مسابقات ديويس كاپ به پايان رسيد و متأسفانه باز هم شاهد سقوط تيمملي تنيس كشورمان به دسته سوم بوديم. اين در حالي است كه مليپوشان ما تمام تلاش خود را كردند اما از نظر تكنيكي و سرعتي در مصاف با كويت كم آوردند.
بازي مليپوشان را از نزديك نظاره كردم و ديدم چگونه براي موفقيت تيمملي بازي ميكردند. همانطور كه گفتم در جريان رقابتها بازيكنان ايران بازي خوبي به نمايش گذاشتند اما در نهايت نتيجه را از لحاظ سرعت و تجربه به كويت واگذار كرديم. در واقع بايد بپذيريم كلاس تنيس كويت از ما بالاتر بود. در مورد علل اين ناكامي بايد به اين نكته توجه داشت كه متأسفانه تيمملي ايران در تورنمنتهاي زيادي شركت نميكند. عدم حضور در مسابقات را ميتوان يكي از مهمترين دلايل سقوط به دسته سوم آسيا خواند. مدتهاست تيمملي در فاصله كوتاه باقي مانده تا شروع مسابقات تشكيل ميشود. سرعت و تكنيك كويتيها واقعاً بيشتر از حد انتظار همه بود. در حالي كه رقبا مسابقات را جدي ميگيرند و حداقل سه چهار ماه در اردو هستند، اين مسئله در تيم ما صدق نميكند. بچهها با كمترين تمرين در رقابتها حاضر ميشوند و معلوم است نميتوانند انتظارات را برآورده كنند. براي موفقيت در ديويس كاپ بايد علاوه بر تشكيل اردوها چند ماه قبل از شروع بازي ها، اردوهاي برونمرزي و رويارويي با تيمهاي قدرتمند هم در دستور كار قرار بگيرد. مسابقات داخلي تأثير زيادي در پيشرفت ما ندارد. بايد با تيمهايي كه از نظر سرعت و آمادگي سطح بالايي دارند روبهرو شويم و نقطه ضعفهاي خود را برطرف كنيم. بدون شك با اتمام اين دوره هم ملي پوشان تا سال ديگر به حال خود رها ميشوند و اين بدترين اتفاقي است كه براي تيمملي ميافتد. سقوط به دسته سوم انگيزهها را كاهش ميدهد. با اين حال نبايد نااميد شويم. معتقدم ما ميتوانيم سال آينده دوباره به دسته دوم صعود كنيم ولي بايد تلاش كنيم تا در دسته دوم باقي بمانيم.
تقي اكبري/ کارشناس تنیس
