بدترين اتفاقي كه ممكن است براي يك ورزشكار مردمي رخ دهد اين است كه ديگر حنايش رنگي نداشته باشد. آن چه امروز خادم تجربهاش كرده است. اما گويا هنوز به خوبي نميداند چه اتفاق ناخوشايندي براي او روي داده كه همچنان بر مواضع خود اصرار داشته و به راهي ميرود كه از ابتدا رفته است. در واقع او آنچنان در نقش خود غرق شده كه نميداند دور و برش چه اتفاقاتي رخ ميدهد.
خادم درست مثل كسي ميماند كه قبل از آموختن قاعده بازي، راههاي تقلب آن را به كار ميبرد و بر اين باور است كه زرنگي ميكند، حال آنكه نه فقط نميتواند آنچه كه بايد را ياد بگيرد، كه وجهه خود را نيز از دست ميدهد و ديد ديگران را نسبت به خود تغيير ميدهد.
معاون پارلماني و حقوقي وزارت ورزش و جوانان در حالي از ابتدا به بيراهه رفت كه انتظارات زيادي از او بود. با وجود اين باورها و شايد هم مشاورههاي نادرست باعث شد او نتواند هيچ يك از انتظارات را برآورده كند و حالا هر چه بيشتر جلو ميرود وبيشتر دست و پا ميزند، بيشتر فرو ميرود. آن هم بدون آنكه توانسته باشد اوضاع را سر و سامان داده باشد. بدترين قسمت ماجراي داستان خادم در وزارت ورزش اين است كه به جاي آنكه كار را اصولي پيش ببرد يا حتي اشتباهات خود را گردن بگيرد و درصدد جبران آن برآيد، مدام به دنبال توجيه ماجرا است.
خادم كه تا پيش از اين اشتباهاتش در پرسپوليس و استقلال را اينگونه توجيه ميكرد كه آنها پيش از او هم تا خرخره در منجلاب مشكلات فرو رفته بودند و حال و روز امروزشان از ديروز بدتر نيست، حالا اين توجيه را در خصوص كل ورزش مطرح ميكند و مدعي است كه وزارت ورزش ميراث مشكلات گذشته را به دوش ميكشد و مشكلات امروز در واقع برآمده از 10- 15 سال گذشته است كه حالا نمود پيدا كرده است. هر چند نميتوان منكر آن شد كه مديريت ورزش در طول سالهاي گذشته نيز با مشكلات عديدهاي دست به گريبان بوده و درست مثل امروز كسي پاسخگوي آن نبوده، اما خادم فقط از مشكلات ديگران ميگويد و كلامي از اتفاقات و مسائل امروز كه خود باعث و باني آن است به زبان نميآورد. معاون پارلماني و حقوقي وزارت ورزش و جوانان هيچ توضيحي در خصوص اقدامات خود يا وزارت ورزش طي دو سال گذشته ارائه نميدهد و نميگويد برخلاف مسئولان گذشته كه باري از مشكلات را از خود به جاي گذاشتهاند، آنها طي اين دو سال براي ورزش چه كردهاند.
پاي درد دل هر ورزشكار، رئيس فدراسيون و مسئول ورزشي كه بنشينيم، جز ناله شنيده نميشود. در سال المپيك، ورزشكاران المپيكي بلاتكليف هستند و اوضاع فدراسيونها روي هواست و اين نه به مديريت سالهاي گذشته، كه فقط به مديريت اشتباه وزارت ورزشي كه امروز اوضاع را به دست گرفته برمي گردد و خادم هم مانند ديگر رؤساي خود و وزير اين وزارتخانه حاضر نيست بپذيرد كه اشتباهات آنهاست كه اوضاع ورزش را امروز اينگونه آشفته كرده و همه مشكلات به مديران قبلي برنمي گردد و مسئولان امروزي هم نقشي به سزا در اين اوضاع نابسامان دارند.
شايد در اين مورد كه پروندهاي سنگين از مشكلات قبلي روي دوش وزارت ورزش گذاشته شده اما پس سهم وزير فعلي از اوضاع كنوني ورزش چيست؟ وزيري كه خود و معاون پارلمانياش از مشكلات نفرات قبلي ميگويند اما خود كارنامهاي بهتر از بقيه و قبليها ندارند كه بتواند تصديقي برگفته هايشان باشد. اما خب هميشه راحتترين كار انداختن تقصيرات بر گردن ديگران است و خادم در اين مدت اين مسئله را به خوبي آموخته و به كار برده است. ترفندي كه باعث شده او هرگز به فكر رتق و فتق اوضاع نيفتد، چراكه در واقع تا زماني كه ميتوان توجيه كرد و ديگران را مقصر جلوه داد، چرا بايد از جان مايه گذاشت براي حل مسائل و مشكلاتي كه سالهاست بوده و هر روز نيز بيشتر از ديروز ميشود. اما اوضاع طي اين دو سال آنقدر بد پيش رفته كه ديگر حناي آقاي گوش شكسته وزارت ورزش رنگي ندارد و توجيهاتش نميتواند كسي را قانع كند و اين براي او كه يكي از چهرههاي شناخته شده و موجه ورزش بود، بسيار تاسف بار است.
