اساتيد خودشان غذا بياورند!

از سال 1337 در خدمت استاد مطهري بودم. ايشان اتاقي در كنار اتاق شوراي دانشكده داشتند.

وقتي استادان دانشكده جلسه داشتند يا ورقه‌هاي امتحاني را تصحيح مي‏كردند، تا ساعت 3 بعدازظهر در همان اتاق مي‏ماندند و از سوي دانشكده براي آنها ناهار، نوشابه و ميوه مي‏آوردند، اما استاد مطهري وقتي ظهر مي‏شد، به اتاق خودشان تشريف مي‏بردند. هميشه مقيد بودند اوّل نماز بخوانند، سپس ناهار مختصري كه معمولاً نان و پنير يا نان و انگور بود و از منزل همراه مي‏آوردند، صرف كنند. استادان و مسئولان اصرار مي‏كردند كه استاد مطهري به اتاق شورا برود و از ناهار دانشكده كه مثلاً چلوكباب برگ و غيره بود، صرف كنند، اما استاد قبول نمي‏كردند و عذر مي‏آوردند كه «غذاي من مخصوص است و غذاي دانشكده با من سازگار نيست»، اما اظهار نمي‏كردند كه چرا از غذاي استادان نمي‏خورند. من علتش را مي‏دانستم، استاد نيز گاهي مي‏گفتند: «اين ناهارها، حق خدمتگزاران و از بيت‏المال است. استادان حقوق خوبي دارند، خودشان بروند از بازار بخرند و بخورند. اين غذا حق ضعفاست.»