جوان آنلاین: در گوشهای از میدان خراسان تهران، جایی که هر شب تجمع شبانه برقرار است، موکبی برپاست که پرچمش نه فقط نشانی از میهماننوازی، بلکه نمادی از پیوند دو ملت است. خادمان این موکب از عراق آمدهاند؛ مردانی که میگویند وقتی ایران زیر فشار دشمن قرار گرفت، نتوانستند بیتفاوت بمانند. برخی دوستانشان در میدان نبرد بودند و آنان نیز راه خدمت به مردم را انتخاب کردند. خدمتی که حالا بیش از دو ماه و نیم است در یکی از شلوغترین میدانهای تهران ادامه دارد.
حجتالاسلام قاسم السودانی، از مسئولان خیریه «انصارالامام» بغداد، در میان خادمان موکب ایستاده و از فعالیتهایی میگوید که سالهاست در عراق انجام میدهند. از خدمترسانی به زائران اربعین تا اعزام زائران ایرانی به عتبات عالیات. او میگوید با آغاز حملات دشمنان امریکایی صهیونی به ایران، اعضای این مجموعه احساس کردند باید کنار مردم ایران حضور داشته باشند. «برخی از دوستان ما در بخشهای نظامی وظیفه خود را انجام دادند و در میدان مقاومت حضور یافتند. ما که امکان حضور در عرصه نظامی نداشتیم، تصمیم گرفتیم به شیوه دیگری در کنار مردم ایران باشیم. بنابراین موکب را در ایران فعال کردیم تا در خیابانها و میدانهایی که مردم حضور دارند، خدمترسانی کنیم.»
تصمیمی که در یک جلسه خیریه گرفته شد
ایده حضور در تهران از یک جلسه ساده در بغداد آغاز شد. السودانی میگوید اعضای خیریه پس از بررسی شرایط، تصمیم گرفتند راهی ایران شوند و تجربه موکبداری خود را به تهران بیاورند. این نخستین حضور آنان در ایران است. حضوری که به گفته وی تاکنون نمونه مشابهی برای این گروه نداشتهاست. در عراق، موکبهای این مجموعه در مناسبتهای مختلف مذهبی از بغداد تا نجف، کربلا، کاظمین و سامرا برپا میشود و پذیرایی از زائران را برعهده دارند، اما اینبار مقصد، خیابانهای تهران بود.
پشتوانهای از نذورات مردم عراق
به گفته مسئول این موکب، تمام هزینههای فعالیت آن از کمکها و نذورات مردمی در عراق تأمین میشود. او با اشاره به تأکیدهای آیتالله سیستانی درباره کمک به مردم ایران و لبنان میگوید پس از مواضع مرجعیت، موجی از کمکهای مردمی در عراق شکل گرفت و بسیاری از شهروندان عراقی نذورات و هدایای خود را برای حمایت از مردم ایران و لبنان اختصاص دادند. السودانی معتقد است این همراهی تنها یک اقدام مقطعی نیست، بلکه ریشه در پیوندهای عمیق اجتماعی و مذهبی دو ملت دارد.
میان مرجعیت و مردم؛ پلی به نام همبستگی
السودانی، نقش مرجعیت شیعه در عراق را فراتر از مرزبندیهای مذهبی توصیف میکند. به گفته او، احترام به مرجعیت در میان طیفهای مختلف جامعه عراق وجود دارد و همین جایگاه سبب شدهاست مردم در مسائل مهم اجتماعی و سیاسی، توصیههای مراجع را جدی بگیرند.
او میگوید: «وقتی مردم عراق احساس کردند باید برای کمک به ایران و لبنان وارد میدان شوند، این حرکت به یک موج اجتماعی تبدیل شد و بسیاری از مردم داوطلبانه برای کمک اعلام آمادگی کردند.»
شگفتی عراقیها از حضور مردم ایران.
اما شاید مهمترین بخش روایت السودانی به مشاهدات او از زندگی روزمره مردم ایران در ماههای اخیر بازگردد. او میگوید آنچه بیش از هر چیز توجه اعضای موکب را جلب کرده، استمرار حضور مردم در صحنه و حفظ روحیه ایستادگی است. «ما هر شب شاهد حضور مردم هستیم. تصور میکردیم این حضور بعد از مدتی کاهش پیدا کند، اما هنوز همان شور و انگیزه روزهای نخست را میبینیم. این مسئله برای ما بسیار تأثیرگذار بودهاست.» السودانی بارها از واژه «مبهوت» برای توصیف احساس خود و همراهانش استفاده میکند؛ احساسی که به گفته او نتیجه مشاهده نزدیک روحیه مردم ایران است.
پیام موکب
در میان رفتوآمد مردم، صدای توزیع چای و نوشیدنیها به گوش میرسد و خادمان موکب مشغول پذیرایی هستند. در چنین فضایی، السودانی مهمترین پیام حضورشان را «وحدت» میداند. او میگوید: «ما معتقدیم ایران و عراق دو ملت با سرنوشت مشترک هستند. اشتراکات تاریخی، فرهنگی و مذهبی فراوانی داریم و دشمنان مشترکی نیز در برابر خود میبینیم. به همین دلیل احساس میکنیم در کنار یکدیگر قرار داریم.»
داوطلبانی که برای آمدن گریه میکنند
پشت صحنه این موکب، داستان دیگری نیز جریان دارد. داستان داوطلبانی که مشتاق حضور در تهران هستند. به گفته مسئول موکب، فعالیت آنان به صورت گروهی انجام میشود. هر گروه حدود ۲۵ روز در تهران حضور دارد و سپس جای خود را به گروه بعدی میدهد. او میگوید تعداد داوطلبان بسیار بیشتر از ظرفیت موجود است و برخی از افراد برای حضور در این مأموریت اصرار فراوان دارند، اما محدودیت امکانات و محل اسکان مانع از حضور همه داوطلبان میشود.
مطالبهای شهری از مدیریت خدمات
در کنار رضایت از استقبال مردم، مسئولان موکب از برخی کمبودهای خدمات شهری نیز گلایه دارند. السودانی میگوید حجم بالای مراجعهکنندگان، امکانات بیشتری را برای نظافت محیط و پشتیبانی موکبها میطلبد. به گفته او، برخی مشکلات در تأمین سطلهای زباله، استحکام سازههای موکب و امکانات اسکان نیروها وجود داشته که نیازمند توجه بیشتری است.
نماد یک همدلی فرامرزی
با وجود همه دشواریها، آنچه در میدان خراسان جریان دارد صرفاً یک موکب خدماتی نیست. اینجا نقطه تلاقی دو ملت است. جایی که عراقیها هزاران کیلومتر دورتر از خانههای خود، در کنار مردم ایران ایستادهاند و خدمترسانی را بخشی از مسئولیت اجتماعی و اعتقادی خود میدانند.
حجتالاسلام قاسم السودانی در پایان گفتوگو، از مردم ایران بابت آنچه «ایستادگی و حضور در صحنه» مینامد، قدردانی میکند و میگوید: «ما ایران را برای خود بیگانه نمیدانیم. احساس میکنیم در خانه خودمان هستیم و تا جایی که بتوانیم در کنار مردم ایران خواهیم ماند» در میدان خراسان، میان استکانهای چای و پرچمهای برافراشته، این جمله بیش از هر چیز به چشم میآید؛ روایتی از همدلی که مرز نمیشناسد.
