«سلحشوري در ميان عشاير امري ذاتي است. مرزداري و روبهرو شدن با دشمن در اين قوم قدمتي به درازاي تاريخ دارد و ايل بزرگ قشقايي نيز در تاريخ كشورمان همواره نقش ارزندهاي برعهده داشتهاند.» سيامرز محمديزاده رزمنده عشايري از ايل قشقايي، گفتوگويش با ما را با همين جملات آغاز كرد. او كه سال 45 در منطقه قشلاقي كهكيلويه و بوير احمد به دنيا آمده است، خانوادهاي عشايري و كوچرو داشته و چه بسيار فصول گرم و سرد سال را همراه خانواده به ييلاق و قشلاق ميرفتند و به گفته خودش از همان زمان آشنايي با اسلحه و روبهرو شدن با خطر را تجربه كرده است.
بزرگ شدن با اسلحه
محمديزاده از شرايط زندگياش ميگويد: براي عشاير كوچرو صحبت از محل زادگاه و منطقهاي كه در آن بزرگ شده كار آساني نيست. خود من در فصل قشلاق به دنيا آمدم، اما بزرگ شدنم در دشتها و مناطق عمومي استان فارس و استانهاي مجاورش بود كه به دليل كوچرو بودن خانواده بايد به آن مناطق ميرفتيم و گذران زندگي ميكرديم. پدرم براي محافظت از خانواده و گله و سياهچادرهايمان مجبور بود همواره با خود سلاح حمل كند و من نيز در كنار او طرز استفاده از سلاح و به قول معروف قواعد اوليه رزم را ياد گرفتم و با اسلحه بزرگ شدم. به گفته اين رزمنده عشايري، او ميبايست از همان دوران نوجواني و شايد كودكي، براي اينكه اموال خانواده توسط سارقان به يغما نرود، چه بسيار شبها را به نگهباني بپردازد و به اين ترتيب بدون آنكه جنگي در پيش باشد، آنها شرايط جنگي را درك ميكردند و آمادگي جسمانيشان را در كوچ و ييلاق و
قشلاقها بالاتر ميبردند.
گردانهاي عشايري
محمديزاده با اشاره به اينكه ايل بزرگ قشقايي در جنگاوري و مبارزه با دشمنان سابقه طولاني دارد، در خصوص مواجهه قشقاييها با تجاوز دشمن بعثي به كشورمان ميگويد: خاستگاه اصلي ايل قشقايي در استان فارس است. بنابراين ما از مرزها فاصله زيادي داشتيم، اما عشق و علاقهاي كه عشاير نسبت به امام و نهضت اسلاميشان داشتند باعث شد تا از همان آغاز جنگ تحميلي خيلي از اقوام و نزديكانم به جبهههاي جنگ بروند. خود من در آغاز جنگ 14 سال بيشتر نداشتم، اما كمي كه بزرگتر شدم، به لشكر 14 امام حسين(ع) رفتم و در جبههها حضور يافتم.
اين رزمنده عشايري، گردانهاي امام صادق(ع) و مالك از تيپ 35 امام حسن(ع) را دو گردان عشايري نام ميبرد كه رزمندگانش از جوانان ايل قشقايي و ساير عشاير ساكن در فارس تشكيل ميشدند و در ادامه بيان ميدارد: تشكيل دو گردان از يك تيپ توسط عشاير نشان از توجه قشقاييها و ساير ايلهاي عشايري فارس نسبت به مسئله جنگ دارد. اين توجه تا پايان دفاع مقدس نيز بيوقفه ادامه داشت تا اينكه عشاير استان فارس آمار بالاي 1200 شهيد و 700 جانباز و سه هزار رزمنده را به ثبت رساندهاند.
99 دانشآموز شهيد عشاير
محمديزاده همچنين در خصوص نحوه حضورش در جبههها ميگويد: ما در مدارس و دبيرستانهاي عشايري تحصيل ميكرديم و از همان جا وقتي كه ميديديم دوستان و همكلاسيهايمان در جبهه حضور مييابند، وجدانمان قبول نميكرد كاري انجام ندهيم و به همين ترتيب من نيز به جبهه رفتم. جالب است بدانيد كه تنها از دبيرستان عشايري شهيد بهشتي شيراز، 99 دانشآموز به فيض شهادت نائل آمدهاند كه نشان ميدهد چطور دانشآموزان عشايري با غيرت و همتي مثالزدني به صفوف رزمندگان ميپيوستند و تا پاي جان از كشور اسلاميشان دفاع ميكردند.
شجاعت رزمنده عشايري
شجاعت يك رزمنده عشايري، ويژگي بارزي است كه به گفته محمديزاده، رزمندگان اين قشر را از ساير اقشار متمايز ميكرد. او ميگويد: اگر بخواهيم شجاعت را ملاك قضاوت قرار دهيم، بدون شك رزمندگان عشايري در اين خصوص يد طولايي داشتند و هرچند تمامي رزمندگان از تهور و شجاعت بينظيري برخوردار بودند، ولي رزمندگان عشايري از اين حيث متمايز بودند و يكي از دوستان ما به اسم آقاي ابوذر قرمزي، رزمندهاي بود كه بدون ترس به دل دشمن ميرفت و علاوه بر زدن ضرباتي به آنها، از موقعيتشان خبر كسب ميكرد و به اطلاع فرماندهان ميرساند.
قسم امام!
محمديزاده در پايان به عشق و علاقه عشاير به روحانيون و بخصوص حضرت امام خميني(ره) اشاره ميكند كه باعث شده عشاير از همان ابتداي انقلاب همچنان در خط ولايت باقي بمانند و روحيه انقلابي خود را حفظ كنند. وي ميگويد: يكي از قسمهاي عشاير نام حضرت امام است كه به دليل شدت علاقه و عشق به ايشان، اسم امام را به عنوان حجت سخنانشان ميآورند. عشاير از خدومترين اقشار كشورمان هستند كه ساده و بيتكلف در حوادث مختلفي چون جنگ تحميلي كنار رهبر و ملتايران قرار داشتند و بيهيچ ادعايي خالصانهترين خدمات را ارزاني داشتهاند و هنوز هم آمادهاند تحت لواي رهبري امام خامنهاي، به دل حوادث فروروند و جانفشاني كنند.
