضربات مهلکی بر ناوگان جنگی آمریکا می سازد و می توانند به شکل
موثر و قابل توجهی ناوهای آمریکایی را مورد حمله قرار داده و حتی غرق کنند.
این گزارش می افزاید موشک هایی مانند قادر با
برد 200 کیلومتر و نور با برد 120 کیلومتر قادر به انهدام و غرق کردن اهداف ده
هزار تنی و بالاتر هستند.
بر اساس این گزارش در رزمایش چالش هزاره 2002 که توسط آمریکا در خلیج فارس برگزار شد
ایران با شلیک تعداد قابل توجهی موشک به تهاجم نظامی آمریکا پاسخ می داد که باعث
بر هم خوردن آرایش نظامی نیرو های آمریکایی و نابودی 16 ناو آمریکایی می شد.
برآوردها پس از این رزمایش نشان داد در صورت وقوع این سناریو به صورت واقعی بیش از
بیست هزار نظامی آمریکایی در روز اول جنگ با ایران کشته خواهند شد.
مورد دوم: چند روز پیش ایهود باراک وزیر جنگ
رژیم صهیونیستی در فاصله سال های 2007-2013 در یک مصاحبه سخنانی راجع به حمله به
ایران گفت: مقامات ارشد اسراییل در سال 2010 خواستار حمله به ایران شدند اما ارتش
اسراییل اعلام کرد ظرفیت عملیاتی این اقدام را ندارد.
در همین رابطه جرج فریدمن مدیر کل آژانس اطلاعات
و مراقبت راهبردی آمریکا و مشاور سابق ارتش و دولت آمریکا در زمینه دفاع و امنیت
ملی این اظهارات ایهود باراک را نشان دهنده هراسان بودن تل آویو از تبعات اقدام
نظامی علیه ایران دانست و گفت که تل آویو هرگز گزینه نظامی مناسبی علیه تهران
نداشته است.
این اعترافات که صراحت دارد بر آیه 60 سوره
انفال نشان می دهد که آمادگی و تجهیز ما به سلاح هراس به دل دشمنان ما می افکند و
آنها را از هر اقدامی بر علیه ما باز می دارد. بنابراین این خواستن از جنس توانستن
نیست و سایه
شوم جنگ نظامی علیه کشور ما در صورت حفظ و ارتقای توانمندی نظامی کشورمان و هم چنین
پشتوانه عظیم حمایت مردمی و ایمان آنها وجود نخواهد داشت و
الا مذاکره با هر قدرتی بدون در اختیار داشتن عوامل بالا منجر به کنده شدن قطعه ای
از خاک کشورمان مانند تمام سال های قبل از انقلاب می شود که در نهایت کار به جایی
رسید که در سال های پایانی حکومت پهلوی دوم حتی بدون جنگ و فقط از طریق مداکره
قسمتی از خاک ما جدا شد.
امروز گروه های تروریستی مثل داعش و سایر هم
پیمانان آنها هر چند مهم ترین خطر میدانی حاضر برای مسلمانان و شیعیان به حساب می
آیند ولی واقعیات میدانی در سوریه و عراق نشان داد که به دلیل انسجام و وحدت
شیعیان نتوانستند در مناطق شیعه نشین نفوذ کنند و در عراق مناطق شیعه نشین جزو امن
ترین مناطق است. و بالطبع در برابر ایران هم تا وقتی اقتدار نظامی از حیث تجهیزات
و نیروی انسانی، حمایت مردمی و روحیه ایمان و فداکاری وجود دارد جرات نزدیک شدن به
مرزهای ما را ندارند همانطور که تا بحال نداشته اند.
لذا این که رهبر معظم انقلاب در دیدار با
فرماندهان و مسئولان قرارگاه پدافند هوایی خاتم الانبیا ارتش در روز سه شنبه گذشته
از آنها می خواهند تا آمادگی ها و گزینه های خود را برای مقابله با انواع تهدیدات
به طور دائم ارتقا دهند و بر افزایش گزینه ها در مقابل انواع تهدیدات و متنوع سازی
آن تاکید کردند ناظر به این مقوله است. بنابراین ما باید براي جلوگیری از جنگ
نظامی به این سه عامل توجه کنیم و در حفظ و ارتقای آنها بکوشیم که در این صورت
گروه های تروریستی که هیچ حتی اربابان منطقه ای و فرامنطقه ای آنها هم توان مقابله
با ما را نخواهند داشت.
اما آیا جنگ فقط نظامی است؟ مطمئنا نه. ما در
حال حاضر درگیر جنگ فرهنگی و اقتصادی تمام عیار علیه کشورمان هستیم.
تحریم های اقتصادی از عوامل مهم قدرت ها برای
تحریک افکار عمومی کشور هدف و ایجاد نارضایتی در میان آنها و فشار به دولت برای
تغییر رفتار و یا حتی سقوط دولت است. بنابراین نباید انتظار داشته باشیم این تحریم
ها با حل شدن موضوع هسته ای – اگر واقعا حل شده باشد - بتواند در باغ سبز را به روی ما باز کند و
نباید انتظار داشته باشیم غرب از این ابزار قوی خود در برابر ما چشم پوشی کند غربی
که همچنان پس از توافق هسته ای،ما را دشمن خود و حامی تروریسم می خواند.
بنابراین باید مراقب نقشه های آنها در دوران پس
از توافق بود. نقشه هایی که رهبر معظم انقلاب در دیدار چهارم شهریور با اعضای هیات
دولت آن را جزو نگرانی ها و دغدغه های خود بیان کردند.
به هرحال در صورت تصویب و اجرای این توافق هسته
ای و رفع تحریم ها حتی بصورت نسبی گشایش تازه ای در روابط ایران و غرب در عرصه های اقتصادی و فرهنگی
ایجاد می شود و این عرصه ها گذرگاه هایی هستند که غرب می تواند جنگ خود را به صورت
نامحسوس بر علیه ما ادامه دهد ، جنگی که نتیجه شوم آن پس از سال ها مشخص می شود و
شاید آن وقت خیلی دیر شده باشد.
در برهه ای بسر می بریم که شناسایی دشمن سخت تر
از قبل شده است زیرا میزان مصافحه دشمن با ما و لبخند زدن های دشمن به ما بیشتر
شده است. دشمنی که در زمان مصاحفه و لبخند زدن هم می تواند در فکر دشمنی و در صدد
ضربه زدن به ما باشد.
